Chocolate (2005)

Helaas een van de mindere afleveringen uit de Masters of Horror-reeks. De regie was best te pruimen, maar het verhaaltje was zo mager en onuitgewerkt, dat het allemaal niet echt kon boeien. Bovendien was er totaal geen ontknoping en laat Garris een aantal interessante zijsporen helaas onuitgewerkt.

2 sterren.

Vond deze ook erg tegenvallen.

Verhaal stelt niks voor, het acteerwerk is slecht en het werd eigenlijk nergens echt spannend, naar mijn mening kan je dit ook geen horror noemen.

Chocolate was weer eens een slecht deel uit de reeks.

1*

Het is toch niet zo vreemd om van een serie die Masters of Horror heet ook een beetje horror of spanning te verwachten? Het uitgangspunt van deze aflevering van Mick Garris is aardig, maar de uitwerking is om te huilen. Chocolat heeft een ongelofelijk trage opbouw, die zo'n 55 minuten van de speelduur in beslag neemt en weet in die periode praktisch geen moment ook maar ietwat spannend of boeiend te worden. En op één scène na is dit ook verre van horror, het was meer een saai, soft- erotisch drama met wat zwakke thriller- elementen. Het kleine rolletje van Matt Frewer was nog een kleine lichtpuntje in de duisternis, maar verder is dit behoorlijke prul.

1 ster.

Mijn zesde deeltje die ik van de Masters of horror zie, en dat wel van de executive producer van de reeks Mick Garris is voor mij tot nu toe het minste deel.

Wat dit in de reeks doet weet ik niet, horror is indeze film niet te vinden. Wel een traag warrig verhaaltje wat zich beter als thriller kan verkopen. En vraag me daarbij ook af wat het Garris beweegt zichzelf een Master of horror te noemen. Master of drama past misschien beter?

Vage hallucinaties die weinig tot niks toevoegen en een ontknoping die je onbevredigd en met een grote frons op je gezicht achterlaat. Ik ben het eens met Chainsaw: Saai,traag en bijna een drama. Jammer Garris heeft zijn kans gemist. 2*

Je kan je inderdaad afvragen wat dit in een reeks genaamd "Masters of Horror" doet.

Afgezien daarvan vond ik het begin wel te pruimen. Garris creeert effectief een zekere spanning en ik vond de flashbacks mooi gedaan.

Best onderhoudend tot hij doorkrijgt wat er aan de hand is. Als kijker is de climax daar al voorbij en zie je de hoofdrolspeler enkel z'n doel achterna lopen. De echte ontknoping is erg triest en het hele tweede deel is een serieuze sof.

Jammer, had veel beter kunnen zijn, al was het waarschijnlijk nooit echt horror geworden. 2.5*

Vind het nog niet eens zo vreemd dat dit een aflevering van MOH is. Niet zozeer een directe horror maar wel een produkt dat onder de noemer psychologische horror zou kunnen vallen. Maar wat een slecht produkt. De opbouw is aardig in de eerste helft met nteressante personages maar alles strandt in het tweede deel. Alle potentie wordt om zeep geholpen door de mysterie meteen duidelijk te maken en ons een slappe conclusie te geven. Alweer een niet al te beste deel uit de MOH reeks. Erg jammer want ik vind de opzet erg leuk en ben in het begin behoorlijk warm gemaakt met drie pareltjes.

2* voor deze.

Niet best dit, Mick Garris heeft vaker een nogal goedkope poging tot geliktheid als uitstraling, en dat is hier niet anders. Grootste probleem zit hem niet in de look maar in het ronduit belabberde schrijfwerk. Verhaal slaat kant nog wal, weet nergens een fatsoenlijke spanningsboog op te bouwen en zit tjokvol met belabberde dialogen. Los van dat ze niet lekker klinken zeiden de personages simpelweg niet het juiste op de goede momenten, en dat maakte het geheel nog eens stroef ook. Chocolate is helaas niet zo'n beste episode in de Masters of Horror-reeks.

