Frida (2002)

Ik ben een van die mensen die soms iets te veel op critici afgaan. Het zal toch niet voor niets zijn dat die mensen voor een krant of tv-programma mochten gaan werken, denk ik dan. Soms leidt dat ertoe dat ik mooie dingen mis omdat een criticus er anders over dacht. Andersom gebeurt trouwens ook wel eens: dat ik iets ga zien omdat een recensent 'm aanraadt, en dat het dan tegenvalt in meer of mindere mate.

Afijn, Frida. Ik had door behoorlijk kritische recensies nooit de wens deze film te zien. Toen ik vanavond een taak aan het uitstellen was, en een twee uur durende film dus bijzonder welkom was, begon Frida op de BBC. En ik moet zeggen dat 'm erg fijn vond om te zien. Er wordt een visie op haar werk gegeven die mij wel aanstaat. Dat haar kunst volledig wortelt in de ervaring, in de imprint die het leven maakt, en dat is me nogal een leven. Daarnaast breekt de film een lans voor andere manier van leven en liefhebben op een niet achterbakse manier. Dat mag ik ook. Ik mag deze film! De muziek was ook fijn, maar dat mag als bekend verondersteld worden.

Ik vond de intermezzo's ook fijn, met de soms Monty Python-achtige animaties. Biografische films kunnen vaak ongelooflijk statisch en pretentieus zijn (ik noem een Gandhi, ik noem een vla). Frida was speels en levendig.

Dat is wel mijn grootste probleem met deze film. Die Frida heeft nogal wat pijnlijke schilderijen gemaakt en als ze dan ook nog eens beweert dat ze hiermee haar eigen pijnen direct op het doek overbrengt dan wil ik toch wel het gevoel krijgen dat ze echt pijn lijdt. Dat gevoel kwam zelden over. De film was zelfs redelijk luchtig. De momenten waarop kunst en leven samenkwamen waren het beste, maar de film is meer geïnteresseerd in de relatie tussen Frida en Diego. Vreemde keuze. Toegegeven, de relatie is verder wel prima verfilmd, maar groots is het niet. Hayek was wel een verrassing, maar ze speelt Molina niet van het doek. Best een onderschat acteur eigenlijk. Doet het altijd goed bij mij en is ook redelijk veelzijdig.

3*

Toen ik aan het begin de naam Julie Taymor op het beeld zag verschijnen, daalden mijn verwachtingen voor deze film drastisch. Niet alleen staat mij nog altijd het aan waardeloos-grenzende Across The Universe in het geheugen gegrift, ook ontsproot bij mij de (shame on me) seksistische gedachte dat een door een vrouw geregisseerde film over een andere vrouw weinig memorabels voort zou brengen.

Frida was vanaf de eerste minuut een boeiend personage. Haar ene wenkbrauw maakt het op de één of andere manier waar om haar het ene moment spuuglelijk, jongensachtig, en een volgend moment bloedmooi te maken. Hayek acteert het er allemaal uit. De combinatie van kunst en emoties pakt ontzettend sterk uit, mede door de schitterende cinematografie van de film die het verhaal dit keer (in tegenstelling tot in Across The Universe) daadwerkelijk lijkt bij te staan. Molina is het wandelende voorbeeld van alles waar kunst voor staat: verlangens die sterker zijn dan de mens zelf, beloftes die niet waargemaakt kunnen worden, een sterke voorkeur voor alles wat mooi is aan het leven en liefde. Vooral liefde. Enigzins opmerkelijk is toch wel dat de film zo sterk focust op de relatie tussen Frida en Diego en relatief weinig ruimte reserveert voor de situatie van de wereld en de kunst zelf. Maar ook dat pakt goed uit: het liefdesverhaal voorziet het plot van emotionele begeleiding en de scène's waarop gigantische kunstwerken vernietigd worden of waarop uitstapjes van gezochte revolutionairen ondernomen worden zijn zo sterk door dit doorwrochte liefdesverhaal.

Het hele idee van de Revolutie heeft me altijd wel geboeid, en ook hier is het interessant om te zien hoe mensen voor hun moralen staan en hoe ze dit soms dusdanig op de spits drijven dat het eigenlijk te ver gaat. Maar één ding staat buiten kijf: je houdt er wel een hele diepgaande relatie met je naasten aan over.

