Homecoming (2005)

Een wat doorzichtige, maar best geslaagde (en grappige) kniestoot naar de conservatieve Amerikaanse partijpolitiek. Het concept is weliswaar sterker dan de uitwerking, maar Dante krijgt de kijker zonder moeite in zijn kamp. En een film over zombies die massaal naar de stembus trekken, heeft bij mij alvast een streepje voor.

3 sterren.

Zombiefilm is het eigenlijk wel. Maar met een (erg) flinke korrel zout genomen.

Het lijkt een ontzettend grote aanklacht tegen de Amerikaanse politiek en dat gezien de soms te domme Amerikanen vaak niet anders uitgebeeld worden als met een flinke dosis humor.

Daar ontbreekt het in deze film dan ook echt niet aan. Ook ik vond het concept wat sterker als de uitwerking en soms was het (zelfs voor een klein uurtje) nog te langdradig. Maar goed Dante couldn't be more right! 3*

Links Hollywood kan het nog steeds niet verkroppen dat de republiekeinen terecht tot twee keer toe de verkiezingen wonnen en grijpt ook nu weer de kans aan een politieke boodschap uit te dragen. Dat linkse filmmakers, zoals Gore en Moore, via documentaires hun rotzooi de ether inslingeren is tot daar aan toe; dat de Masters of Horror serie hiervoor misbruikt moet worden is van een bedenkelijk niveau. De kerk, Bush, de republiekeinen, Fox News; het wordt in sneltreinvaart even belachelijk gemaakt met een goedkope demagogische boodschap.

Maar Dante laat het daar niet bij: zelfs Vietnam, Korea en de 2de Wereld Oorlog worden erbij gesleept! Te walgelijk voor woorden en om kotsmisselijk van te worden. Alsof die soldaten allemaal voor niks zijn gestorven. Links laat zijn ware gezicht weer eens zien: laf, immoreel en door en door rot. Ik kan alleen maar medelijden hebben met de naïeve schaapjes die hier een hoog cijfer aan willen uitdelen. Droom maar lekker verder en denk vooral dat je fascisten, communisten en (moslim)extremisten met lieve woordjes kan verslaan. Dan ook niet klagen als je plotseling in een dictatuur wakker wordt en niemand je komt helpen. Die soldaten waren immers allemaal voor niets gestorven!

Als Dante écht had gedurfd had hij de slachtoffers van terrorisme laten herrijzen en aan hun beulen laten vragen waarom ze moesten sterven. Maar ja, dat is natuurlijk niet politiek correct, want stel je voor dat je een paar moslim fundamentalisten beledigt.

Dante creëert met dit werkje een Amerikaanse dolkstootlegende: niet de terroristen, maar de republiekeinen zijn verantwoordelijk voor de dood van hun soldaten. Goebbels zou trots zijn geweest! Afgezien van de boodschap hoort politiek gewoon niet thuis in een Masters of Horror serie en ik kan dan ook maar één cijfer uitdelen: 0,5*.

Links, rechts, blahblahblah.

Wie politieke satire maakt gaat niet even subtiel lopen doen en mooi beide kanten gaan belichten. Homecoming is kritiek maar houdt daar ook op en poogt ook niks meer te zijn. Hilarisch dat mensen een "gewogen" moraal verwachten.

Concept is erg leuk natuurlijk, votende zombies zijn cool en hoewel het de doorgewinterde zombiefan waarschijnlijk zal doen vond ik het leuk om ze eens met een beetje doel te zien rondschuifelen. Er worden een aantal stevige steken uitgedeeld, het deeltje blijft luchtig en de insteek kon me makkelijk een klein uurtje boeien.

Eén van de leukere uit de reeks. En kritiek mag ook best gerelativeerd worden.

3.5*

Om te beginnen ben ik absoluut geen fan van Joe Dante, onbewust neem je dat waarschijnlijk mee, maar ik heb getracht deze episode onbevooroordeeld aan te vangen. De synopsis op het hoesje sprak me wel aan en met zombies maak je bij mij al een grote kans op slagen.

Joe Dante pakt dit zombieverhaal aan op Romero-achtige wijze (met hier en daar zelfs letterlijke verwijzingen), deels horror deels politieke satire met andere woorden, en slaat de kijker meteen met een flinke dosis maatschappijkritiek om de oren. Erg origineel en leuk gevonden dacht ik aanvankelijk. Ontroerend ook, met momenten. Maar hoe langer deze aflevering duurt hoe meer je de indruk krijgt dat dit eigenlijk een politiek pamflet is waardoor al die "gemakkelijke" maatschappijkritiek je al snel de oren uitkomt. Ik bedoel, het idee is leuk gevonden en zelfs goed, maar erg subtiel is het niet en al snel komt het allemaal overdreven en geforceerd over en heb je de indruk dat je naar een zoveelste anti-Amerikaanse documentaire zit te zien. Begrijp me niet verkeerd, maatschappijkritiek is gezond en houdt de democratie in stand, en ja, hoort zelfs thuis in film wat mij betreft, zij het subtiel. Maar dit is Masters of Horror en niet Defenders of Democracy. Leuk werkje, maar binnen het kader gigantisch gefaald in mijn ogen.

