Straw Dogs (1971)

Wow! Wat een film. Gemaakt door een man met ballen zo groot als Jupiter. Zonder enige scrupules schets hij een zeer duister mensbeeld.

Zo worden ze al heel lang niet meer gemaakt. Na een gedegen opbouw gaat het helemaal los. Fotografie, editing, art direction zijn alken subliem. En wat een weergaloze rol van Hoffman.

Een waanzinnig duister kunstwerk.

Gaat dat zien!

5*

Straw Dogs vertelt over een vredige Dustin Hoffman, die tot het uiterste wordt gedreven als het om geweld gaat. De tagline "Every man has a breaking point" suggereert dat Hoffman uiteindelijk genoeg heeft van de pesterijen en daardoor wraak neemt. Dat blijkt niet helemaal het geval. De eerste helft van de film is Hoffman weliswaar een buitenstaander in het Britse dorpje, maar je voelt nergens echte pesterijen. Plotseling vinden we de kat opgehangen en niet veel later wordt zijn vrouw door meerdere personen verkracht. Dit laatste is een tikkeltje verwarrend omdat zijn vrouw er deels van lijkt te genieten en ook niets tegen haar man zegt. Je verwacht dat zo'n situatie het breekpunt zal zijn, maar dan komt er ineens een totaal ander plot om de hoek kijken waar de uiteindelijke climax om gaat. Vreemde keuze, met name omdat regisseur Peckinpah zoveel tijd steekt in de opbouw en daarna het een beetje aan de kant lijkt te gooien. Hoffman lijkt niet te weten van de verkrachting, wat zijn 'breekpunt' veel minder krachtig maakt.

Sowieso vond ik de uiteindelijke climax teleurstellend. Het is niet lastig om als kijker een hekel te krijgen aan al die dronken dorpsbewoners, het zijn stuk voor stuk vervelende types. Maar tijdens de derde akte is men gevoelsmatig drie uur bezig met ramen intikken. Ik bedoel, hoeveel ramen kan een huis hebben? De spanning zakt weg en dat is jammer, want ik was juist na die enorme trage opbouw wel toe aan een flinke climax. Het geweld valt tegen, tenzij je ondersteboven bent van mensen die elkaar met vlakke hand in het gezicht slaan, met daarna een slowmotion val als gevolg. Maar het meest vervelende vond ik de enorm warrige beeldvertelling. Schijnbaar mochten shots in deze film niet langer dan 1 seconde duren, dus er wordt voortdurend heen en weer geknipt. En niet alleen tijdens dramatische momenten, ook in gewone dialogen blijft alles maar bewegen, dat je steeds behoorlijk gedesoriënteerd bent. Paar sterke scènes gezien, maar uiteindelijk vooral een lange opbouw richting een teleurstellende finale. Jammer.

3 sterren.

Hier had ik even wat meer van verwacht, maar het trage tempo, de wat stereotype gedragingen en vooral Hoffmann die tot grote ergernis van zijn vrouw, en mij, tot op het laatste alles probeert te rationaliseren en maar praat en praat om te vooral zichzelf te overtuigen, lijkt het, dat hij de situatie meester is drijft me tot grote ergernis. Vind dat niet echt geloofwaardig.

