Noriko no Shokutaku (2005)

Noriko's Dinner Table wordt verkocht als prequel van Suicide Circle, en, eerlijk gezegd verwachtte ik niet veel van een 2,5 uur durende Suicide Club 0.

De film speelt in het zelfde universum als Suicide Circle, maar kiest een andere invalshoek en verlaat het horror-genre. Mind-fuck drama zou ik het haast willen noemen en net als bij Strange Circus - ook van Sono en uit hetzelfde jaar - werd ik gegrepen door een uitermate pakkende film.

In beide films is familie een thema, maar waar het in Strange Circus verknipte gezinsrelaties zijn, is het hier het verknipte binnen een normaal gezin dat voor een weirde filmervaring zorgt. Strange Circus is bizar in het kwadraat, maar ook deze film zou ik bizar willen noemen, zij het op veel ingetogenere en misschien wel intelligentere wijze. (Dat geldt ook voor een andere film waaraan ik een beetje moest denken, nl. Miike´s Visitor Q.)

De film bestaat uit verschillende a-chronologische blokken waarin vier personages (vader, zusjes, meisje uit Tokyo) gevolgd worden en waarin ze zelf, in de voice-over, zich de gebeurtenissen herinneren. Die combinatie van vertellers en beelden werkt erg goed en sleurt je de film in. (Alleen voor mij jammer dat mijn leestempo engels net wat te traag is. Er vliegt voor een Japanse film soms erg veel tekst voorbij.)

De super-esthetische stijl van Strange Circus is er niet, maar de onrustige, een beetje docu-achtige cameravoering, vaak dicht op de zeer goed geacteerde personages, levert boeiende beelden. De soundtrack is eerder sober en de gekozen muziek gedistantieerd.

Voorlopig 4 sterren.

Interessante regisseur, die Sono. Ik ben erg benieuwd naar zijn nieuwste.

What´s your role in life?

Beduidend minder dan Strange Circus en Love Exposure. Ik wist niet dat deze film een tweeluik vormde met Suicide Circle (nooit de alternatieve titel zien staan). Daar kwam ik echter al vrij snel achter en net als Suicide Circle, beviel ook deze Sono mij niet echt.

Qua uitwerking is het misschien niet echt vergelijkbaar, maar vervelen deed het al vrij snel. En dan duren 160 minuten lang zeg. De intro, chapter 1: Noriko is nog wel aardig, maar wanneer Yuka's chapter begint, begon ik mij al wat te vervelen. Dan zijn er nog ruim twee uur te gaan. Tja.

Natuurlijk zitten er nog wel wat leuke scènes in. Met 'Mitsuko's opa' bijvoorbeeld en ook de eerste family rental scène is erg lollig, sowieso wel een leuk idee. Op een bepaalde manier deed deze film me ook denken aan Love Exposure. Daarin hersenspoelt een sekte een paar personages. Hier is dat het geval bij Noriko en Yuka. Wel leuk om dat soort terugkerende thema's in Sono's films te zien. Maar dit was dan niet echt mijn film. Wel een wereld van verschil, een Love Exposure die vier uur onafgebroken boeit en Noriko's Table die ruim een uur minder duurt, maar ver van dat niveau verwijderd blijft.

2.0*

Kon beter.

Niet zo ideaal om de twee films zo ver uit elkaar te zien natuurlijk, maar ik kon al snel weer inpikken bij de gebeurtenissen van de eerste film. Begin van Noriko's Dinner Table is vlotjes, toch komt er iets te snel sleet op.

De constante voice over over 160 minuten is iets te vermoeiend. Zeker in combinatie met immer doordreunende muziek. Had allemaal iets subtieler en/of rustiger gemogen. Acteerwerk verder wel goed (Ken Mitsuishi misschien geen groots acteur maar weet goeie rollen te kiezen) en Sono pakt uiteraard uit met enkele geweldige scenes, al komt de finale toch net iets te vroeg in deze film. Stukje daarna duurt nog iets te lang.