Over naar de volgende episode dan maar.

Absoluut dieptepunt in de MOH reeks. Ze lijken wel slechter te worden met elke aflevering die ik zie. Heb sowieso weinig met militaire films (of het moet een goede Rambo zijn ) en het is ook het laatste wat ik zoek in een reeks als deze. Politieke statements en scherpe kritiek zie ik wel in een docu ofzo. Horror is ook nergens te bekennen naast wat make up effecten hier en daar en de acteurs zijn zo irritant als wat. Zijn er nog kwaliteitsfilmpjes in het eerste seizoen naast die van Carpenter en Argento?

1*

Vond dit dus echt helemaal niks, al die politieke verwijzingen en zombies die stemmen? Waar slaat het op.

Hij gebruikt deze mogelijkheid om een boodschap over te brengen, en dat doet hij dan met zombies in een ''horror film''

Op een paar geinige scénes na, en de looks van de zombies is er weinig goeds aan deze aflevering...1*

Het is ronduit belachelijk dat regisseur Joe Dante zijn hand mag leggen op een deel uit de Masters of Horror reeks. Hij zorgt met Homecoming dan ook niet voor een horror, maar meer voor een politiek suspense film. Niet heel erg slecht overigens. Het verhaal is origineel, de sfeer is goed en de muziek is passend. Acteerprestaties zijn verder acceptabel en de zombies zien er goed uit. Geen horror, hoort dus absoluut niet thuis in de Masters of Horror reeks, echter dit maakt het vermaak er niet minder om.

Niet tof. Het politieke verhaaltje kon me niet boeien en dan zit je al snel de tijd in de gaten te houden. Het uitgangspunt is wel grappig, maar de film wordt dan vanzelf meer geinig dan echt spannend of eng. Saai verhaal en oninteressante personages. Zombies zagen er wel goed uit.

Wederom eens met FillumGek. Homecoming wist mijn aandacht er niet echt bij te houden, waardoor ik sneller met andere dingen bezig ging, zoals opruimen terwijl ik toch met één oog naar de tv keek en verder luisterde naar de (niet al te beste) dialogen. Dit is de voornaamste reden dat ik het nergens echt spannend vond worden. Op sommige momenten heb ik wel nog een lachje er uit weten te persen, maar vaak op momenten dat dit volgens mij niet de bedoeling was. Militaire films doen het sowieso nooit echt goed bij mij, helaasch.

Iets teveel dialogen, maar het idee met stemmende zombies is gewoon geniaal. Heb een aantal keer flink in een deuk gelegen. Dat is toch uiteindelijk de bedoeling van Dante, die er ook meer bekend om staat om Horror/KOMEDIES te maken. Soms iets te nadrukkelijk de politieke thema's aanwezig, maar ook daar wordt met een leuke komische twist mee omgegaan.

Erg leuk, mits je het niet te serieus neemt!

3*

Geen echte horror, en ook absoluut geen zombiefilm zoals we die kennen.

Wat dan wel? Een film over de politiek in Amerika, zombies die willen stemmen en humor waar ik niks van moest hebben. Voordat je deze film kijkt moet je je even goed inlezen over de politiek van Amerika, want ik snapte eigenlijk geen enkele grap.

Het overtuigd allemaal geen moment, en de hoofdrolspelers zijn maar saaie figuren. Dat alle zombies terugkomen om te stemmen sloeg natuurlijk alles, maar ook dat ze werden opgeroepen door een wens...

Niet grappig, geen horror, niet leuk.

1*

Joe Dante speelt vals! Bij een reeks die Masters Of Horror heet verwacht ik namelijk geen hilarische politieke satire, maar gruwelijke gebeurtenissen en dat is iets wat hier (buiten overduidelijke republikeinse daden) niet aan de hand is. Geen echt gore of bloed en de zombies zien er vooral grappig uit, waar deze film echter wel goed in slaagt is het zich compleet focussen op humor.

Het acteerwerk is zo goed, dat ik de hoofdpersonen ook compleet geloof in hun gemene politieke machtsspelletjes en de manier hoe er op goedkope wijze wordt ingespeeld op de emoties van het Amerikaanse publiek. Dat de gebeurtenissen zelf verder te stupide voor woorden zijn met de weer tot leven komende militairen maakt allemaal niet zo veel uit, het is overduidelijk satire.

