Caged (1950)

Ellen Corby ('Grandma' Esther Walton) had ook een leuke maar korte bijrol.

Beslist de moeite waard maar niet zo goed als Birdman of Alcatraz , I Am a Fugitive from a Chain Gang of Brute Force of het hier nog onbekende House of Numbers.

Mooie film over een vrouwengevangenis, waar een bange jonge vrouw min of meer noodgedwongen, maar vooral door toedoen van een sadistische bewaakster van lieverlee een grondige metamorfose ondergaat. Sterke rollen van Eleanor Parker en Hope Emerson. Beslist de moeite waard.

Dit is nog eens een indrukwekkende en sterk geacteerde classic! Hiermee doel ik vooral op de realistische en emotievolle vertolking van Eleanor Parker maar ook zeker over de rest van de cast.

Soms komen films rond deze periode een beetje theatraal over, maar dat is in deze film totaal niet het geval. Eleanor Parker bracht haar emoties zelfs zonder te spreken over op de kijker, je kon bijna letterlijk zien wat er door haar hoofd heenging.


De transformatie van een bange en zachtaardige vrouw naar een harde en zelfverzekerde vrouw kwam erg realistisch op mij over, eigenlijk speelde Eleanor Parker een dubbelrol die het uiterste van haar acteertalenten liet zien.

Wat een heerlijk tussendoortje is dit!
4*

Wie Warner Bros. zegt, zegt misdaadfilm. Begin jaren '30 speelden ze met succesvolle en nog steeds indrukwekkende films als The Big House, Little Caesar en Scarface in op de behoefte om de welig tierende misdaad te tonen, waarbij de boodschap 'Crime does not pay' - vanwege de wurggreep van The Hays Office - altijd nadrukkelijk de finale bepaalde. Wallace Beery, Edward G Robinson en James Cagney werden iconen van hun generatie met deze vlotte, scherp geschreven en sterk geacteerde klassiekers.
Caged is te beschouwen als de vrouwelijke versie van The Big House en doet in de meeste opzichten niet onder voor de illustere trendsetters van het genre. Onder de intelligente, maar nooit te opzichtige regie van vakman John Cromwell zien we hoe de onschuldige, naïeve Eleanor Parker door het systeem geleidelijk haar menselijkheid verliest. Uiteraard is daar de gevangenisbewaarder 'from hell', voortreffelijk gespeeld door boomlange, imposante Hope Emerson. Cromwell weet het toenemende gevoel van isolement op knappe wijze visueel over te brengen en het scenario bevat vooral in de tweede helft een aantal indrukwekkende momenten zoals de scène waarin de gevangenen gezamenlijk in Kerstgezang uitbarsten, de ontroerende scènes met een klein katje en toch ook de gevangenisopstand . Minpunt is wel dat het tempo in de eerste helft wat aan de trage kant, waardoor je de aandacht wellicht even dreigt te verliezen. Maar blijf erbij, deze film herstelt zich uitstekend in de tweede helft en leidt tot een intelligente finale.

Veel gevangenisfilms spelen zich af in een mannengevangenis, daarom best verfrissend om eens een film te zien in een vrouwengevangenis. De film beschikt over een degelijk plot en degelijk acteerwerk. Het verhaal en het hoofdpersonage konden mij nergens echt grijpen, maar het is allemaal onderhoudend genoeg. Geen topper in het genre en geen film die lang zal blijven hangen, maar ook zeker geen verkeerde film.

aardig maar om nou te zeggen dat het trauma dat haar zo doet veranderen overtuigend overkomt , nou nee ?

Hoofd kaalscheren en zo nu en dan in de isoliatiecel doorbrengen lijkt me niet echt heel wereldschokkend .

Maar goed het was 1950 en al te shockerend mocht het natuurlijk ook niet overkomen .

Toch een 3 voor het degelijke acteerwerk .