Probleem is dat de film iets te gefragmenteerd is, té lang duurt en niet gestileerd genoeg is om continue te boeien. Er zit ook niet genoeg gekkigheid in om te compenseren (wat in een Love Exposure wél werkte bijvoorbeeld). Het is allemaal niet slecht, geregeld zitten er aantal geweldige scenes in, maar over het algemeen schiet de film toch iets tekort. Ik ben meer van Sono gewend.

3.0*

Geweldige Sono weer en begin hem steeds beter te waarderen. De films die ik een paar jaar geleden van hem zag, staan allemaal op een aardig zuinige beoordeling, met Suicide Circle als minst favoriete. Nu is het de vraag of ik simpelweg zijn beste films nu pas zie, of dat het aan mijn ontwikkeling als filmliefhebber ligt. Mijn gevoel zegt het laatste, dus wellicht wat herzieningen doen in de toekomst. Maar eerst maar eens zijn oeuvre verder doorwerken. Moet vooral veel van zijn recente films nog zien.

Dan verder over deze film. Wat mij vooral opvalt is het meesterlijk gebruik van voice-overs (door de personages zelf). Vaak genoeg vind ik dat juist afbreuk doen aan een film, maar hier was het een grote meerwaarde. Mooi hoe de belangrijkste personages een eigen deel hebben en sterk worden uitgediept. Helemaal doordat dit niet chronologisch gebeurt, en het geheel steeds meer lading en betekenis krijgt. Sommige scènes krijgen bijvoorbeeld pas een uur later een vervolg en daarbij een nieuwe invalshoek. Dat gefragmenteerde karakter werkte voor mij juist bijzonder goed. Al is er overal wel gewoon een duidelijke structuur. Sono gebruikt ook constant verschillende camera's (althans verschillende looks), wat mooi aansluit bij dat gefragmenteerde karakter van de film. Verder deed het me vaak denken aan die nog langere epic Love Exposure. Bepaalde elementen en symbolen komen duidelijk in die film terug, alleen al die parkiet bijvoorbeeld.

Het einde had inderdaad wel wat beter kunnen worden uitgevoerd. Ging iets te lang door, met name doordat het camerawerk toen saaier werd met meer statische shots in een nogal kleurloos huisje. Het absolute einde was dan weer wel behoorlijk fraai. Toch knap hoe Sono de emotie altijd oprecht kan houden tussen alle waanzin door.

Zat het grootste gedeelte op een dikke 4.5*. Uiteindelijk nog net dat cijfer weten te behouden.

Al weer de achtste film die ik van Sono gezien heb en ook deze film wist mij weer te boeien. Dat ligt voornamelijk aan het bizarre plot. Aanvankelijk werd ik volledig op het verkeerde been gezet. Ik dacht dat wij de voorgeschiedenis te zien zouden krijgen van die collectieve zelfmoord van die schoolmeisjes. Dat bleek dus niet zo te zijn. Het ging hier dus om de "family circle", niet om de "suicide circle". Beide circles hoorden wel tot dezelfde organisatie. Dat geeft deze film wel een wreed karakter trouwens. Of je speelt een rol in de family circle, of je speelt een rol in de suicide circle. Die rol werd later ook door een van die leden duidelijk gemaakt. Die had het ook over de "circle of life". Aan de rand van de dood krijgt het leven pas waarde. Dat laatste zie je bij de meeste films van Sono, die met de dood een loopje neemt. De slachtoffers sterven doorgaans met een lach op het gezicht; óf zij springen lachend voor de trein óf zij vragen lachend om gedood te worden. Het is alsof zij willen zeggen; ach, het behoort allemaal tot de "circle of life", in een volgend bestaan wordt het misschien allemaal anders. Dit doet mij denken aan de "Eeuwige Wederkeer" van Nietzsche, waarmee deze filosoof bedoelt dat alles zich in een eindeloze kring blijft herhalen. Tot zover mijn filosofische interpretatie van de film.

Toch wist deze film niet het niveau te halen van Suicide Club en zeker niet van Love Exposure, waarop deze film qua stijl het meest leek. Op visueel vlak vond ik Noriko's Dinner Club beduidend minder, het duurde allemaal ook wat te lang en de gesproken tekst was wel erg veel. Ik kon het tempo, én kijken én lezen tegelijk, nauwelijks bijhouden.

3,5*