The Fair Haired Child (2006)

Behoorlijk grote verrassing voor mij, mede doordat ik regisseur Malone met titels als FeardotCom en House on the Haunted Hill als 'Master of Horror' nu niet bepaald hoog heb zitten. Zijn Fair- Haired Child uit de Masters of Horror serie bevat echter een leuk uitgangspunt, toffe effecten en vooral een uitstekend sfeertje. Verder zijn ook de acteerprestaties prima in orde, met name Lindsay Pulsipher en William Samples spelen uitstekende rollen.

3,5 sterren.

Ben het volkomen met Chainsaw eens, ik vond het zeker één van de betere films uit de Master of Horror reeks.

Sfeertje is lekker, verhaal zit goed in elkaar, soms was het nog wel spannend en het acteren was ook goed.

Kortom echt één van de betere delen uit de Master of Horror reeks.

3*

Stoer filmpje van een regisseur die ik eigenlijk helemaal niet hoog heb zitten.

Malone bekend van Feardotcom (vreselijk) en House on haunted hill (nog erger) Komt hier met een heel aardig filmpje op de proppen. Geen overduidelijke gore of spanning, maar wel een stukje cinema wat erg aardig wegkijkt en een paar erg goede scenes er in. 3,5* Malone mag zo nog wel doorgaan dan ga ik hem zeker waarderen.

Johnny, de naam is niet toevallig gekozen vermoed ik.

Hoewel Malone nooit in de buurt komt van de visuele flair van Cunningham is het moeilijk om de invloed van Rubber Johnny te negeren. Een gedrocht in een kelder, hoekerige bewegingen, die geluidjes ? Zelfs die laatste spletter tegen het raam. Het kwam wel bekend voor.

Toch is het erg leuk allemaal. Komt net iets te traag op gang vond ik, maar eens Johnny rond gaat dolen wordt het erg fijn. Mooi moment ook, net voor hij het meisje opeet. Even een té lange fade to black en dan toeslaan.

Leuk om een keertje te kijken, fijn sfeertje, af en toe aardig geëdit en aardige plaatjes.

3.5*

Leuk, die Masters of Horror serie. Ik was al een tijdje op zoek naar zoiets, want die oude meuk als de Twilight Zone en The Outer Limits komt toch wat gedateerd over en kan me niet meer zo boeien als vroeger. Door de enthousiaste reacties alhier deze maar als eerste bekeken en ik was aangenaam verrast. Nou heb ik 'Hause on Haunted Hill' van deze regisseur ook gezien, maar dit heeft toch een origineler plot. Ben benieuwd naar de andere delen, maar ik begin vooralsnog hoog met 3,5*.

Sterke Masters of Horror aflevering. Vooral de scenes met Johnny waren intens en erg cool. Nooit wat van deze regisseur gezien maar wat hij op zijn naam heeft staan nodigt ook niet echt uit vind ik (hoewel ik erg beniewd ben naar creature ). Hier heeft hij mij in ieder geval verrast. De rest van de film is leuk, de flashbacks hier en daar mooi, maar het zijn vooral die scenes met Johnny waar deze film zijn kracht vandaan haalt. Dikke 3,5*

Redelijk teleurstellend. Het eerste kwartier is van vrij hoog niveau met een strak opgebouwde spanningsboog door middel van creepy personages en een heerlijk desolate setting. Maar wanneer Malone er een standaard witchcraft-verhaaltje in tracht te verweven gaat het helaas de verkeerde richting uit en is het aftellen naar de eindgeneriek.

The Fair Haired Child is een nogal meeslepende variant op het personage "Rubber Johnny" wat ooit is gebruikt voor een clip. De film komt zelfs bijna in de buurt van de creapyness die om dit wezentje in de begeleidende korte film hangt. Veel spannende momenten en als concept werkt de film behoorlijk goed. Jammer dat er enkele flaws inzitten zoals het belabberde acteerwerk de soms een beetje clichematig gekozen scenes en het beroerde einde. Als op deze vlakken was verbeterd had deze MOH-episode misschien wel Cigarette Burns van de troon gestoten. Dat is helaas niet het geval, maar wat overblijft is wel een behoorlijk goed stukje mysterie en horror.

Goed verhaal, lekker kort.

Effects waren ook goed, verders niet veel bijzonders.