Nu weet ik dat Dante goed overweg kan met humor, maar ook zijn horrorfilms waren erg goed, ik had daarom toch liever gehad dat hij nog wat meer gore in deze film gestopt had, dan was het allemaal net wat beter geweest.

In een reeks als deze Masters of Horror, had ik niet direct verwacht een politieke getinte film tegen te komen, maar niets is dus minder waar, zo blijkt hier wel.

Het idee van de stemmende zombies vond ik eigenlijk wel leuk. Dante weet er geen eng, maar wel een leuk filmpje van te maken. De hoofdpersonages worden lekker overdreven neergezet en Dante weet zijn punt uiteindelijk wel te maken. Ook mooi om te zien hoe die vervelende kauwgom kauwende gast even goed neer gebeukt wordt door een zombie.

Verder is de tijdsduur ideaal om zoiets te maken. Anderhalf uur was waarschijnlijk wat teveel van het goede geweest. Een prima voorbeeld dus, dat een horror niet altijd eng hoeft te zijn, om te kunnen vermaken.

3,0*

Ook deze korte Horror / Drama film is afkomstig uit het eerste seizoen van de leuke "Masters of Horror" TV-serie, maar van Horror is eigenlijk geen sprake van en dat ondanks dat het in deze korte film draait om Zombie soldaten. Maar deze Zombie soldaten hebben het niet gemunt om mensen aan te vallen, maar ze willen juist hun mening uiten, door te gaan stemmen

Ondanks dat dit geen echte horrorfilm is, is het originele verhaal wel leuk gevonden, want in dit verhaal draait het om de presidentverkiezingen tijdens een vieze oorlog, die volgens velen niet legitiem zou zijn. Daarbij doet de conservatieve presidentskandidaat voor het publiek een belangrijke wens (met grote gevolgen) op de televisie, namelijk:

"Als ik één wens mocht doen... één grote wens...dan zou ik de dappere gesneuvelde Amerikanen terugbrengen"

Deze gesneuvelde Amerikanen in de actuele oorlog, grijpen deze kans en komen dan terug als zombies om hun mening te uiten (ze vinden namelijk dat ze gestorven zijn door leugens van presidenten), door te gaan stemmen. Ze stemmen dan echter massaal op de presidentskandidaat die tegen deze vieze oorlog is en dat is natuurlijk tegen het zere been van de conservatieve presidentskandidaat, die juist voorstander is voor deze oorlog.

De uitvoering van het verhaal was best aardig en dat komt ook door de leuke strijdbare (die opkomt voor de conservatieve partij) vrouw Jane Cleaver (leuk gespeeld door Thea Gill, die helaas niet bloot te bewonderen is), die ik een leuke en sexy verschijning vond. Ook bevat het verhaal wat zwarte humor en het einde was natuurlijk zeer leuk. Want de conservatieve partij pleegt dan fraude bij de definitieve stemuitslag, zodat ze alsnog winnen, en dat pikken de gesneuvelde Amerikanen niet en nu komen zelfs de gesneuvelde soldaten uit de Eerste Wereldoorlog, Twee Wereldoorlog, Korea en Vietnam weer tot leven en dan om wraak te nemen (dus dan hebben ze het wel gemunt op de mens). Daarbij ook dan de vader van hoofdrolspeler Jon Tenney (in de rol van woordvoerder David Murch van de conservatieve presidentkandidaat), die vroeger als kind per ongeluk zijn teruggekeerde vader uit Vietnam heeft doodgeschoten (terwijl hij het maar bedoelde als een spelletje). Ondanks dat deze korte film maar iets van 50 minuten duurt, vond ik het toch wat saai en eigenlijk zelfs wat langdradig.

Gewoon leuk om eens gezien te hebben, maar het is jammer dat dit eigenlijk geen echte horrorfilm (zit ook maar één harde scene in) is en er eigenlijk ook weinig in gebeurt. Maar al met al past deze film wel goed bij regisseur Joe Dante, die vooral bekend is van de populaire jaren 80 Horror / Komedie film "Gremlins (1984)".

MOH aflevering 6.

Bizar is het juiste woord om dit korte filmpje te omschrijven. Want wie verzint het om dode soldaten tot leven te wekken, om te laten stemmen? Laten we eerlijk zijn, dit heeft helemaal niets met horror te maken, maar het verhaal is best vermakelijk. Als komedie werkt het redelijk goed, want ik heb best wel een aantal keer moeten lachen. Spanning is nauwelijks aanwezig, onderhoudend is het wel. Credits ook naar Tenney, die uitstekend speelt. Qua acteerwerk worden we niet erg verwend in de Masters of Horror serie, maar Homecoming onderscheidt zich op dat vlak in positieve zin. Een dikke 6.

