Ha-Buah (2006)

Een matige drama/romantiek/komedie film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Te snel camerabeweging...

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Na Walk on Water, een fascinerende politieke, sociale en psychologische thriller, was het uitkijken naar de nieuwste van Eytan Fox. Hoewel The Bubble voor heel wat commotie zorgde in thuisland Israël, worden de hoge verwachtingen niet helemaal ingelost. Het verhaal speelt zich af in Tel Aviv, de tweede grootste stad van Israël, een vibrerende metropool met een gamma aan moderne luxewinkels, alternatieve kroegen, homobars en een invloedrijke kunstscène. Het is een jong en hip district maar misschien is dat niet meer dan een fragiele zeepbel dat al dan niet verwijst naar de titel. Buiten woedt er trouwens een harde en bittere oorlog met zelfmoordaanslagen.

Te midden van deze politieke chaos betrekken drie twintigers - twee homofielen en een meisje - een flatje. Op een dag ontmoet de reservist Noam in bizarre 'identiteitsomstandigheden' aan de grensovergang bij de West Bank, de Palestijn Ashraf. Een ware coup de foudre. Ashraf trekt prompt bij het trio in. De film zoomt in op de idyllische annex taboerelatie tussen de homoseksuelen en de liefdesperikelen van de andere kamergenoten. Liefde in tijden van oorlog zorgt natuurlijk voor heel wat persoonlijke en sociale problemen.

In eerste instantie is The Bubble een heel oprechte film. Fox verklaart enerzijds zijn liefde aan de stad Tel Aviv (via de ogen van jonge homo's), hetero's, mannen, vrouwen, joden en Arabieren) maar exploreert anderzijds hoe deze gemeenschap met haar culturele extremen, tegenover homoseksualiteit staat. Maar hier knelt het schoentje. Fox is thematisch veel te ambitieus en verplicht zichzelf om wat te zigzaggen tussen de meervoudige onderwerpen. Ondanks de duidelijke boodschappen is de teneur luchtig en naïef (een raveparty tegen de Israëlische bezetting?) en het camerawerk is bij momenten zeeziekelijk roterend. Gelukkig verliest Fox zijn zin voor humor niet, kiest hij voor een zwierige soundtrack (Nada Surf, Lloyd Cole, Acid house Kings, Bright Eyes), last hij enkele emotioneel pakkende scènes in (de protagonisten die terugblikken op hun jeugdjaren in Israël) en wordt er - met uitzondering van de homostereotype prestatie van Alan Friedman in de rol van kamergenoot Yehali - overtuigend geacteerd. Eindconclusie? Fox is getalenteerd en levert alweer een interessante film af maar lijkt zelf nog te veel in a bubble te leven.

3,0*

Opvallend frisse film over jongeren, die tegen de achtergrond van het conflict tussen Israël en de Palestijnen met vallen en opstaan hun eigen weg proberen te vinden. De optimistische en luchtige sfeer krijgt tegen het einde een keiharde knauw.
Regisseur Eytan Fox laat in korte tijd heel wat uiteenlopende thema’s de revue passeren en zorgt daarmee voor een film, die geen moment verveelt.

Het Israëlitisch-Palestijns conflict wordt ons voor ogen gebracht en in een hatelijke, broeierige sfeer trachten een aantal jongeren, elk met hun eigen geaardheid en idealisme, hun leven in te richten, bekriteseren het geweld maar gaan uiteindelijk aan de wereld waarin ze leven ten onder.

Knappe film.

Het klopt dat Israëlisch-Palestijnse films zelden kunnen voorbij gaan aan het reeds decennialange conflict dat daar speelt. Het is een deel van hun identiteit geworden. In deze film "The bubble" volgt men een aantal jongeren die letterlijk in een bubbel lijken te leven weg van de oorlog(sdreiging) of verpauperde Palestijnse wijken. Steden als Haifa en Tel Aviv zijn hip en trekken ook vele Europese toeristen.

Eytan Fox tracht rond het conflict een bubbel te trekken die filmgewijs doorprikt dient te worden. Veel van het conflict word je echter niet gewaar behoudens de beginscène en het heftige einde. Naar mijn gevoel zijn beide werelden onvoldoende met elkaar verbonden. Daar kon Fox toch beter doen. De contrasten zijn groot, maar de samenhang ontbreekt wat.

Het luchtige plot van een aantal jongeren is best amusant om naar te kijken. Het vrije liberale Israël - tot op zekere hoogte en waarschijnlijk ook niet overal - komt sterk naar voren met de vrije liefde en homoseksualiteit. Neem daarbij een ontluikende liefde tussen een Israëli en een Palestijn en je hebt een mooi plot rekening houdend met het feit dat Fox het niet te cliché of sentimenteel aanpakt.