De toon van de film is vrij snel gezet, beste wel mooie wulps ogende vrouw met een sufkut van een vent, die onder het even simpele als domme motto valt: 'als hij net zo neukt dan als hij handig is dan kan hij beter de gulp dicht houden, dat wijf heeft een echte kerel nodig', en verschillenden van de aanwezige mannen die daar niet echt een doekje opwinden. Zij speelt daar overigens op zeer domme en naïeve wijze mee door topless voor het raam te gaan staan. Voeg daar de nodige afwijzing aan toe en het feit dat het er toch wat afstraalt dat het stel zich wat beter voelt als het gepeupel en je hebt eigenlijk al een behoorlijke lastige situatie die om problemen vraagt. Vervolgens valt eigenlijk in het middenstuk de spanning helemaal weg. Ja, er blijken toch wat problemen tussen het stel, problemen waar zij niet altijd even volwassen instaat, de kat is plotseling opgehangen, iets waar je op kon wachten, en hij wordt weggelokt voor een jachtuitje wat overduidelijk het moment is dat verschillende mannen hun kans grijpen. Behalve haar trauma wat tot aan het ongeluk best wel treffend overgebracht wordt bezit dat hele midden gedeelte van de film geen enkele spanning. De film sleept zich dan ook behoorlijk naar het einde toe en de belegering van die dronkenlap met zijn trawanten. De spanning neemt wat toe maar Hoffmann irriteert tot op het laatste wanneer hij eindelijk wel adequaat optreed en zelfs zijn vrouw slaat. Behalve dat het al veel te laat is om de film echt te laten slagen, valt het me ook tegen dat er niet nog een angle gebruikt wordt met de verkrachting. Ik vind het wat slap dat het er altijd wel in zat bij Hoffmann maar het er pas op het laatste uitkomt. Had dan iets bedacht met dat Hoffmann waardeloos en krachteloos blijft en dat Amy zelf het heft in handen neemt en het hele zooitje ombrengt wegens de verkrachting. Dan had ik de cirkel nog enigszins rond gevonden....

Nou ja ach, gezien en klaar. Niet echt van onder de indruk.

Heb net mijn supertrage Truffautcyclus afgerond en vandaag besloten alles van Peckinpah wat ik heb staan te gaan kijken. Op mijn eigen tempo, kan dus best maanden duren. En daarmee het aantal films wat ik van 'm zag uit te breiden van slechts twee (The Wild Bunch en Cross of Iron) naar tien. Besloten het dit keer niet chronologisch te doen, maar kriskras.

Vond dit een heftige en verontrustende film. In veel opzichten heel knap gemaakt (camerawerk, muziek en montage bijvoorbeeld). Had ook in mijn hoofd dat dit een straight forward wraakfilm zou zijn. Dat is het niet. De film is heel wat complexer en eigenlijk ook een pak naargeestiger.

De boodschap die de film probeert uit te dragen is dat beschaving niets meer is dan een flinterdun laagje vernis en dat de mensheid van nature geen grenzen kent. En gezien de tijdgeest waarin deze film gemaakt is, is het wel begrijpelijk dat de film destijds voor veel ophef zorgde. Wegens een paar naakt-scenes, een verkrachting, en een uitgebreide geweldsscène, die toentertijd op bepaalde punten expliciet werd bevonden, werd de film verbannen en verboden.

Nu is het allemaal niet meer zo wereldschokkend. Vanaf het begin; wordt Amy (Susan George) op een aantrekkelijke seksuele manier neergezet dankzij het inleidend shot van haar boezem, waar alle mannen oog voor hebben. David Sumner (Dustin Hoffman) is uiteraard de tegenpool, de schuchtere wiskundige die confrontaties en lastige situaties liever vermijd. Je weet als ervaren kijker dus waar de film naar toe wil werken. De meest beruchte scène betreft de verkrachting van Amy maar die is ook een beetje raar uitgebeeld, je weet niet goed of het nu plotselinge passie is of juist niet.

De relatie tussen de personages van Hoffman en George vond ik ook niet heel geloofwaardig overkomen. Kan er niet helemaal mijn vinger op liggen maar er was iets in het acteerwerk, op de manier hoe man en vrouw met elkaar omgingen...tja ik weet niet echt wat... Weet ook niet of dat aan de manier van acteren uit de jaren '70 lag of dat het dit bewust zo was gedaan. En dat is jammer, want de twee moeten tenslotte deze film dragen.

Al met al was dit wederom geen slechte film van regisseur met de bijnaam ‘Master of Violence’ Sam Peckinpah. Wel heeft de film een iets te lange aanloop en betaald ook het einde niet helemaal goed uit.