Ongelofelijk dat een mislukt product als dit in een horrorserie zit. Het idee is best aardig voor een drama/thriller maar de uitwerking laat hier toch echt te wensen over. Chocolate is meer een soft-erotisch drama geworden met een verhaaltje dat maar niet spannend wil worden. Van echte horror is helemaal geen sprake.

De flashbacks waren leuk gedaan maar de climax is weer erg gemakkelijk. Sommige scenes hadden ook geen betekenis, zoals met de de ex-vrouw van Jamie. Gelukkig zitten er nog een paar tieten in waardoor je je geen uur lang verveeld. Op sommige momenten leek de film de goede weg in te slaan, maar uiteindelijk trekt het allemaal op niks.

Ik ben altijd zo lekker tegendraads, betreft het een reeks, dan begin ik gewoon eigenwijs ergens halverwege. Al weet ik niet of volgorde hier uitmaakt, volgens mij heeft dat geen enkel belang dat je de juiste volgorde aanhoudt. Na Fair Haired Child te hebben gezien, was Chocolate aan de beurt.

Het plot heeft zeker potentie. Hier had iets leuks van gemaakt kunnen worden. Maar een succes is dit niet geworden, en voor mij ligt dat grotendeels aan het tempo. Je hebt niet veel tijd om het hele verhaal te vertellen, en toch wordt het ontzettend lang en traag getrokken. Minpunt.

Het einde daarentegen was weer te snel en bracht niet veel voldoening. Nog een minpunt.

Spannend of eng is het nergens, gore? Waar? Deze film zou eerder een thrillertje genoemd kunnen worden dan een horror. Begrijp niet zo goed wat dit in deze reeks doet, maar vooruit. Minpunt nummer 3.

Is er dan geen enkel pluspunt? Jawel, de personages. De karakters zijn minder vlak en nietszeggend als wat je 'normaal' zou kunnen verwachten, en hier is ook tijd en zorg in gestoken.

In boekvorm was het wellicht stukken beter geweest.

De hoofdrolspeler is ten allereerste een irritant ventje. Het begint al direct niet al te best, "Have you ever been in love?"

Het komt allemaal wat langzaam op gang ook.

Er moet nog wat drama bijkomen dus hij is ook net gescheiden. Voor de rest is de film meer een thriller, met één horror scène.

De hallucinaties zijn wel erg slecht in beeld gebracht, en het is moeilijk te onderscheiden wat nou een hallucinatie is en wat niet. De reden hiervan snapte ik ook niet allemaal? En die chocola?

De absolute finale was nog wel te doen, maar weer die hallucinatie had ook niet gehoeven hoor.

Acteerprestaties zijn allemaal onder de maat, niet om over naar huis te schrijven deze aflevering.

Af en toe kijken we een filmpje uit de Masters of Horror reeks. Vaak ideaal, gezien de korte tijdsduur en meestal zijn ze op zijn minst ook nog wel onderhoudend.

Deze Chocolate is echter de negatieve uitzondering op de regel. Ik had hiervoor nog nooit een film van Mick Garris gezien en zal er hierna niet snel nog eentje kijken. Het verhaaltje zelf is echt te lachwekkend voor woorden. Een goede regisseur had er misschien nog wel iets van kunnen maken, maar Garris lukt dat in de verste verten niet. Er zit totaal geen spanning in, is futloos, en horror is het eigenlijk ook nauwelijks te noemen.

Het acteerwerk is niet best en vooral de hoofdrolspeler is maar een vervelend mannetje. Slechts een scène, die echt de moeite waard was, verder is allemaal zeer matig.

1,0*

Ik wist van tevoren al niet wie Mick Garris was en waarom hij in de Masters Of Horror reeks zou moeten zitten, maar als ik de lijst aan matige films zo zie, begrijp ik het goed waarom ik hem niet onthouden heb. Of Chocolate de slechtste film uit de reeks is weet ik nog niet, maar dat het verreweg het minste met horror te maken heeft moge wat mij betreft duidelijk zijn. Het hoe en waarom van alle gebeurtenissen is onduidelijk, er is praktisch geen gore en eng of angstaanjagend is het al helemaal niet. Makkelijk scoren met wat naakt en redelijk acteerwerk, maar daar is ook alles wel mee gezegd. Geen aanrader.

