Identificazione di una Donna (1982)

Deze film na ruim 10 jaar weer eens herzien. Zeker niet Antonioni's beste film, maar wel het bekijken meer dan waard. Waar deze film bij mij hoog in scoort is het schitterende camerawerk van Carlo di Palmo. De beelden van Venetië oogden zeer mooi en dat kan ook gezegd worden van de korte erotische scenes. Ook de twee zeer aantrekkelijke dames Christine Boisson en Daniela Silveria mochten er wezen. Van de hoofrolspeler, de tobber Thomas Milian, die zich op het hoogtepunt van zijn midlife-crises bevond, was ik minder gecharmeerd. Deze acteur lag mij gewoon niet.

Deze film behandelt eigenlijk weer hetzelfde thema als in Antonioni's vorige Italiaanse films; de problematische man-vrouw relatie. Deze film deed mij qua verhaal ook enigszins denken aan "L'Avventura". Ook daar speelde het verhaal zich af in de elitaire kringen. Een vergelijking met "Blow-up" gaat bij mij niet op. Ik vond dat een totaal andere film.

Het einde van de film vond ik zelfs zeer goed. Thomas Milan vertelde in gedachte aan zijn zoontje dat als we een ruimteschip, die alle hitte zou kunnen weerstaan, op de zon zouden afsturen wij misschien het universum zouden kunnen verklaren. Waarop het zoontje de vraag stelde; "En dan"?

Dit deed mij denken aan de stelling 6.52 uit de Tractatus van Wittgenstein;

"Als alle mogelijke wetenschappelijke vragen beantwoord zouden zijn, dan zelfs nog zouden onze levensproblemen nog niet eens aangeroerd zijn". De existentiële crisis waarin Thomas Milan zich constant in bevond was daar het duidelijke bewijs van.

4,0* na herziening.

In de herziening!
En dit was ook de Antonioni-film die daar hard aan toe was....enerzijds omdat ie inmiddels zeker bij mijn favoriete regisseurs hoort, anderzijds omdat ik deze film zag toen ik zelf nog niet eens ooit verliefd was geweest....inmiddels zijn we wat relaties en avontuurtjes verder en wat meer op de leeftijd van de personages.
Flinke vergelijk met L'avventura (1960) want ook hier verdwijnt een van de hoofdrolspeelster (op een iets andere wijze) en loopt de zoektocht door in de volgende zich aandienende relatie.
Camerawerk zit helemaal op topniveau, alsmede fijne jaren tachtig soundtrack met o.a. John Foxx, Japan en Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Flinke dosis mystery/thriller-elementen en zelfs nog een heel klein scheutje S.F.
Meesterwerk!

Het was alweer een tijdje geleden dat ik iets van Antonioni gezien heb, maar gisteren had ik er weer eens zin in en zo kwam ik uit bij deze Identificazione di una Donna.

Zoals ik wel vaker heb bij zijn films is het in het begin even inkomen, waarna ik meestal wel geboeid wordt. Hier verging het me niet anders. Langzaam maar zeker kwam ik in het verhaal en dan wordt je vanzelf meegezogen. Er zit vooral een heerlijke sfeer in, waarbij het bij tijd en wijle genieten is van de zoektocht van Tomas Milian naar de vrouwen. Milian speelt goed en de vrouwen zien er stuk voor stuk niet verkeerd uit, al is hun acteerwerk van een iets lager niveau.

Het camerawerk van Antonioni is erg fijn en daarnaast is de muziek ook goed. Niet tijdloos, want je hebt gelijk door dat we in de jaren tachtig zitten, maar dat is wel een lekkere periode vind ik zelf. Het sciencefiction-achtige einde was trouwens wel heel apart en valt net iets uit de toon bij de rest van de film, maar verder heb ik hier weinig over te klagen en heeft Antonioni mij weer te pakken.

4,0*

Mooie Antonioni die qua tempo en toon weer doen denken aan zijn betere werk, maar ditmaal in de jaren 80. De film behandelt een beetje dezelfde thema's als die grote films van hem, maar waar bijvoorbeeld La Notte het vooral op wint is de emotionele impact. Die laatste was heel menselijk in zijn kilheid, deze Donna echter blijft wat afstandelijk richting mij als kijker. Dan kan ik heel veel positieve punten noemen, uiteindelijk grijpt de film me niet volledig. Ondanks het fijne tempo, interessante thematiek en leuke personages.

Visueel ziet het er prima uit. Mooie kleuren zonder kitscherig te worden waar een Almodóvar nogal eens last van heeft. Maar heel speciaal is het allemaal niet. Het tweede uur wordt visueel dan wel interessanter. Dat begint eigenlijk met die prachtige en hypnotiserende mist, maar ook wat daarna komt lijkt allemaal net iets beter doordacht. De subtiele bewegingen, mooie kadreringen en de sprekende kracht die de beelden en locaties hebben. Daarnaast zijn de twee seksscènes best fraai. De vele bijzondere shots die een La Notte had, die kent deze film overigens niet. Maar de 80s worden wel leuk neergezet met fijne muziek die heel precies is gekozen (ook alleen de instrumentale gedeelten) en de kleurrijke mode. 4,0*.

Iets minder streng dan zijn eerdere films en maakte juist daardoor net wat minder indruk denk ik. Vooral veel elementen van L'avventura en ook wel van Blow-Up keren terug. Veel bescheidener dan bij sommige eerdere films, maar ook dit einde was best fraai. Ik besluit hiermee mijn Antonioni-cyclus en heb een veel beter en zeer positief beeld van hem gekregen. De zes titels die iknog niet zag komen nog weleens ooit. Maar voorlopig laat ik hem weer even rusten.