Fist of the North Star (1995)

Was een beetje een matige film. Beetje grauw in beeld gebracht en Gary Daniels speelde ietsje minder. Wat wel leuk was was de verwoeste steden en die meedogenloze ridders. Dat magische gedoe verpeste dan weer wel een hoop. En Gary Daniels had ook een makkelijk script. Hij zei amper wat.

Maargoed toch 2 sterren.

1 iemand geeft deze film 3 sterren en 3 mensen geven deze film 3,5 sterren. Voor de rest varieert het van matig tot vele zwaar onvoldoende stemmen, alsof deze film een van de grootste gedrochten zou zijn in de wereld van fantasy/martial arts films. Hoe oneens ik het met deze stemmen ben...

Waarschijnlijk ligt het aan het feit dat ik de oorspronkelijke manga niet ken en daardoor niet let op rare inconsistenties of personages die slecht uitgewerkt zijn. Nu maakt me dit niet veel uit, ik heb helemaal niks met manga en de in mijn ogen afgrijselijke tekenstijl die daarmee gepaard gaat, hoe interessant sommige verhalen ook kunnen zijn. Tegelijkertijd kon ik deze film zo onbevooroordeeld tegemoet komen, de enige reden waarom ik hem aanschafte was per slot van rekening het feit dat ik Gary Daniels eens als alternatief wilde proberen nu ik alles van Jean-Claude van Damme, Steven Seagal en bijna alles van Dolph Lundgren al heb.

Laten we beginnen met de impressies van de achtergronden die ik kreeg. Bij een post-apocalyptische film ben ik voornamelijk geinteresseerd in de teloorgang van de menselijke maatschappij en welke zaken er behouden blijven in de 'beschaving' die hierna herrijst. In dit geval werd ik in ieder geval niet teleurgesteld: desolate, dorre vlaktes waar zandstormen en giftige regen aan de orde van de dag zijn. In hoeverre dit te rijmen valt met daadwerkelijke wetenschappelijke feiten zal me een worst wezen, ik neem de premisse aan als waarheid en geniet van de vergane glorie die de filmmakers hier laten zien.

In feite is deze film een sprookje, waar de grenzen tussen goed en kwaad vrij duidelijk zijn aangegeven. De lagere slechterikken zijn lelijk en beestachtig, terwijl de leider Shin het toonbeeld is van hoe een evil overlord hoort te zijn: charmant, doch achterbaks en bovendien dodelijk. Gary Daniels als strijder voor het goede mag dan misschien ietwat scheel kijken en niet altijd zijn teksten op een juiste manier uitspreken, zijn lichaamstijl (let hierbij voornamelijk op het lopen, de manier hoe hij trainde en hoe hij de vijand benaderde) en mimiek (het trekken van de juiste verbeten gezichten of stoicijnse blikken) was perfect. In deze film had geen Jean-Claude (het accent) of Dolph (te macho) gepast, Daniels hoort hier helemaal thuis. Wederom was in uiterlijk goed duidelijk dat hij de good guy was, let hierbij vooral op zijn felblauwe ogen, die ondanks het feit dat hij iedereen in elkaar kan slaan, een bepaalde vorm van onschuld veronderstellen.

Dan de actie: de speciale pressure points technieken (behoorlijk fictief natuurlijk, al weet ik uit ervaring met verschillende martial arts dat pressure points weldegelijk effectief zijn in gevechten) waarbij de ledematen en hoofden van vijanden ontploffen zagen er misschien soms wat stuntelig uit (de manier hoe hij snel sloeg, dat had inderdaad beter uitgebeeld kunnen worden), de meer realistische martial arts gevechten waren werkelijk top. Het eindgevecht tussen Kenshiro en Shin was hier een perfect voorbeeld van door de souplesse waarmee Daniels de high kicks achter elkaar lost. Bij veel Jean-Claude van Damme films (hier spreekt een oprechte JCVD fan) laat men dit in hinderlijke slow motion zien, terwijl hier juist de snelheid en kracht veel beter naar voren kwamen en de schade veel realistischer leek. Er was wel wat slow motion, maar nooit op de momenten dat de actie er qua impact onder leek te lijden.

Het feit dat niet de gehele film door werd geknokt pleit ook voor de film, zo was er voldoende ruimte voor karakterontwikkeling en uitleg van het wat er in het verleden gebeurd was dat Shin en Kenshiro waren gegroeid tot wat ze nu zijn.

Nog een ander pluspunt voor het overgrote merendeel van de cast die in veel gevallen prima acteerden, of het nu het kleine blinde meisje was of de fenomenaal acterende Chris Penn (die zeer overtuigend de rol van badguy neerzet), er was met uitzondering van Nalona Herron (de vrouw om wie het hele gezeik tussen Shin en Kenshiro begon nota bene) geen enkele acteur die slecht bezig was. De wat cartoonesque schurken die af en toe de revue (en Daniels' voeten) passeerden droegen wat mij betreft juist bij aan het sprookjesachtige gevoel wat de film bij mij genereerde.

Het beste heb ik voor het laatste bewaard: de soundtrack was hemels met de prachtige hoornpartijen en subtiele strijkers. Ik ken genoeg big-budget films die het met een 14-voudig budget van deze film konden doen en op soundtrack gebied bijna niks voorstellen. Deze muziek gaf het perfecte gevoel bij de desolate landschappen, waar hoop ondanks onderdrukking nog steeds leeft.

Fist Of The North Star is wat mij betreft een ware topper in het fantasy martial arts genre, ik schaam me dan ook geen moment voor mijn score en zal de film verdedigen zolang ik kan.