Dit is alweer de tweede (eerder heb ik al het zeer matige "Valerie on the Stairs (2006)" van hem gezien) korte Horror film van regisseur Mick Garris in de vermakelijke "Masters of Horror" TV-serie en net zoals zijn andere korte Horror film, stelt deze film ook weinig voor en heeft het ook weer weinig met Horror te maken, omdat dit niet meer is dan een eenvoudige Thriller. Het enige leuke en vooral vermakelijke in deze film zijn de twee fraaie vrouwen Leah Graham (in de korte maar krachtige rol van Elaine) en Lucie Laurier (in de rol van Catherine waar o.a. het verhaal om draait), die beiden ook topless zijn te bewonderen. De POV (Point of View) douche masturbatie scene, liggend in bad, bij Lucie Laurier was ook best geinig, ondanks dat je alleen haar benen, voeten (met donkerrood gelakte teennagels) en handen ziet en de doucheslang en douchekop (waaruit dan lauw water stroomt) die ze vast houdt en tussen heer benen richt.

In dit verhaal draait het om de jonge en alleenstaande (hij is op gescheiden van zijn vrouw Vanessa , waarvan hij ook een zoontje heeft) ietwat depressieve Jamie (gespeeld door Henry Thomas), die op een gegeven moment vreemde dingen in zijn mond proeft en ook allerlei vreemde hallucinaties ziet en raar droomt, waarbij hij opeens ergens anders is en ook opeens een vrouw is. Hij ziet en voelt (op een gegeven moment zegt een vriend/collega tegen hem "Je voelde hoe ze geneukt werd ?" ) dan alles wat de vrouw meemaakt en dan gezien (via het eerder genoemde POV) vanuit haar oogpunt. Ondanks dat Jamie niet weet wie de vrouw is en waar ze woont, raakt hij verliefd op haar. Naarmate hij meer over deze vrouw te weten komt (die o.a. op een gegeven moment haar vriend Hooper vermoord omdat hij haar bedrogen heeft met een andere vrouw), o.a. dat ze van chocolade houdt, dat ze schildert, dat ze van Afrika houdt (wat dat betreft is het wel raar dat ze een Aziatisch vriend heeft ) en dat ze woont in Vancouver, besluit Jamie haar op te gaan zoeken. Aangekomen in Vancouver ontdekt Jamie dat de naam van de vrouw Catherine is en ontmoet hij haar ook eindelijk. Maar was dat wel zo verstandig om te doen ?

Hoewel het verhaal (had wel iets weg van de leuke film "Being John Malkovich (1999)") wel leuk gevonden was en in de eerste 30 minuten ook wel wist te vermaken (daarin is ook al het bloot te zien van de fraaie rondborstige vrouwen Leah Graham en Lucie Laurier), ging het daarna snel bergafwaarts met het verhaal en wordt het ook een flauwe, saaie en voorspelbare bedoeling, die alleen nog draait om Jamie en Catherine. Vanaf dan wist het verhaal me eigenlijk ook niet meer te boeien en valt er ook vrijwel niets meer te genieten (ik hoopte eigenlijk nog op een topless scene van Lucie Laurier, wat helaas niet het geval was), buiten een tweetal harde momenten. Namelijk de manier hoe Catherine haar Aziatische vriend Hooper vermoord (door met een mes in zijn borst en buik te snijden) en op het einde waarbij Catherine een speerpunt door haar hand krijgt (fraai in beeld gebracht) en uiteindelijk ook wordt doodgeschoten door Jamie die op dat moment zichzelf ziet vanuit het oogpunt van Catherine. Nadat hij Catherine heeft doodgeschoten, zegt hij tegen de politie die hem aan het ondervragen (daar begint het verhaal eigenlijk ook mee en is naderhand nog een aantal keren te zien, waarbij je dan niet weet tegen wie Jamie aan het praten is) is "Toen wist ik hoe het voelt om te sterven" Hoewel het einde misschien nog wel leuk was, was het aan de andere kant ook behoorlijk flauw en voorspelbaar.