Acteurs ook aardig

3 sterren

Malone. Ik ken twee films van hem, House on Haunted Hill (1999) en FeardotCom (2002). Verder ben ik vrij nieuw wat betreft de Masters of Horror reeks, dus ik heb me laten verrassen.

De opbouw van de film is erg prettig, evenals het tempo. Voor de juiste dingen wordt tijd genomen, de overbodige dingen zijn achterwege gelaten. De sfeer is prima, spannend, mysterieus en duister. Het psychologische aspect is ook aanwezig. Door het gebruik van (goed gekozen zwart wit) flashbacks kom je steeds meer in het verhaal.

Al had ik in het begin toch even mijn twijfels. Ik vond dat ze zich makkelijk liet kidnappen, ik had veel meer strijd verwacht. Maar de spanning werd vanaf dat moment wel verhoogd. Waarom deed die moeder zo raar aan de telefoon? Waarom ziet die verpleegster zo psychotisch uit? Op dat laatste kreeg ik snel een antwoord.

Prima acteerwerk, met als uitschieters toch wel het echtpaar. Al doet Lindsay Pulsipher het als Tara ook niet slecht.

De combinatie gore en suspense werkt voor mij altijd wel. Prettig filmpje.

Gelukkig weer eens een aardig filmpje in de Masters of Horror reeks. Ik ben niet verrast of weggeblazen, maar wat er voorgeschoteld wordt is in elk geval van goed niveau.

Het begin beloofd veel. Spannende opbouw en behoorlijk mysterieus. Wie is het echtpaar? Waarom ontvoeren ze een jong meisje? En waarom leven ze zo afgelegen? Vragen waar je al snel een antwoord op krijgt en daarmee wordt er op spanning ingeleverd.

De flashbacks hielpen dit keer niet echt, het maakte het echtpaar veel te menselijk waar ze eerst nog gestoord leken. Nu ik hun motief wist zou je nog sympathie voor ze krijgen ook. Wel sterk geacteerd door Petty, en de jonge Pulsipher deed het ook niet verkeerd. Film blijft toch redelijk spannend totdat de ware Fair Haired child zich laat zien. Vond de vormgeving niet denderend, al deed het me wel denken aan het trippy Youtube-filmpje Rubber Johnny. Een paar sterke scenes verder en een tof einde. Ruimvoldoende.

Na Chocolate vanavond ook nog maar even The Fair Haired Child bekeken. Gemaakt door een regisseur waar ik niet zo'n hoge pet van op heb, met zijn hoogtepunt Feardotcom verwachtte ik niet veel.

En daardoor was het een aangename verassing, deze film.
Het begon al erg aardig. In de scène in de klas zien we al snel dat Tara echt een buitenbeentje is. Gelukkig is ze nog wel aangenaam om te zien, bij een buitenbeentje verwacht je meer een lelijke nerd.

De scène in het bos is al eigenlijk direct vrij ongemakkelijk. Als je de achterkant van de DVD had gelezen wist je al dat ze gekidnapt ging worden. En dat gebeurd dan ook.

De scène in het huis, op dat moment nog "ziekenhuis in Vermont" was erg leuk om te zien. We zien de verwarring in Tara's gezicht, alleen het belletje naar haar moeder was wat raar, waarom reageerde haar moeder zo nonchalant?

Op het moment dat ze in de kelder zit begint de horror pas echt. De kelder zelf had eigenlijk wel anders gekund vind ik, het was niet echt sfeervol. Ondanks dat deed het me af en toe denken aan Saw en Captivity, qua setting niet slecht dus.

Het blijft allemaal gissen, raadselachtig. Past wel bij de film, lekker mysterieus.
Later wordt duidelijk wat er nou precies aan de hand is, een leuk sprookje. Niet geloofwaardig, maar wil dat ook niet.

De creep zelf is mooi vormgegeven, en ze beweegt zich ook behoorlijk creepy voort. De spanning is in sommige stukken om te snijden.
De scène in de schacht is een voorbeeld van goede horror!

Naast Cigarette Burns en Deer Women is deze film de derde écht geslaagde aflevering in de MoH serie. Er wordt goed geacteerd, zowel door de 'kids' als de 'parents', het verloopt lekker vlot en het is in tegenstelling tot vele andere afleveringen wel rasechte horror te noemen.

3 sterren!

Aardige low-budget horror met een redelijk verhaal en dito acteerwerk.

