Auf der Anderen Seite (2007)

Goede film die 2 verhaallijnen in elkaar laat vloeien. Waar iedereen uiteindelijk op wachtte op het einde, gebeurde niet. Vond dat persoonlijk niet zo erg. Aparte film!

Heel mooie film, veel minder hard en minder aangrijpend ook dan Gegen die Wand (en ik vond hem ook niet zo deprimerend eigenlijk, al is het uiteraard geen lollige film) maar met een uitmuntend scenario. Ik ben meestal vrij kirtisch over films die hun verhaallijn in de war sturen om te verbergen dat hij niet veel voorstelt, maar dat is hier helemaal niet het geval, ik heb zelden een film gezien waar het zo goed werkte. Het maakt een film aangenamer als je af en toe een herkenningsmoment hebt wanneer je iets terugziet, maar het is vooral heel effectief om de twee verschillende werelden (Seiten) te tonen. Waarom de eerste minuten zijn wat ze zijn is minder duidelijk, maar het is gewoon een mooi begin van de film dus het stoorde me totaal niet. Let bij het kijken trouwens ook eens op de spaarzame maar heel mooie muziek, de soundtrack van deze film is al een tijdje een van mijn favoriete cd's.

Dat de film ondanks het prachtige verhaal en de mooie beelden (daar had ik het nog niet over, maar die zijn er dus ) toch niet zo aan je ziel blijft kleven als zijn voorganger heeft misschien te maken met de acteurs, behalve de twee hoofdpersonages vond ik ze over het algemeen niet zo schitterend. Maar niet getreurd, het blijft een echte aanrader.

Aspecten van onze huidige samenleving.

De film is misschien in zijn verhaaltrant wat grillig, berustend op toevalligheden en bijwijlen sentimenteel, maar ik ben wel te vinden voor dergelijke werken en vind ze zeker verruimend.

Fatih Akin had zich voor mij al onsterfelijk gemaakt met zijn heavy metal drama Gegen die Wand, dus de verwachtingen voor deze film lagen heel erg hoog. De toon is hier minder hardvochtig maar juist bedachtzaam, mijmerend en met een enorm oog voor de karakters. Anders dus, maar zeker niet minder sterk. Het levert dan ook een heel erg gevoelige film op over verlies en de ontworteling in een andere cultuur. Prachtig ook hoe de verhaallijnen langs elkaar heen lopen en elkaar dan net niet raken. En dan eindigt het met een van de meest briljante eindshots die ik in tijden heb gezien in een film.

Opnieuw erg goed werk van Akin, die mag zo verder blijven doen.

Het heeft wel wat weg van Gegen Die Wand maar deze film gaat toch dieper in op drama en minder op andere stukken, Gegen Die Wand vond ik veel speelser.

Maar Akin brengt alles weer goed in beeld met een subtiel muziekje er onder. De 2 verhalen zitten goed in één. Voor scripts te schrijven heeft Akin ook talent ten overschot.

Mijn gevoel zou gaan voor 4 sterren maar dan zou hij op dezelfde score komen van Gegen Die Wand en dat is hij net niet waard. Een mooie 3,5 dan maar.

3,5*

Intercultureel drama met een verhaalstructuur die aan Inarritu doet denken, met levens die vaag met elkaar verbonden zonder dat ze het beseffen; resultaat is veel minder dan ik gehoopt had. Het verhaal is zeker niet onaardig maar mist een boodschap en ik vond het ook vreemd dat de regisseur die scène in het pompstation als centrale scène gebruikt. Dat was een scène zonder grote impact, daarom vond ik het ook een vreemde keuze om nog een tweede maal daarnaar terug te keren. Ook het einde viel me wat tegen. Ik had op nog een scène tussen vader en zoon gehoopt. De muziek en de boeiende personages zorgden voor twee uur kwaliteitscinema maar er ontbrak naar mijn gevoel nog iets belangrijks.

Prachtige film over waarin de levens van een aantal personen met elkaar verbonden zijn, zonder dat ze dit van elkaar weten. Een bijzonder meeslepend maar ook ingewikkeld verhaal dat door de verhaalstructuur gemakkelijk is te volgen. Bestaande uit drie hoofdstukken waarbij de paden van de personages elkaar op een geloofwaardige manier weten te kruisen. Mooi en ontroerend en een uitstekende cast.

Auf der Andere Seite is hopelijk een film die niet in de vergeethoek geraakt. Ik merk dat het al een jaar geleden is dat hier nog iemand een bericht had gezet, en de film amper gezien werd dit jaar.