Eerste uur vond ik intrigerend en goed, maar ik struikel over de verkrachtingsscene en daarna was ik er wel klaar mee. De gedetailleerde en halferotische manier waarop het in beeld wordt gebracht (met veel gezucht en close-ups) en wat Peckinpah daarmee wil zeggen komt op mij onzuiver over. Gesuggereerd wordt dat Amy het deels wel en deels niet wil en dat ze nadien ook méér gevoelens voor Charlie heeft, maar nadere uitwerking hiervan ontbreekt, en in het vervolg plooit Amy mee met de grillen van het plot. Hiermee verliest ze haar positie als zelfstandig subject wat juist in het eerste deel van Straw dogs zo sterk is (in de verhouding met haar man David en met het dorp). Eigenlijk is het een vrij grove vorm van seksisme, niet alleen binnen de film maar ook in hoe de film zijn verhaal presenteert aan de kijker.

Ik moest een beetje denken aan A history of violence, zonder twijfel is Cronenberg geïnspireerd door Penckinpah, waar ook geweld en seks, en het bestendigen van mannelijke dominantie door middel daarvan, verbonden worden maar op een in mijn ogen veel sterkere manier. Iets soortgelijks geldt voor de omstreden scene in Last Tango in Paris, omdat die scene narratief veel beter ingebed is en in zekere zin zelfs noodzakelijk voor de personage-psychologie, maar ook omdat de dynamiek tussen de man en de vrouw nadien veel gelaagder is en Schneider haar zelfstandigheid behoudt of zelfs terugwint.

Afijn, ik zie de kwaliteit wel waarmee Straw dogs is gemaakt, hoewel sommige dingen er knullig uit zien en ook de geloofwaardigheid dus op meerdere punten tekort schiet, maar mijn filmervaring is vanaf halverwege echt negatief geweest. Als het aankomt op de titelverklaring dan lijkt het mij dat de Nyles de stroman representeert: de dorpelingen beschuldigen hem van hetgene waar ze eigenlijk zelf op uit zijn. Misschien dat je ook in de overige relaties iets hiervan kan terugzien maar dan wordt het al redelijk snel gezocht. Of zijn er andere plausibele verklaringen voor de titel?

Al bij al boeiende thriller over een koppel dat het drukkere stadsleven ontvlucht en zich terugtrekt op het platteland om tot rust te komen. Ware het niet dat de lokale bevolking er ook zijn eigen wetten op nahoudt en er niet voor terugschrikt zelf het heft in eigen handen te nemen.

Erg vriendelijk worden ze niet onthaald in het dorp. De sfeer is even grimmig als het grijze miezerige weer. Men houdt nu eenmaal niet van buitenstaanders en potentiële pottenkijkers. Qua sfeer dus zeker prima opgebouwd.

Qua plot degelijk al wordt alles opgebouwd naar de climax de laatste 20 minuten. De stoppen slaan door en hoewel de aanleiding er wel is, verbaasde het me wel dat men hiervoor zo drastisch tekeer moest gaan. Mannelijke testosteron en dominantie staan wat centraal hier. Amy is niets meer dan een begeerlijk stukje vlees, niet begrijpend waarom ze voor een sul valt. Het geweld is een soort survival of the fittest waar de wetten van aristocratie niet gelden.

De film herzien en ik kan me prima in Chainsaw zijn recensie uit inmiddels alweer 3 jaar geleden vinden.

Peckinpah heeft de pacing niet helemaal lekker in orde en knipt ook teveel in zijn shots. Gebeurtenissen volgen uit het niets en de gedragingen zijn raar. Na 25 minuten liggen Hoffman en George hun personages lekker te rollebollen in bed en we schakelen vervolgens naar een ochtend waarin George met tranende ogen in de werkkamer staat en een preek van Hoffman krijgt. De film zit vol van dit soort tegenstrijdige momenten. Het bouwt gestaag op naar een climax en uiteindelijk mondt dit uit in een verkrachting, al lijkt George haar personage hier ontzettend van te genieten totdat de andere boerenpummel zijn leuter er ook in stopt. Getuige de reacties van haar later in de film had ze nog wel gevoelens voor Charlie.