Door zijn matige voorkomen is het niet direct een spannend verhaal maar het camerawerk en wat leuk vondsten maken het toch tot een vermakelijk geheel. De acteurs, niet allemaal even goed, doen het redelijk en een beetje zoals verwacht. De spanning wordt langzaam opbouw waarna er een aardige climax volgt in de vorm van wat geslaagde scenes. Geen op puntje van je bank materiaal maar onderhoudend zeker weten.

3*

Een redelijk filmpje, maar zeker niet behorend tot het beste wat de reeks te bieden heeft. Vooral het acteerwerk is niet altijd even goed te noemen. Daarnaaast had het zeker spannender gemogen en gekund.

Het eerste gedeelte is nog wel redelijk sfeervol en op momenten zelfs lichtelijk creepy te noemen. Maar vanaf het moment dat Tara bij Johnny komt te zitten neemt de spanning langzaam af en komt het ook niet meer terug.

Vooral het gedeelte voor de laatste tien minuten zijn van een wat minder niveau en zelfs lichtelijk vervelend. Het einde is dan wel weer goed en weet ervoor te zorgen dat de film toch niet iets van zijn glans terugwint. Het is echter net te weinig om The Fair Haired Child nog te redden.

2,5*

Wat een scène wanneer ze fietst, aangereden en ontvoerd wordt.. de rustige manier van filmen en dan Beethoven Symphony 7 erbij Negen van de tien keer heeft zo'n scène een inwisselbaar spannend deuntje maar dit soort dingen maakt het mooi en uniek, blijft grappig hoeveel effect de muziekkeuze heeft.

Ook in de rest van de film is de score goed, soms iets té aanwezig. De setting van het afgelegen huis mag er zijn, het vreemde echtpaar, Johnny vind ik geslaagd (niet als mens zijnde trouwens), een paar aardig spannende momenten en duistere sfeer.

Alleen de relatie tussen Tara en Johnny vind ik niet overtuigend, het middenstuk verliest daardoor kracht, maar met de stijl-brekende flashbacks en de transformaties van Johnny is het een lekker eigenzinnig filmpje (en uiteraard eindigen met weer klassieke muziek).
3,5 - 4*

Dit is vermoedelijk één van de laatste Horror films die ik herzien heb (ben er nu ook een beetje klaar mee) uit de de leuke en vooral vermakelijke "Masters of Horror" TV-serie (zeker niet hoogstaand maar gewoon leuk om gezien te hebben) en al met al heb ik me er best redelijk mee vermaakt, terwijl het verhaal misschien wat saai, flauw en onnozel is.

In dit verhaal draait het om de jonge onschuldige scholiere (op school wordt ze ook gepest) Tara (verdienstelijk gespeeld door Lindsay Pulsipher), die fietsend van school naar huis onderweg bewust wordt aangereden door een man, te weten Anton (gespeeld door William Samples), in een busje en daarna wordt ze door die man verdoofd en ontvoerd naar zijn riante afgelegen landhuis. Als Tara eenmaal is bijgekomen, denkt ze dat ze in een ziekenhuis ligt, omdat ze verzorgt en ondervraagd (o.a. of ze al heeft gekust en seks heeft gehad, wat niet het geval is) wordt door een verpleegster met de naam Judith (verdienstelijk gespeeld door Lori Petty die ik normaal gesproken niet kan uitstaan, maar deze rol was op haar lijf geschreven). Maar al snel ontdekt Tara dat Judith de vrouw is van de man die haar ontvoerd heeft en wordt Tara in de kelder van het huis gegooid. Daar ontmoet Tara een blonde jongen (oftewel de " Fair Haired Child") met de naam Johnny (gespeeld door Jesse Haddock), die niet kan praten en bezig was zichzelf op te hangen, en samen proberen ze een uitweg te zoeken in de kelder. Maar al gauw ontdekt Tara dat er iets vreemds aan de hand is Johnny, waardoor haar leven in gevaar is.

Het verhaal kon me eerlijk gezegd niet echt boeien en in de eerste 25 minuten is het verhaal best vaag en eigenlijk ook saai. Het hoogtepunt in deze eerste 25 minuten is het moment dat Tara op haar fiets hard wordt aangereden (fraai in beeld gebracht) door Anton in het busje, wat er wel komisch (en hard) uitzag en muzikaal ook leuk begeleidt wordt door klassieke muziek waar Anton (speelt zelf professioneel piano) en zijn vrouw Judith (speelt zelf professioneel cello) liefhebbers van zijn. Na 25 minuten wordt het opeens volkomen duidelijk waar het allemaal omdraait (Johnny is de overleden zoon van Judith en Anton en als hij 12 kinderen dood, dat hebben Judith en Anton onderhandeld met een duivel, mag hij weer terugkeren onder de levenden) en komt het verhaal gelukkig ook opgang en het wordt het zelfs een beetje spannend. Vanaf dan is het ook pure horror (met een heel klein beetje goor) en Johnny zag er na zijn transformatie best eng uit (als een soort van Alien) en ook de manier waarop hij zich voortbeweegt. Hoewel het einde best voorspelbaar was, was toch wel geslaagd.