De film is van de maker van Gegen Die Wand, eveneens een pareltje. Fatih Akin zet mensen centraal en hun motieven. Dat het in deze film gaat over Duitsers en Turken maakt op zich minder uit, buiten het feit dat de twee landen wel een band hebben en regisseur Akin beide nationaliteiten heeft. Dat helpt wel bij de uitwerking ervan. Het gaat in de eerste instantie over twee verhaallijnen met een hoop levenslust voor de ene en tegenslag voor de andere. Die verhaallijnen komen niet bij elkaar zoals een Babel of Crash, maar lopen deels naast elkaar en snijden elkaar dan. Dat hierbij een hoop toevalligheden aan bod komen is dan ook niet meer dan logisch. Dat is net het mooie aan cinema.

Ik hoop van Fatih Akin nog meer te zien. De man slaagt er onder andere in om op een mooie manier de mens achter verschillende culturen. Waar andere filmmakers vooral de verschillen zullen laten zien, toont hij meer hoeveel we net wel gemeen hebben met elkaar. Fatih Akin heeft dan ook het verhaal zelf geschreven, en die persoonlijke touch zie je wel. De film mist net dat iets om een grote topper te worden, maar is een eerlijke film die overtuigend genoeg is om de hele tijd te boeien.

Eigenlijk zijn dit twee films, die slechts zijdelings in elkaar haken. Het tweede deel is een stuk interessanter dan de eerste helft. Regisseur Akin haalt weliswaar niet het niveau van zijn rauwe Gegen die Wand (2004), maar hij brengt opnieuw een boeiende film met een aantal schokkende momenten.

Lang gedacht dat Fassbinder/Schlöndorff-actrice Hanna Schygulla al lang met pensioen was, maar niets blijkt minder waar. Gelukkig maar.

Aardige drama, met jammer genoeg een wat slome middenstuk. De film begint best interessant en wordt na die dip ook weer beter. Montage is knap, en de Turkse mediterraanse kust levert de nodige mooie plaatjes op. Ook de scenes met de lijkkisten maakten indruk. Het verhaal wordt keurig begeleid door een fijne soundtrack.

Aan de toevalligheden stoorde ik me niet, die passen wel bij het verhaal. Minder (qua realisme) vond ik wel dat de wereld hier wel heel idyllisch wordt neergezet. Vreemden die vreemden helpen, maar daarbij wel heel ver gaan voor elkaar. Ik wou dat het in de echte wereld ook zo aan toe ging, maar ik ben bang dat deze personages in een utopie leven. Daarmee laat dit drama wel een fijn en warm gevoel achter, en dat is te waarderen, maar een beetje nep is het wel.

3* van mij.

In 2007, toen deze uitkwam, waren van mozaïekfilms toch wel een tijdje in de mode. Verhalen met meerdere personages die allemaal op de een of andere manier verbonden waren, maar tegelijkertijd ook weer hun eigen plotlijntjes hebben. Voorop stonden de films van Iñárittu en natuurlijk Crash. Een fan ben ik er nooit echt van geweest, ondanks een goede film her en der. Meestal zijn de nogal zwaar op de hand en ligt het verbindende thema er dik bovenop. Auf der Anderen Seite weet deze valkuilen te omzeilen.

Niet dat het alle minpunten van dit type structuur uit de weg gaat. Je moet een zekere mate van toevalligheid kunnen accepteren denk ik, maar ook onwaarschijnlijkheden. Dat verhaallijn rond dat pistool voelt wat gekunsteld aan bijvoorbeeld, duidelijk iets dat bedacht is om het personage Lotte maar door te krijgen en Ayten een schuldgevoel te geven. Dol ben ik nooit op dit soort kunstgrepen, zelfs al is het niet helemaal onmogelijk dat zoiets gebeurt. Ook vond ik het vreemd dat die oude man zo snel weer uit de gevangenis was. Ik weet niet precies hoe lang hij gezeten heeft, maar je krijgt neem ik aan toch wel een paar jaar voor het doodslaan van een vrouw?

Dat terzijde vond ik het grotendeels geslaagd. Wat Auf der Anderen Seite het meest doet uitstijgen buiten interraciale familieleden als Crash en Babel is dat het allemaal wat losser aanvoelt. Er gebeuren vreselijke dingen, ja, maar overdreven zwaarmoedig wordt het niet. De personages lijken vooral naar een soort waardigheid en rust te zoeken. Daarbij zijn het hoofdzakelijk goede mensen en Akin lijkt vergevingsgezind te zijn wat betreft hun slechte kanten, die ze overigens toch ook zeker hebben. Dat aan het einde niet alles bij elkaar komt vond ik sterk; daarvoor waren immers gewoon nog een hele lading onwaarschijnlijkheden of toevalligheden voor nodig. Goed spel van iedereen, met name van de zeer kalme Baki Davrak. Leuk om ook Hanna Schygulla weer eens te zien; speelt enorm goed.