Wat mij ook intrigeerde aan Frida was dat ze zich zo sterk profileerde als sterke, onafhankelijke vrouw. Haar uiterlijk, haar schilderijen, haar lef en haar meningen, maar vooral de ongelofelijke pijnen die ze moest doorstaan. Voor een groot deel te danken aan Hayek, maar ook Taymor weet duidelijk waar ze mee bezig is. Ik had haar te laag ingeschat. Het script is ook het vermelden waard: de zompige climaxen die levensdrama's vaak worden toebedeeld wordt hier stijlvol omzeild. Het vindt een mooie balans tussen drama en luchtigheid, kunst en realiteit. Een hele stoet leuke personages ook. Antonio Banderas, Edward Norton, Geoffrey Rush, en dat meisje uit Rain Man dragen allemaal hun steentje bij aan deze uiting van de Mexicaanse levensstijl, vol verkapte gevoelens, waarop slechts valt aan te merken dat iedereen helaas toch echt de hele tijd engels praat.

Hoe dan ook, zeer sterk.

4*

Zeer goede film met fijne personages. Vond Salma Hayek altijd al een goede actrice.

Molina viel mij nu pas goed op want hij vertolkt vaker rollen maar viel niet op. Nu dus wel.

Geweldige film maar of ik de schilderijen nu zo geweldig vind...nou nee.

De overgangen van schilderij naar personages was wel geweldig gedaan. 3,5.

Zoals de poster eruit ziet vond ik de film ook overkomen namelijk flets.
Ik bleef te veel op een afstand staan en dit bleef de hele film zo. Ik had graag met de karakters mee willen leven of echt het verhaal ingezogen willen worden. Ik zag nu wel voor het eerst dat Hayek, buiten de redelijk oppervlakkige rollen die ik van haar gewend was, uitstekend kan acteren. De pijn die ze overbracht op haar schilderijen kwamen bij mij helaas wat minder over zoals ik hieronder ook al eens las. Ik denk niet dat Hayek daar veel aan kan doen. Ik kreeg ook nergens medelijden met Frida, maar dat kwam ook omdat het een vrij lastig/sterk karaktertje was die niet zielig gevonden wilde worden. De expeditie op het laatst op haar bed vond ik wel gaaf gefilmd. Alfred Molina krijgt ook weer zeker een compliment, paste uitstekend in deze film. Ik geef 2,5 sterren, omdat ik nergens echt emotioneel werd en dat lijkt me toch wel een vereiste bij een Drama.

Ben deze film met redelijk lage verwachtingen gaan kijken, maar het viel honderd procent mee. Allereerst een boeiend portret van een schilderes, die ik overigens alleen van naam kende. Hayek doet het wat mij betreft prima, want ze weet me behoorlijk te overtuigen als fysiek zwakke, maar geestelijk o zo sterke vrouw. De hoofdpersonen zijn nogal communistisch, een ideologie waar ik niet echt veel mee heb (al kan ik me voorstellen dat als je uit de arbeidersklasse in een arm land komt, het zo zijn aantrekkingskracht heeft), maar dit wordt gelukkig de kijker niet door de strot gedouwd. Sterker nog, Stalin wordt behoorlijk afgekraakt. Wel een beetje dubieus is dan om in huize Kahlo een portretje van Mao aan te treffen, maar aan hem wordt gelukkig helemaal geen woorden vuilgemaakt.

Maar vooral op audiovisueel gebied heeft deze film erg veel te bieden. De busscène is prachtig met alle visuele slowmotion details, de vervolgscène in het ziekenhuis was heerlijk surrealistisch. Verder veel mooie overgangen van schilderij naar werkelijkheid, en ook de collagescène bij aankomst in New York was erg interessant. Camerawerk en belichting is ook over het algemeen goed gedaan, aardige camerabewegingen zodat het niet te statisch is, en de montage liep soms erg fijn op met de muziek. Enig minpuntje was dat niet alles even interessant gefilmd was, maar ik heb genoeg films gezien die het met veel minder doen. De muziek was erg fijn, ik houd wel van films met volksmuziek elementen erin, en de soundtrack hier geeft de film een heerlijke Mexicaanse sfeer mee.

Ik houd het voorlopig op 4*, maar er zit denk ik nog wel een halfje extra in bij herziening.