De cast speelt niet hoogstaand, maar ze deden het wel verdienstelijk en vooral dan Lori Petty, die ik normaal gesproken een vreselijke actrice vindt en qua uiterlijk ook een draak (onaantrekkelijk) van een vrouw vindt. Maar deze rol was juist voor haar en haar uiterlijk perfect geknipt, waardoor ze het gewoon verdienstelijk deed en ik me niet geërgerd aan haar heb (zoals wel het geval was met haar vreselijk rol in de belachelijk slechte Sciencefiction / Komedie film "Tank Girl (1995)"). Lindsay Pulsipher in de hoofdrol van Tara deed het ook verdienstelijk en ze zag er ook onschuldig uit en dat op een leuke en lieve manier.

Al met al niet meer dan leuk om eens gezien te hebben (voornamelijk het tweede gedeelte van het verhaal) en omdat deze korte Horror film ook maar iets van 50 minuten duurt, kijkt hij ook best lekker weg en dat is eigenlijk ook de kracht van de "Masters of Horror" TV-serie. Van regisseur William Malone heb ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en zo te zien heb ik buiten deze korte film van hem nog geen andere film gezien (krijgen ook allemaal geen hoog punt).

Ik wilde aanvankelijk alleen de 'Masters of Horror' bijdrages van John Carpenter, Takashi Miike en Dario Argento zien, maar het niveau is dusdanig consequent dat ik door blijf kijken. Deze korte film wordt wat naar beneden gehaald door het houterige en cheesy acteerwerrk. Vooral de flashbacks van de ouders zijn lachwekkend slecht. Toch is de bovennatuurlijke entiteit in het verhaal buitengewoon gaaf vorm gegeven met zijn schokkerige, onnatuurlijke bewegingen. Een zeldzaam geval van CGI die bijdraagt aan het unheimische en er geen afbreuk aan doet. Alleen jammer dat het beperkt blijft tot één toffe scéne waarin hij/het lang in beeld komt en één korte scéne die indruk maakt. En ik ga nog wel even door met deze korte films. De volgende is Pelts van Dario Argento...!

MOH aflevering 11.

Geen onaardige aflevering uit de reeks. Het verhaal wordt aardig opgebouwd en zodra Tara in de kelder "contact" heeft met Johnny, weet je dat er iets staat te gebeuren. De onthulling van het geheim van Johnny viel mij persoonlijk erg tegen. Ik had gehoopt op iets effectiever. De uiteindelijk ontknoping was dan wel weer goed. Het monster zag er wel aardig creepy uit. Acteerwerk niet zo best, de scène in het bos was lachwekkend, maar al met al een aardige voldoende.

Op basis van regisseur William Malone's vorige werk, (een remake van House on Haunted Hill en FeardotCom) kan je hem zelfs met goede wil niet onder de Meesters van de Horror plaatsen. Wat moet hebben geholpen, was dan ook de goede vriendschap met Mick Garris. Erg was het niet want met 'The Fair-Haired Child' levert Malone misschien wel zijn beste werk af. Zijn regiewerk bestaat ook veel uit series en is het goed mogelijk dat Malone beter geschikt is voor dat kleine scherm. De film is een soort griezelig vertelling over het echtpaar Anton en Judith dat een pact sluit met de duivel. Het is verder een vrij eenvoudige aflevering, zonder veel verrassingen. Maar met inspiratie uit Pet Sematary en The People Under the Stairs, houdt dit verhaal de spanning vanaf minuut één tot en met de laatste vast. Een van de redenen waarom het werkt, is het goede creature-design. Daarnaast is acteerwerk is top, de soundtrack oké en steekt het geheel vakkundig in elkaar. Je zou bijna kunnen zeggen dat dit het beste werk is dat William Malone tot nu toe heeft afgeleverd. Al is ook niet grootste topper van de serie.