Cannibal (2006)

Verontrustend maar tegelijk erg romantisch portret over ziekelijke seksuele verlangens. De aanpak doet op vele vlakken denken aan Nekromantik, met ook hier die subtiele grens tussen snoeiharde horror enerzijds en ontroerende scènes anderzijds. Ook de muzikale begeleiding, vooral klassiek, heeft erg veel weg van Kopp's intrigerende pianomuziek die Buttgereit's horrorfilms kleurt. Cannibal is met momenten onverwijld hard, een slag in je gezicht als het ware, maar de realistische en oprecht artistieke benadering maakt van dit groezelig waargebeurde verhaal een beminnelijke film, hoe ironisch dit ook moge klinken.

Tsja. Ziek is het wel maar pakkend helaas nergens. De twee hoofdrolspelers zijn twee charismaloze mensen waardoor er nergens sympathie voor deze personen kon ontstaan. De vreselijke dubbing hielp daar ook niet echt bij.
Maarja, waarom heb ik deze film opgezet? Voor de shockfactor uiteraard en op dit gebied deed Cannibal zijn werk naar behoren. De gore zag er zo levensecht uit dat ik af en toe gewoon dacht dat het haast echt moest zijn. Hoogtepunt van de film, op gore gebied en visueel gebied, was de scene waar die gast ondersteboven hangt en wordt klaargemaakt voor een uitgebreid diner . Indrukwekkende scene maar helaas heeft de rest van de film bar weinig te bieden. Nekromantik deed het op dat gebied beter.
2,5*

Matige film.

Het eerste uur wordt er weinig gepraat (wat overigens niet zo erg is, want een stem heeft die kale man zeg..) en wordt het totaal niet boeiend verteld. Daarna kregen we een hoop gay gedoe te zien, waarbij ik me afvroeg waarom ik deze film eigenlijk aan het kijken was. En toen eindelijk de gore, plassen als je penis er af is gesneden. wat er vrij echt uitzag. Er hing trouwens wel een goed sfeertje in de film!

Zoals al eerder is gezegd dus een reconstructie van wat er echt was gebeurd, die van mij best wel wat boeiender had mogen worden gemaakt.. 2*

Heb een andere versie te pakken gekregen, maar was dezelfde film. De dubbing was afgrijselijk! Hopelijk is de originele Duitse versie beter! De opbouw is erg slecht, een klein beetje informatie over de karakters was wel welkom geweest! De cameravoering is erg slecht, niet in de zin dat er over de as word gegaan, want dat gebeurd (niet erg op gelet), volgens mij niet, of nauwlijks, vooral in zon gore film is dat niet erg, maar soms wordt het wat onoverzichtelijk. De gore daarintegen is, hoe zal ik het zeggen.. te ranzig, en verschrikkelijk realistisch! Dat is het enige pluspunt, als ik het een pluspunt kan noemen...En de muziek is ook goed, alleen is het erg slecht gemonteerd, want opeens stopt het!

Het is vanaf het begin al langdradig, en de gore is geod gedaan, maar voor de rest vind ik het bagger. niet in de zin van dat het ziek is, maar het geheel is niet goed gedaan!

ik geef het niet eens 1 ster, het heeft teveel slechte elementen, alleen de gore is goed. Totaal geflopt dus! Maar laten we nooit vergeten dat dit echt gebeurd is, ZIEK GEWOON! (Alleen de penis afbijten al, als dat in het echt gebeurt is... Ik moet er niet aan denken! Maar doe het nu dus toch )

0.5* Bagger dus!

Cannibal is gebaseerd op de beruchte gebeurtenis waarbij een man een andere man via Internet ontmoet en daarna opeet. Behoorlijk gruwelijk dus. De verfilming hiervan was niet echt nodig. Het had best interessant kunnen zijn maar van mij hoefde zo'n film perse niet. Naast dit had de film wat sterker uitgewerkt mogen worden, de film was wat mij betreft ook vrij tam. De lugubere/grimmige sfeer en het redelijke acteerwerk dragen deze film. 2,5.

Cannibal staat op internet al jaren bekend als één van de ziekste films van de laatste jaren. Het waargebeurde verhaal van de kannibaal Armin Meiwes en zijn willige slachtoffer Bernd Brandes, die zogezegd volledig opgegeten wilde worden totdat er niks meer van hem over was, leent zich daar dan ook uitstekend voor.

Van opbouw van een verhaal is weinig sprake. We volgen twee mensen: The Man (de moordende kannibaal) en The Flesh (het zielige wezen dat opgegeten wil worden). Al snel ontmoeten ze elkaar via internet en spreken ze af. Wat volgt zijn 50 lange minuten vol harige benen, piemels, kontgaten en meer van dat soort homo erotiek. Behoorlijk misselijkmakend allemaal en heb er dan ook meerdere keren aan gedacht hem af te knikkeren en nooit meer af te kijken. Maar aangezien mijn ziel toch al aangetast was door de ongemakkelijke beelden kon ik net zo goed even wachten tot het wel ''leuk'' wordt. En na een klein uur is het dan ook zo ver. The Flesh wordt eerst gecastreerd waarna hij doodleuk een plasje pleegt door zijn verminkte en afgehakte geval... Kan het nog goorder!? Ja dus want vervolgens wordt de penis opgebakken en hebben de twee een niet zo succesvol diner, simpelweg omdat het niet weg te krijgen is. The Flesh sterft vervolgens en wat zou moeten volgen zijn de 20 smerigste minuten die ooit op beeld verschenen zijn. Teleurstellend genoeg valt de gore toch ietwat tegen en zijn de beelden veel te donker om goed te kunnen zien.