Maar het voelt allemaal zo krom. Dit concept wordt eigenlijk losgelaten om het laatste half uur te veranderen in een home invasion nadat ze die moordenaar onderdak geven. Sowieso is het moeilijk om met Hoffman's gedachten mee te gaan omdat wij als kijker al weten dat dit een man is die een misdaad heeft begaan. Als Peckinpah de kijker in het ongewis had gelaten was dit een veel sterker plotelement geweest. En makkelijker te volgen of te geloven. Dan hadden we mee kunnen gaan in dat dilemma van het onderdak geven. Nu was het eigenlijk flink ergeren en deed het de film echt niet goed.
Gelukkig zorgt de enorme intensiteit van de film en de invasie ervoor dat je al die zwakke punten toch makkelijker voor lief neemt. Ook dat is toch wel weer een kwaliteit. Want dit had makkelijk een gigantische drollenbak kunnen zijn met alle kanten waarin het verhaal heen vliegt.

3,5 > 3,0*

Gekke film.

Gekke film vol maffe figuren. De hoofdpersoon gaat naar een dorpje in Engeland om een of andere wiskundige formule op te lossen. Wat dat precies is, daar kom je niet achter maar maakt ook niet veel uit. Voor een wiskunde nerd is deze gast best sociaal en heeft hij het lekkerste wijf van het dorp weten te scoren. Ik geloofde deze rol niet echt. Ik ken wiskunde nerds en die zijn sociaal onhandig en kijken meer naar de grond dan naar je ogen. Dus ze gaan naar Engeland om in alle rust te werken, alleen is zijn vrouw zeer kinderachtig en irritant en die leidt hem de hele tijd af.

Ze huren wat dorpse mensen in om de garage te maken waarvan 1 vroeger een scharrel was van de vriendin van de wiskunde nerd. Deze dorpse figuren zijn wat je noemt raciale stereotypes. Je hebt ook een rattenvanger met een rare lach die een speciale relatie heeft met ratten. Hij maakt ze niet alleen dood maar kan ze ook als wapen gebruiken wat hij dan later in de film gaat doen. Er komt trammelant met deze dorpse figuren. Ze hangen zijn kat op wat best wel psychotisch is maar oké, ze mogen hem niet omdat hij een nerd is of een Amerikaan. Ze verneuken wel zo hun eigen loon maar goed. Ze verkrachten daarna zijn kinderachtige vrouw die daar niks van zegt.

Daarna heb je een maf dorps figuur waar je niet helemaal achter komt wat er met hem aan de hand is. Hij is sloom of een pedofiel, je komt er niet achter maar die wordt versierd door een andere chick in het dorp met scheve tanden en de dorpelingen worden boos want dat is de dochter van de plaatselijke dronkenlap. De slome, laten we hem zo noemen wurgt deze dochter per ongeluk tot de dood omdat hij niet wou dat ze weg wou rennen op het moment dat de boze dronken dorpelingen hem en haar gingen zoeken. Slechte rare scene was dat, die wurg scene.

De wiskunde nerd rijdt de slome dan aan en brengt hem naar zijn huis. De boze dorpelingen komen hem dan daar halen maar de wiskunde nerd veranderd op dat moment in een soort Rambo en zal ten kosten van alles hem, zijn huis, de slome vrouwen wurger en zijn kinderachtige vrouw beschermen.


Uhm, ja....

Stevige thriller. Het is een film geworden die vooral het verschil maakt met een sterke spanningsopbouw. Vanaf het begin bekroop me dat naargeestige onderhuidse gevoel dat ik altijd wel kan appreciëren. De setting van het dorpje, de vreemde bewoners,...het draagt allemaal bij aan dat akelige gevoel en zeker wanneer de werkmannen het koppel op stang beginnen jagen met het ophangen van hun kat.

Ik vroeg me wel af welke richting de film verder zou inslaan en waar de boel effectief zou gaan escaleren. Peckinpah weet er dan ook een sterk slot aan te breien met eerst de verkrachtingsscène en daarna het kat-en-muisspel met de dorpelingen die de pedofiel komen halen. Het laatste halfuur is dan ook van een hoog niveau waar de spanning geen moment inzakt.

3.5*