Chacun Son Cinéma ou Ce Petit Coup au Coeur Quand la Lumière S'éteint et Que le Film Commence (2007)

Van niet boeiend tot ontroerend, van flauw tot uitermate geestig, van een ode aan de cinema van persoonlijke verhalen van regisseurs waarom ze in de cinema terecht gekomen zijn.

Dit soort ensemble-films zijn nu eenmaal niet voor de volle 100% fantastisch, aangezien sommige regisseurs je niet liggen. Alhoewel het tegendeel ook waar is, de Coen Brothers leveren prut af.

Top zesje dan maar.

6) Walter Salles [A 8 944 km de Cannes]: Muzikale tweestrijd over Cannes op z'n Braziliaans. Swingend en briljant.

5) Alejandro González Iñárritu [Anna]: blinde jongedame die haar emoties niet meer aankan. Terwijl de hoofdpersonage wegzwemt, 'zwemt' zij ook weg naar buiten, waar het leidt tot een emotionele finale.

4) Yimou Zhang [En Regardant le Film]: Kinderen doen het altijd goed...

3) Lars von Trier [Occupations]: Meneer rekent op zijn manier af met de wereld der critici (ik ben benieuwd hoe dit segment door zijn haters wordt ontvangen, hahaha)

2) De gebroeders Dardenne [Dans l'Obscurité]: jongeman kruipt door de bioszaal om de inhoud van een tasje te roven. Net op het moment dat de jongedame haar tranen niet in bedwang kan houden, gebeurt het onwerkelijke. Prachtige cinema. In de zaal wordt trouwens Bressons Au Hasard Balthasar getoond.

1) Theodoros Angelopoulos [Trois Minutes]: voor M.M. stond er. Dat bleek Marcello Mastroianni te zijn. Niemand minder dan filmdiva Jeanne Moreau geeft een masterclass monoloog-voordrage waarbij de tranen over m'n wangen biggelden. Au.

3,5*, positieve bijdragen overheersten. Ook een Nederlands tintje, de borsten van Sylvia Kristel (Emmanuelle) werden al in de eerste seconde ontbloot in het segment van Roman Polanski. Dit mag zeker gezien worden, tevens her en der een herkenningsfeest voor cinefielen (ah, die film wordt vertoond!).

Altijd leuk dit soort zaken. Al mist dit project een hoop creativiteit, niet zo verwonderlijk met een hoop oude garde achter de camera.

Daardoor iets te weinig interessante stukjes, zijn er maar een 8-tal bijgebleven. Even in niet nader bepaalde volgorde:

1. Michael Cimino - No Translation Needed. Humor schijnt leuk door, het finale filmpje was erg grappig.

2. Atom Egoyan - Artaud Double Bill. Prachtige muziek en mooi gebruik van moderne technologie. Hou ik wel van.

3. Takeshi Kitano - One Fine Day. Prachtig openingsshot, leuk stukje en geweldig muziekje uiteraard.

4. Walter Salles - A 8 944 km de Cannes. Swingend, grappig, feestelijk en aanstekelijk.

5. Gus Van Sant - First Kiss. Luchtig en mooi geschoten. Lieflijk filmpje.

6. Lars von Trier - Occupations. Heerlijke wraak, iets waar de meeste biosgangers zich wel in kunnen herkennen vermoed ik.

7. Kar Wai Wong - I Travelled 9000 km To Give It To You. Hoogtepunt van de film. Geniaal geschoten, machtige sfeer.

8. Yimou Zhang - En Regardant le Film. De enige die het nostalgisch sfeertje laat werken.

De Coens heb ik compleet gemist (naam zegt me ook niks meer), net als het filmpje van Iñárritu. Zwaar teleurstellend was het filmpje van Abbas Kiarostami, naam die veel valt maar dit stelde twee keer niks voor.

Mjah, wat meer creativiteit doet dit soort filmpjes altijd goed. Staan meestal garant voor een paar erg interessante mislukkingen, die waren er hier jammer genoeg niet al te veel. Maar verder wel aardig.

3*

Weinig inspirerend.

De helft van de filmpjes leek op elkaar en een slechtste kan ik dan ook moeilijk aanwijzen, het waren er nog al veel. Iñárritu was erg slecht en die van Nanni Moretti was .

Wel leuk dat een aantal erg herkenbaar waren qua stijl. Die van Polanski was erg doorzichtig en flauw en het viel me mee dat van Sant's segment (lang) niet de slechtste was.

Top 3'tje dan maar: Elei Suleiman, Lars von Trier en Kar Wai Wong. Die van Walter Salles was ook nog wel vermakelijk en die van de Dardenne's was ook nog te doen, verder was het weinig soeps.

1.5*

Een vrij laffe verzameling kortfilmpjes. Hier en daar zit er een leuk segmentje tussen, maar het overgrote deel weet niet echt te boeien. Vond een aantal ook erg op elkaar lijken. Natuurlijk hebben de makers dezelfde 'opdracht' gekregen, maar iets meer creativiteit had wel gemogen. Bovendien zijn de filmpjes te kort om indruk te maken en is de film als geheel juist weer te lang om te blijven boeien. Zo uit het blote hoofd kan ik me alleen herinneren dat een aantal shots en de filmpjes van Kitano, Cronenberg en Von Trier de moeite waard waren. Ik denk dat deze verzameling beter was uitgepakt als het aantal regisseurs was gehalveerd en de speelduur van de filmpjes verdubbeld.

2.5*

Opvallend hoe weinig goede filmpjes ertussen zitten. Allicht is 3 minuten voor een filmpje te weinig, maar toch, er zijn genoeg goede shorts. En enkele regisseurs in deze verzameling bewijzen ook dat het prima kan, soms puur met sfeerschepping (Depardon, Tsai), soms met een geinig plot (Polanski). Als geheel 2,5*.

Een hoop noemenswaardige regisseurs slaan de handen ineen om een anthologiefilm voor Cannes te maken met de bioscoopzaal als hoofdthema. De taak is om een kort filmpje te regisseren van slechts 3 minuten lang en toegegeven, dat is een behoorlijk complexe taak om kwaliteit mee af te leveren. Van de desbetreffende namen die echter aan dit project meeschrijven verwacht je wel dat ze daar moeiteloos mee om kunnen springen, maar uiteindelijk kunnen enkel Lars von Trier, Alejandro G. Iñárritu en de gebroeders Dardenne op hoge voldoendes rekenen. Sommige regisseurs leveren nog tot op zekere hoogte degelijk vermaak af (Gus van Sant, Bille August, Michael Cimino & Walter Salles), maar er zitten veel segmenten in To Each His Cinema die geregisseerd lijken te zijn door een stel egocentrische eendagsvliegen. David Cronenberg bijvoorbeeld steekt de grootst mogelijke middelvinger op naar zijn publiek en levert veruit het slechtste onderdeel af binnen dit geheel. Tot slot zijn er ook nog regisseurs die simpelweg teleurstellen (David Lynch maakt te veel gebruik van goedkope computereffecten en de gebroeders Coen komen niet veel verder dan flauwe humor), waardoor de film best taai is om doorheen te komen en een teleurstellend eindresultaat vormt.

Het gemiddelde kwam uit op een 2,2*, afgerond naar beneden. Fijn dat ik de film eindelijk kon vinden, maar de anthologiefilms vanuit festivals gaan voor nu weer in de ijskast. Ik krijg oprecht het gevoel dat enkele regisseurs er met de pet naar hebben gegooid.