Tikkeltje gedateerd, deze politieke satire over oorlogsveteranen die terugkeren als zombies om hun democratische stem op te eisen. Niet echt grappig. Niet echt eng. Origineel is het wel, maar op zich heb je daar weinig aan als het niet vermaakt. 'The Screwfly Solution' (2006) van Joe Dante was een stuk scherper. Die had tenminste nog een veelheid aan ideeën om je steeds op het verkeerde been te zetten, terwijl deze eerste bijdrage weinig doet met het minimale uitgangspunt.

"Holy Mother of Hip-Hop Jesus !" Satirische horror heeft niet per se mijn voorkeur, maar met zulke snelle dialogen, zulke leuke one-liners en zulke volvette vertolkingen als die van Thea Gill als Jane Cleaver en Robert Picardo als Kurt Rand is deze film toch uitstekend te doen. Qua botheid zijn die twee personages prima aan elkaar gewaagd, maar Jane wint het misschien nipt vanwege haar nietsontziende uitspraken, bijvoorbeeld over de (Amerikaanse) zombies : "far be it from me to offend members of a loser religion, but if I were an Islamic fascist, right now I'd have to take this as an omen. I mean, talk about our God is bigger than your God !" Mooie zwarte humor ook : als Gordon Hofstadter met zijn verbrijzelde oogkas een verklaring moet lezen zet hij zijn bril op – en één van de glazen daarvan is kapot, want daardoorheen kwam natuurlijk de kogel die een einde aan zijn leven maakte. Allemaal misschien geen horror, maar wel heel vermakelijk, met Jon Tenney als uitstekende "alter ego" van het publiek en met een mooie plotafwikkeling.
        Overigens ben ik wel blij dat ik deze film bekeek vóórdat ik de berichten hier las, want meerdere mensen verklappen hier gewoon de oplossing van wat de personages lange tijd voor een raadsel stelt, namelijk waarom de zombies zijn teruggekomen – als dát geen spoiler is weet ik het ook niet meer. En Theunissen, het is maar een detail. maar de man die door de jonge David werd doodgeschoten is niet zijn vader maar zijn oudere broer.
        Nou, nog ééntje dan, weer van Jane en weer over de zombies : “They’ve studied these creatures and they have no higher brain function. Their intelligence level is basically that of a liberal.”

Vond hem erg vet beginnen, maar daarna vond ik het maar een hoop gezeur eigenlijk. Van mij mag er best politieke satire in, maar vond het niet scherp, geestig, spannend of vermakelijk na 5 minuten. Had liever gewoon dat de boodschap een terzijde was, nu slokt het de film op. Vind de MoH tot nu toe eigenlijk wat tegenvallen.

Nee, dit vond ik helemaal niets! Een horrorfilm met een politieke boodschap? Regisseur Joe Dante grijpt met dit deel uit de Masters of Horror de gelegenheid aan om een politiek statement te profileren. Maatschappijkritische boodschappen (George A. Romero) komen vaker voor in horrorfilms maar als dit op deze bloedeloze drammerige manier gebeurd, is dat gewoon teveel van het goede. Subtiliteit is niet te vinden in deze film. De regisseur gebruikt een moker-hamer om zijn visie bij je naar binnen te stampen; Bush is fout, de regering is door- en door verrot en de gesneuvelde soldaten zijn zielig. Pover acteerwerk en effecten die buitenbeeld gebeuren maken van deze film een enorme teleurstelling. Een film met pacifistische zombies? Nee dank je wel! Daarnaast is het heden ten dage domweg gedateerd.

En toen kwam ik bij de kringloop een box met twee films tegen genaamd Masters of Horror en die besloot ik mee te nemen vanwege de naam Argento. De tweede film op de disc genaamd Jenifer was van de hand van Dario Argento, nou die laat ik dus niet liggen en daar zat deze Joe Dante bij inbegrepen en daarmee een net zo bekende naam vanwege Gremlins, The Burbs en Beverly Hills Cop 3 om maar eens wat te noemen en daarmee eigenlijk prima films.

Dat dit geen garantie voor ander werk betreft bleek wel weer, want wat Homecoming nu precies voor moest stellen weet ik niet maar horror was het zeker niet. Homecoming lijkt daarentegen een soort van politieke satire waar de zombies willen stemmen en de politici juist onmenselijks zijn wat op zich dan wel weer heel toepasselijk is na de verkiezingen van gister. Satire dus, maar dan zou het grappig moeten zijn, iets dat het ook niet is. Het uiteindelijk resultaat is een flauwe film met zombies, op zich niet iets waar ik mijn hand niet voor omdraai, maar hier had ik toch eigenlijk heel weinig mee. Dan zag ik bijna nog liever hoe Dominique Swain gisteren naakt opgekauwd wordt in Nazi Overlord ware het niet dat dat een abomiabel slechte film was. Maar deze Dante scoort ook erg slecht.