Lola Colt (1967)

Er bestaan er niet veel van : spaghetti's met een vrouwelijke gunslinger in de hoofdrol, spaghetti's met een zwarte protagonist, en musical spaghetti's...je kunt hier dus niet zeggen dat alles volkomen afgezaagd is, al is het verhaal dat au fond wel degelijk.

Een zwarte gunslingeres als heldin dus, meer bepaald Falana( die jullie ook kennen uit klansman ) als Lola, de zwarte tijgerin. Zozo, dat katje had me wel mogen bespringen hoor . Eigenlijk is ze helemaal geen pistolera maar een danseresje dat pas tegen het eind naar haar Colt grijpt en dan nog meer cheerleadend bezig is dan prijsschietend.

Het verhaal is zoals hierboven gesuggereerd toch vrij standaard verder: een stadje in de greep van terreur uitgevoerd door el diablo Cobos, en een bange burgerij die daar niets tegen durft te ondernemen. Lola zet ze aan tot revolutionair bewustzijn, maar heeft daarbij wel hulp nodig via een rampzalig incident waarvan niemand minder dan Enzo Santaniello het slachtoffer wordt. Wie ? Nou : het zoontje van Ed Mc Bain in once upon a time natuurlijk ! Het lijkt er sterk op dat hij zijn rolletje daar aan zijn rol hier te danken had...

Het is ook een multiculti romcom : nadat Lola de bad guy keihard heeft gedumpt, toont ze zich toeschietelijker tegenover Martellanza, een brave jonge arts, die echter reeds verloofd is met de raszuivere Schurer...maar de Liefde overwint alle vooroordelen, toch ?

Men verwarre deze pretentieloze film echter niet met de markisties geinspireerde werkjes van e.g. Questi of Lizzani die hun westerns maakten om sociale vraagstukken in de US anno jaren 60 aan te snijden, nog sterker : er worden geen opmerkingen over het ras van Lola gemaakt, het hele vraagstuk wordt genegeerd. Had Marcellini dit wel gedaan dan was de film ongetwijfeld veel gekender geweest en zijn beschouwd als een blaxploitation avant la lettre, wat dit dus absoluut NIET is.

Het musical aspect dan : Falana was nu eenmaal danseres/ zangeres, en treedt hier op in enkele absurd anachronistische nummertjes die heel erg sixties zijn...van de 20e eeuw uiteraard. Ze zingt in het Italiaans met duidelijk Engels accent. Een musical kun je het net niet noemen, de eerste 2 optredens zijn niet langer dan in een doorsnee spaghetti, op het eind echter geeft de heldin nog een mini- recital.

De body count : na een leuk begin met 2 gekruisigden die worden opgeblazen met dynamiet- echt waar- blijkt het allemaal toch niet zo gewelddadig te zijn, de laatste confrontatie tussen goed en kwaad had komische trekjes en was gedeeltelijk hand held gefilmd..

Geen meesterwerk, verre van, maar door de originele insteek wel leuk om als genreliefhebber eens gezien te hebben. Als je de kans krijgt, want een fatsoenlijke DVD is er niet. Er schijnt wel een gecutte en gedubde VHS te zijn uitgebracht in de VS.

Deze net zitten kijken.

Leuk om een keer een spaghetti western met een dame in hoofdrol te zien en dan ook nog een donkere dame, die staat te zingen in de stijl van Diana Ross en The Three Degrees.
Dat deze jaren '60 motown sound feitelijk totaal niet past in het Wilde Westen van weleer, zullen we dan maar even voor het gemak door de vingers zien.

Feit is dat deze Lola Falana behoorlijk wat charisma heeft en sowieso de film weet te dragen. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van haar gehoord, maar ze is een lust voor het oog en staat haar mannetje in een genre, waar toch over het algemeen mannen de boventoon voeren.

Nou is ze voornamelijk de boeven aan het afleiden in de plaatselijke saloon met haar zang- en dansact en zien we haar pas in de finale daadwerkelijk met de colt uit de titel staan zwaaien, maar dat mag de pret niet drukken.

Verder zie je ook nog, in een kleine, maar opvallende rol, het jongetje, wat twee jaar later in de genreklassieker "Once upon a time in the West" als laatste van het farmergezin door een grijnzende Fonda wordt doodgeschoten. Ook in deze film zit het niet bepaald voor hem mee.

Geen hoogvlieger, maar desalniettemin een leuk tussendoortje en amusant genoeg om een keer te bekijken.

Nog even dit: mijn versie was nog geen 80 minuten lang en ging regelmatig plotseling van Engels over in Italiaans en weer terug in Engels. Zonder ondertiteling overigens.

Een dikke zes, ofwel drie sterren.