De cast doet het niet bepaald geweldig in dit verhaal en zeker niet de saaie hoofdrolspeler Henry Thomas (in de rol van Jamie). Het was wel leuk om Matt Frewer (in de rol van Wally die de collega en vriend is van Jamie en die ook speelt in een rockband) weer eens terug te zien in een film en hij zorgde ook voor wat humor in het verhaal. Wat dat betreft is het jammer dat hij na 30 minuten niet meer in het verhaal voorkomt. Ondanks dat Leah Graham (in de rol van Elaine die Jamie ontmoet bij de groente fruitafdeling van een supermarkt) maar een korte rol heeft in het verhaal, maakt ze op mij wel indruk met haar schoonheid en was het natuurlijk mooi meegenomen dat zij ook topless te bewonderen is. Die scene was overigens wel geinig omdat Jamie daarna voelt hoe Catherine wordt geneukt door Hooper, waarbij Elaine dan verbaasd en geschokt toekijkt (ook overigens zijn ex-vrouw Vanessa en zijn zoontje Booth die bij hem langskomen en hem wakker willen maken als verrassing). Dat topless geldt ook de fraaie Lucie Laurier (in de rol van Catherine), als ze zich gereed gaat maken voor de eerder genoemde douche/masturbatie scene. Die hele scene en het vooraf (topless van Lucie Laurier) vond ik persoonlijk ook het meest vermakelijke in dit verhaal.

Al met al wederom weer een matige korte Horror (terwijl het niet meer is dan een Thriller) film van regisseur Mick Garris, die ik puur vanwege het meespelen van twee mooie vrouwen, die dus ook topless zijn te bewonderen, iets hoger aansla dan zijn andere korte Horror film "Valerie on the Stairs (2006)", die ik afgelopen week nog heb gezien.

MOH aflevering 12.

Bah, hier had ik weinig zin in zeg. Ik heb 1 keer eerder een film gezien van Garris, Desperation, en deze was zo langdradig als iets. Na enkele reacties hier gelezen te hebben werd ook hier de term langdradig veelvuldig gebruikt. Het mini beetje zin dat ik nog had in deze film verdween dus ook als sneeuw voor de zon. Maar ach, het is maar een uurtje en het is goed om alle aflevering eens een keer gezien te hebben. En misschien valt het nog wel mee. And off we go..

En inderdaad, het viel me alleszins mee. Ook al is niet echt duidelijk waar het nou precies om gaat, de sfeer is degelijk. Tevens zitten er best wel enkele scènes in die me lichtelijk deden huiveren. Helaas raakt de film op een gegeven moment de draad kwijt en is het wachten op de climax. Deze is niet best. Maar toch. Als horror heel slecht, als thriller niet onaardig.

‘Chocolate’ is geregisseerd door de baas van het gebeuren zelf, namelijk Mick Garris. Ironisch genoeg is de door hem geschreven en geregisseerde film een van de mindere delen uit de reeks. Het te trage verhaal en te veel overbodige scenes zijn de oorzaak dat de film niet overtuigd. Daarnaast zorgen het gebrek aan spanning en de afwezigheid van bloed (behalve op Henry Thomas blouse) er bovendien voor dat deze film het predicaat horror niet of nauwelijks verdient. En met alleen een paar blote borsten en erotische grapjes redt je het niet.Het blijft überhaupt onduidelijk waarom Jamie ineens die visioenen krijgt en vanuit het niets opeens verbonden is met een wildvreemde. Het resultaat is een bloedloze '90 jaren-achtige Thriller die erg zwak was.