Swimfan (2002)

Zo erg was deze film nu ook weer niet. Een hapklare thriller zonder grote verrassingen, maar echt vervelend werd de film nergens....nou ja, tot het einde dan. Zo'n finale (goh, Madison kan niet zwemmen, je voelt het reeds aankomen) is een minachting voor de kijker.

Het andere, grote hekelpunt dat een lage score verdient is hoofdrolspeler Jesse Bradford. Knap koppie, maar nul komma nul screen-charisma. Mademoiselle Fatale Erika Christensen bezit die gave wel voor deze puberversie van Fatal Attraction.

Vooruit, 2 kleine sterren.

De film begint ontzettend clichè. Kom op zeg, 2 studerende jongeren die allebei verder gaan studeren na high school, alleen dan wel 5.000 km. van elkaar zijn verwijderd. Verder veel onzinnig gezoen, het had totaal geen waarde.

Waardoor deze film toch kijkbaar was, was het paranoia sfeertje dat er gecreëerd werd, wel voorspelbaar allemaal, maar toch leuk om te zien. Ik vond Erika Christensen een goede rol neerzetten als een doorgedraaide jonge vrouw. Haar adoratie voor de zwemmer, maakte deze film nog wel de moeite waard. 2,5*

Wat een slechte film dit zeg!

Mijn verwachtingen waren op zich niet hoog, maar ik kon er echt weinig goeds aan ontdekken. Cliché op cliché wordt gestapeld en de film heeft naast een ontzettend voorspelbaar verhaal en matig acteerwerk nauwelijks wat te bieden. De hoofdrolspeler heeft totaal geen uitstraling, is zogenaamd een hunk, maar neemt de ene domme beslissing na de andere. Christensen speelt dan nog wel redelijk, maar echt goed als femme fatale wordt het ook niet. Verder dus voorspelbaar tot het irritante toe. De finale in het zwembad, de manier waarop zij uiteindelijk gepakt wordt en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Wat mij betreft een film die nauwelijks het predicaat thriller waard is. De film verdrinkt als het ware tussen de vele betere thrillers die er bestaan!

0,5*

Leuke stalkfilm. Niet speciaal maar wel leuk voor een keertje.

3*

'' Don't worry, it'll be our little secret... *looks down* ...maybe not so little. ''

Ben is een typisch gevalletje van een jongen die alles heeft. Goed uiterlijk, populair op school, een knappe vriendin en gewild door veel meisjes. Wanneer de knappe nieuweling Madison in beeld verschijnt, lijkt hij zijn geitenwollensokken vriendin te vergeten. Als hij eenmaal in haar slipje is geweest, beseft hij dat hij een fout heeft begaan en probeert Madison vervolgens te vergeten en te negeren. FAIL.

Vanaf de eerste seconde zie je al dat Madison niet deugt. De gemaakte lach, haar indringende ogen en die wilde krullen wijzen er op dat het geen gemakkelijk grietje is. Maar Ben zag het niet, en moet het zelf aan den lijve ondervinden.

Obsessies, one night stands en stalking komt vaak voor in tiener(film)land. De karakters blijven vlak en eendimensionaal. Het is niet onderhoudend genoeg. En niet geloofwaardig genoeg. Ik kan me niet voorstellen dat mannen, hoe opgewonden dan ook, tegen een wildvreemde 'ik hou van je' gaan zeggen tijdens het slippertje, terwijl ze thuis een vriendin hebben zitten. Nouja, misschien wel, maar een normaal persoon had op dat moment al 64 alarmbellen horen rinkelen. Ben niet.

Dertien-in-een-dozijn.

Voor de grote verrassingen moet je deze film niet gezien hebben: het verhaal is vrij standaard en het einde zie je ook al van mijlenver aankomen. Ook wat betreft de acteerprestaties kan ik niet meteen positief zijn: van Jesse Bradford kan ik niet veel negatiefs zeggen, maar Erika Christensen daarentegen vond ik niet echt goed in haar rol zitten. Mijn grootste ergernis was dat het allemaal nogal geforceerd overkwam bij haar. Veel negatieve punten dus, maar een waardeloze film is het zeker niet: al bij al kijkt hij nog wel lekker vlot weg.

'k vond het nog geen misse film. Was wel benieuwd wat ze allemaal met hem ging uitsteken.

Moraal van de film: ga niet vreemd.

Meh.

Swimfan is Fatal Attraction, maar dan voor pubers. In elk opzicht is dit minder. Heel af en toe zit er nog een komische situatie tussen (het computerscherm bijvoorbeeld), maar verder is dit herkauwen en nogmaals herkauwen. Vooral de finale is tien keer niks.

Jesse Bradford heeft naast een zoutloze uitstraling ook nog eens geen acteertalent, waardoor Erika Christensen en haar louche uitstraling het kalf van de verdrinkingsdood moet behoeden, iets wat nog redelijk lukt ook.

Met z'n 85 minuutjes is de film vrij snel om. Ex-zwemmer zijnde ben ik van mening dat men het op dat vlak wat geloofwaardiger had kunnen houden, maar het professionele druipt hier niet vanaf dus daar mag ik niet over klagen.

2

“So, what you're saying is that making love to me was a mistake?”

Erika Christensen is heerlijk op dreef als psychopathische femme fatale. Maar zij is dan ook het enige lichtpuntje in een voor de rest voorspelbare thriller die wel wat meer gekte en spanning had kunnen gebruiken. Er hoeft geen konijn in een magnetron te zitten, maar iets soortgelijks had wel gemogen. Bradford is saai en over de andere acteurs ben je snel uitgepraat. Het einde wordt zo onderhand getelefoneerd in de eerdere zwembadscene tussen Bradford en Christensen. Toch is Swimfan door de korte speelduur en Christensen geen vervelende film, maar wel één met een aantal flinke minpunten.

Lopende band thriller met twintigers die voor tieners moeten doorgaan en die goed heb afgekeken bij Fatal Attraction. Echter alle elementen die genoemde film, goed maakte zijn hier verdwenen. Wat rest is een doorsnee-thriller met minimale spanning en zonder memorable personages of situaties. Houterige en talentloze hunk Jesse Bradford is zwemmer en kan een beurs krijgen. Hij heeft een relatie met "liefde van zijn leven" Shiri Appleby (Roswell). Erika Christensen verleidt hem maar wordt vooral omschreven als “she's crazy.” Verder dan deze karakter-ontwikkelingen is er ook niet te ontdekken in de film. Wat rest is dus Erika Christensen als eye-candy, niets mis mee! Ze is een prettige dame maar het maakt van deze film wel een totaal inwisselbare film. Wat ik me trouwens tijdens het kijken ook steeds zat af te vragen; Welke tiener liep er in de jaren '90/'00 nu rond met een pieper(pager)?