Goeie film over Frida Kahlo die door een busongeluk aan het schilderen gaat. Een geslaagde biopic die iets meer in de breedte dan in de diepte gaat. De film ziet er mooi en sfeervol uit en heeft een aantal originele montages. Salma Hayek is niet alleen uitstekend gecast, maar weet ook een goeie rol neer te zetten. Ditzelfde geldt voor Alfred Molina.

Turbulente film over het bewogen leven van een beroemd Mexicaans kunstenaarsechtpaar. Een uitstekende cast zet mooie rollen neer, in het bijzonder Salma Hayek en Alfred Molina als de centrale figuren. Een enerverend verhaal met bovendien een lekkere soundtrack.

Bij een film met de naam "Frida" moet ik eigenlijk denken aan de Nederlandse actrice "Nelly Frijda" Gelukkig heeft deze film geen betrekking op haar, maar op de altijd fraaie Salma Hayek (in de rol van Frida Kahlo) die in deze film zelfs soms bloot te bewonderen is (de korte lesbische scene met een donkere actrice is hierbij visueel schitterend in beeld gebracht en haar fraaie rondingen spatten daarbij van het scherm). Zo zit ik Salma Hayek in de laatste film die ik van haar gezien heb "Everly (2014)" af te kraken en in deze film kan ik eigenlijk het tegenovergestelde doen, want ze speelt in deze film gewoon goed en leuk.

Het verhaal wat er visueel prachtig uitziet (prachtige beelden van de omgeving, decors, aankleding, schilderijen, muurschilderingen en natuurlijk ook Salma Hayek, maar ook andere vrouwen zoals o.a. Ashley Judd, Saffron Burrows, Mía Maestro en Valeria Golino. Het gebruik van felle kleuren is ook prachtig gedaan) zit goed en leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering inclusief de muziek. Het verhaal is overigens gebaseerd op de het levensverhaal van de Mexicaanse schilderes Frida Kahlo die al vroegtijdig te maken krijgt met een ernstig busongeluk (fraai in beeld gebracht) die haar verdere leven zal beïnvloeden (o.a. vanwege een gebroken bekken) op negatieve wijze in de vorm van o.a. een miskraam. Overigens komen haar schilderkunsten (dat is dan weer positief) daarbij voor het eerst naar voren en dat is na circa een uur in deze film. Het laatste gedeelte van de film draait vooral puur om Frida en haar gemaakte schilderen en ik moet zeggen dat die er fraai uitzien en ook wel wat weghebben van de schilderen van Salvador Dalí. Daar heb ik ook al een aantal ingelijste posters van, maar die van Frida Kahlo zouden daar goed bijpassen. Het einde en tevens het noodlottige einde van Frida mocht er wezen en was ook fraai in beeld gebracht. Ondanks dat film interessant is, weet te boeien en zeker ook de aandacht weet te trekken is het hier en daar wat saai en soms ook wat langdradig. Maar echt storend is het zeker niet.

De film wordt vooral gedragen door Salma Hayek, maar ook de overige cast doet het meer dan verdienstelijk zoals Alfred Molina (in de rol van Diego Rivera) die tevens haar man is, daar is overigens niet iedereen blij mee (achteraf Frida ook niet, die hem en het busongeluk beschouwt als haar twee zware ongelukken in haar leven), en ook regelmatig vreemd gaat inclusief met Frida's zus Cristina. Dat hij regelmatig vreemd gaat kan ik me overigens goed voorstellen omdat hij regelmatig fraaie vrouwen bloot schildert voor zijn muurschilderingen. Ook spelen er aardig wat bekende acteurs en actrices in mee zoals Ashley Judd, Antonio Banderas en Edward Norton, die wel allemaal maar een klein rolletje hebben. De rol van Geoffrey Rush als de bekende Russische politicus Leon Trotsky is ook noemenswaardig en zeker ook omdat Frida daar een korte affaire mee heeft gehad.

Al met al gewoon een goede film die regelmatig mooi artistiek (o.a. de aankomst en het gedeelte in New York) in beeld is gebracht en waarbij Salma Hayek niet alleen fraai uitziet, maar ook goed acteert.