Het mist misschien de wilde kracht van Gegen die Wand, maar Auf der Anderen Seite is een goed tweede deel van Akins geplande tweeluik. Is The Cut nou het derde deel? Toch niet Soul Kitchen? Of is die gewoon nooit gemaakt?
3,5*

Realiseer me eigenlijk nu pas dat ik naar een mozaïekfilm heb gekeken. Hmm, met die insteek had ik de film wellicht ietsje anders beleefd, want ik vond het qua verhaal totaal niet pakkend. Het is gekunsteld en de karakters doen de ene na de andere naïeve actie, tot mijn grote ergernis natuurlijk. En nou heb ik niet zoveel moeite met de multiculti-thematiek die Fatih Akin hier behandelt, maar hier vond ik het allemaal een beetje te gemakkelijk en er dik bovenop liggen. Het is nog niet zo erg als Crash, maar een voldoende kan ik deze prent niet geven .

Tiens, toen ik deze film dit weekend zag, kwam ik tot de vaststelling dat ik deze op zijn minst een gedeelte al eens moest gezien hebben. Die scène met dat stelend pubergespuis was het enige wat ik me nog kon herinneren.

Boeiende film die eigenlijk het relaas vertelt van 6 hoofdpersonages vertrekkend vanuit hun eigen leefwereld. Deze zes hoofdpersonages, verdeeld onder drie ouders en diens kinderen zijn sterk verweven met elkaar, maar raken elkaar eigenlijk nooit. En dat apprecieerde ik aan de film: het open einde dat wellicht niet zal uitmonden in een happy end, maar eerder in een gesloten einde waar eenieder zijn eigen weg inslaat.
Flink stuk drama krijg je te verwerken. Al moet ik zeggen dat ik me helemaal niet betrokken voelde met de personages, nochtans was er met de acteerprestaties of het verhaal op zich niets mis. De film verhaalt een falende of op zijn minst gebrekkige multi-culturele samenleving waarbij beide culturen met of vooral naast elkaar leven.

Sterke acteerprestaties, goede montage en sobere, integere en innemende plots zijn de punten die me het meest zullen bijblijven. Niet die topper die ik dacht dat het was, meer zeker meer dan voldoende.

Het is al een tijd geleden dat ik Gegen die Wand zag, dus ik kan geen vergelijking met die film maken, maar met Auf der anderen Seite toont Akin zich andermaal een begenadigd verteller. Misschien ligt het aan mij maar ik had het idee dat het al een jaar of 10 stil was rond zijn persoon (tot zijn laatste film die wel weer de nodige exposure kreeg).

Auf der anderen Seite biedt twee verhalen die elkaar soms rakelings passeren om nèt niet helemaal samen te komen. Het lot beslist anders. Dat dat voor sommigen onbevredigend is kan ik mij ook wel voorstellen, gewend als we zijn aan afgeronde verhalen met kop en staart, maar ik vond het erg verfrissend dat Ayten juist niét de foto van haar verloren moeder onder ogen kreeg en dat de hereniging tussen Nejat en Ali niet getoond wordt. Het beeld van Ali, tot tranen geroerd na lezing van het boek (overigens geschreven door een vriend van Akin, een vriendendienst dus) dat hem door Nejat cadeau was gegeven was meer dan voldoende.

Dat sommigen deze film het predicaat "politiek correct" geven verbaast me- ik denk dat veel Turken helemaal niet blij zijn met hoe de Turkse gemeenschap in Duitsland en ook Turkije zelf getoond worden. Dreigementen van Grijze Wolven-types richting Yeter, dodelijk huiselijk geweld, tasjesroof culminerend in doodslag, veel kritiek op het Turkse rechtssysteem enzovoort. Ja, de tekortschietende asielprocedure wordt ook getoond, maar het is allesbehalve een eenzijdig verhaal.

Sterk spel van de zes hoofdpersonen, mooie beelden, melancholische soundtrack (Kazim Koyuncu!) en een intrigerend verloop maken dat ik hier toch wel met gemak 4 sterren aan kwijt kan.

Wat een parel! Lang geleden dat ik nog zo werd geboeid door een film. Geweldig geacteerd ook! Absolute aanrader!