Het is vooral het enorm naargeestige, zieke en realistische sfeertje dat door de hele film hangt wat deze film zo bijzonder maakt. Soms heb je het idee dat je naar een documentaire zit te kijken die iets te weinig aan de verbeelding overlaat. Van dialoog is vrijwel geen sprake en dat is maar goed ook want de enkele zinnen die wel gesproken worden zijn belachelijk slecht gedubt.

Verdient Cannibal zijn reputatie? Mwah, het is allemaal héél erg smerig en naargeestig maar het zijn vooral het camerawerk en het verhaal die daar voor zorgen. De uiteindelijke ''slachting'' is weliswaar van een hoog niveau maar echt vooruitstrevend vind ik het nou ook weer niet.

Vrij teleurstellend inderdaad. De film maakt zijn notoire reputatie wel waar tijdens sommige scenes, maar is voor de rest érg matig.

Eerste halfuur is compleet gespeend van dialoog, en zodra die kerel voor het eerst zijn mond opentrekt wordt ook meteen duidelijk waarom. Acteerwerk + delivery van de dialogen is te debiel voor woorden, wat ervoor zorgt dat de film soms zelfs lachwekkende proporties aanneemt.

Het acteerwerk is echter niet het enige waarover een zweem van amateurisme hangt. Kleurgebruik is ongelooflijk flets, leek ook wel alsof er continue één of ander fugly vaal filtertje over de film heen hing. Zag er enorm goedkoop uit. Ook de gewichtige soundtrack wist niet aan dit euvel te ontsnappen.

Resteren nog een paar zeer onchristelijke scenes. Goor waren ze zeker, maar schockerend allerminst. Toch zijn ze zowat de enige scenes die niet volkomen oninteressant zijn, al was de uiteindelijke slachting dusdanig langdradig dat de impact ver te zoeken was.

Had veel meer ingezeten. Behoudens de gore is het filmische armoede van de onderste plank. Kleine 1,5* voor de gore dan maar.

De poster voor deze film is prachtig, helaas weet de film maar met vlagen zo mooi te zijn.

Natuurshots wisselen zich af met gruwelijke beelden begeleid door een goede muziek keuze, iets wat typerend is voor Marian Dora zijn stijl. Helaas zijn er vele punten die afbreuk doen aan deze film.

Het ongemakkelijk brengen van zijn zinnen inclusief het softe haast komische stemmetje van Carsten Frank haalde voor mij wat weg voor de karakter die hij speelde, het paste simpelweg niet bij de rol die hij invulde.

De opbouw is vrij traag en weet hierin niet interessant genoeg te blijven. Het gebrek aan conversaties hielp hierin niet mee.

De tweede helft van de film kent enkele sterke scenes, hiermee worden de punten vooral gescoord.

2,0*

De beruchte en geheimzinnige regisseur Marian Dora, ook wel bekend als de vaste assistent-regisseur van de inmiddels overleden Ulli Lommel, levert met Cannibal een nogal smerige en eigenaardige film af. Het achterliggende concept is echter prachtig en bijzonder interessant aangezien het gebaseerd is op de moord van Armin Meiwes, oftewel de Kannibaal van Rotenburg. Bijzonder hoe dit echt iemand zijn fantasie is geweest, alleen lijkt me dat niet meteen hetgeen te zijn wat Dora zelf interessant vond. De focus op lang uitgesponnen seksscènes (met paardengeluiden erdoorheen gemonteerd om één of andere reden) en smerigheden nemen de film namelijk vrijwel compleet over. De beeldvulling wordt verzorgd door twee belachelijk acterende heren die daarnaast door het scenario van Dora in de steek worden gelaten. De dialogen die ze moeten doordrammen slaan volkomen nergens op, waardoor de film nooit aanvoelt als een echt gebeurd verhaal. De controversiële finale slaat behoorlijk door op het vlak van gore en wordt indrukwekkend gedetailleerd in beeld gebracht, maar vormt al na 5 minuten een aaneenschakeling van rommelige zoom-ins op ledematen en ingewanden. Ik hoopte het liefdesverhaal van deze twee heren enigszins beter te begrijpen, maar uiteindelijk ben ik nu zelfs nog wat verder verwijderd van het materiaal.

Heb hem jaren geleden gezien, ik als horrorfan kon hier niet goed tegen het was zeker een goede film maar geen horror meer drama en dat soort films ga ik meestal uit de weg.

Hij was erg heftig maar niet van de gore maar van de emotie.