Een biopic volgens het boekje. Salma Hayek acteert in elk geval zeer goed. Iets wat jammer genoeg niet meer naar voor kwam in haar laatste films. En natuurlijk Alfred Molina, een onderschatte acteur die niet altijd de hoofdrol tot zich neemt, maar wel van die mooie rollen speelt. De film volgt het leven van Frida en wil zoveel mogelijk de gebeurtenissen uit haar leven weergeven. Dat maakt het vooral een interessante biopic om haar leven als schilderes te leren kennen. De intermezzo's met geanimeerde dingen uit haar werk komen te geforceerd over. Dit had beter gekund. Bovendien mis ik het element pijn dat voor haar zo belangrijk is. Nu draaide alles vooral rond haar relatie met Diego Rivera en de buitenechtelijke relaties langs beide kanten. En de schilderes Frida kwam daardoor op de tweede plaats.

Een vrij sterke film met een krachtige rol van Salma Hayek, die hier waarschijnlijk één van de betere rollen uit haar carrière neerzet . Het ziet er naar uit dat ze duidelijk is betrokken bij de cultuur van haar land. Een aantal zaken zullen ongetwijfeld zijn veranderd in deze verfilming, maar het lijkt erop dat er is geprobeerd voor zover mogelijk aan te sluiten bij het leven van Frida Kahlo. Aan de ene kant een rijk leven, dat je aan de andere kant door alle problemen daarin niet snel iemand zou toewensen. Naast het kleurrijke, flamboyante karakter van de film is een ander duidelijk pluspunt de manier waarop de film een aansluiting zoekt tussen gebeurtenissen in het leven van Frida Kahlo en de schilderijen die ze op basis daarvan heeft gemaakt. De andere acteurs zetten ook goede rollen neer.

Een duidelijke, ruime voldoende voor deze biopic.

Halverwege dit jaar heeft Salma Hayek een portret geschilderd van Frida Kahlo, min of meer in de stijl van de laatste. Het portret is terug te vinden op internet.

Deze dvd eens geprobeerd en hij viel eigenlijk erg goed mee. Ik had al eens van deze film gehoord, maar wist eigenlijk totaal niet waarover het ging gaan, maar vond het wel boeiend gebracht.

Ook de cast deed het prima. Eens een totaal andere rol dan dat we van Salma Hayek gewend zijn, maar deed het wel met verve.

'k was wel aangenaam verrast door deze film en zeker de moeite om gezien te hebben. Visueel zaten er nog enkele leuke extraatjes in.

Mooie film. Ik had 'm een aantal jaar terug al gezien en kwam 'm onlangs bij de kringloop tegen. Voor de prijs hoefde ik 'm niet te laten liggen en in mijn herinnering was het een erg goede film. Ik vind de kunst van Frida Kahlo erg mooi, ik houd van haar kenmerkende stijl, en haar levensverhaal spreekt mij aan. Het is triest wat ze heeft meegemaakt, zoveel pech en pijn, maar haar schildertalent vind ik bewonderenswaardig en ik vind haar een interessant persoon. Ik vind dat Salma Hayek haar goed speelt, ik houd van de kleurrijke en artistieke uitwerking, die past goed bij Frida en haar verhaal, en ondanks de lange speelduur, vind ik de film vlot weg kijken. Ik vind het niet altijd even interessant en soms iets te gespeeld, maar het geheel vind ik ruim een voldoende waard. 4,5*

Gelukkig hebben ze een Mexicaanse genomen om Frida Kahlo te spelen. Salma Hayek had het vuur om deze furie te doen herleven. Haar schilderijen bevatten symboliek en felle kleuren. Ze worden gelinkt aan gebeurtenissen in haar leven en met animatie verwerkt. Thema's waren haar lichamelijke lijden en de vervreemding van zichzelf en haar omgeving. Frida en Diego waren zeer verschillend qua uiterlijk en leeftijd, maar qua karakter hadden ze veel gemeen. Ze maakten veel ruzie, maar waren uiteindelijk op elkaar aangewezen.

Hoewel ze Engels spreken in plaats van Spaans, wordt de Mexicaanse sfeer behoorlijk opgeroepen. Daarvoor zorgen de pikante mole, de beklimming van de Maanpyramide in Teotihuacán en de muziek van enkele mariachitrio’s, Lila Downs en de bejaarde Chavela Vargas - die ooit een affaire had met de echte Frida Kahlo. Het avontuurtje met de Josephine Baker-achtige danseres is wellicht gefantaseerd. Een mooie nevenrol is er voor Geoffrey Rush als Trotsky, die het ware communisme vertegenwoordigt. Onder invloed van haar echtgenoot was Frida trotskist tot in de kist. Het is een geslaagd eerbetoon aan misschien wel de grootste vrouwelijke kunstschilder.