2:37 (2006)

Variant op de whodunit thriller. In de eerste scene vermoed je dat er op een toilet een zelfmoord plaatsvindt en tijdens de rest van de film strijden een paar scholieren om de verdenking van de kijker: wie heeft het sterkste motief en is de zelfmoordenaar. Zo veel leed dat het gewoon plat slaat. De ambient soundtrack is wel aardig en de slotscène greep me dan toch weer aan, maar de weg er naar toe loopt ergens langs 90210.

Had me zo veel voorgesteld van de omschrijving.

Ondanks het verrassende element totaal niet boeiend.

Kijk een film verteld zoals " go " (1999), dat is een verhaal bekeken door meerdere ogen en dat is pas echt goed. Dit was zo maar op een enkel moment interessant .... Jammer ....

Bespaar je de moeite ......

Wat een mooie film met een hele duidelijke boodschap die helemaal tot je doordringt.

Mensen vergelijken hem met Elephant, maar die vergelijking kan je niet maken. Ik heb ook Elephant gezien maar de verschillen zijn duidelijk:

- Zeer slecht acteerwerk van Elephant

- Elephant heeft een zwak verhaal wat en er gebeurd helemaal niets tot op het einde. Tja, je ziet continu een paar studenten lopen

- Het plot van Elephant is niet alleen al bekend en voorspelbaar maar ook nog eens onjuist. Het zou gebaseerd zijn op het verhaal van Columbine, maar of het is een zeer slechte rip-off, of Gus had zich iets beter moeten verdiepen in de werkelijke tragedie

Om een lang verhaal kort te maken...(Ik zit nu meer over een andere film te praten haha). 2:37 Is een hele mooie film met een zware lading die een hele duidelijke boodschap afgeeft. Deze film zouden ze eigenlijk op scholen moeten laten zien. Misschien hebben jongeren dan wat meer begrip en respect voor elkaar.

Zwaar en van lieverlee boeiend drama over een aantal scholieren, die kampen met ernstige psychische of fysieke problemen en zich daar geen raad mee weten.

De frequente interviews tussendoor werken op d’n duur storend. Ik vraag mij af of het niet beter was geweest de informatie, die uit die interviews naar voren kwam, gewoon in het verhaal te verwerken.

Door de heftige opening zit je je tijdens heel de film af te vragen: wie ligt daar achter die deur? De film probeert je wel op een verkeerd spoor te zetten, door de naam die in het begin geroepen wordt. Dat maakt de wending van het plot uiteindelijk des te verrassender.

Meeslepende film.

P.S. Teresa Palmer zou met haar looks best het oudere zusje van Kristen Stewart kunnen zijn.

Genoeg punten die een stuk beter hadden gekund.

Maar als je deze film als een B-film benaderd, iets wat het in mijn ogen is,

dan haalt deze film een verrassend niveau.

Achter de voordeur speelt soms meer dan wat je op het eerste oog kunt zien... *3,5

Een goede film met een sterk verhaal.

Hoewel dit genre al in meerdere films is voorgekomen, blijft het gewoon boeien.

2:37 Gaat nog iets verder, en bevat sterke momenten.

Het verhaal gaat over 6 verschillende scholieren die allemaal hun persoonlijke problemen hebben.

Op een dag wordt het lichaam van een scholier op het toilet aangetroffen.

Over het hoe en wat wordt richting het einde pas duidelijk.

De film kan soms wat schokkende beelden bevatten, maar in principe is dit alleen maar een pluspunt.

Het toont immers de keiharde werkelijkheid in een wereld waarin we met z'n allen leven.

3,5 *

De film met de meest hartverscheurende zelfmoordscène in de geschiedenis van de cinema. Het laatste kwartier is zelfs van groots dramatische schoonheid. De ontroerende beelden begeleid door prachtige koormuziek werkten in ieder geval zeer op mijn gemoed. Ik werd er helemaal stil van.
Toen ik de film voor de 1e keer aan het bekijken was vroeg ik mij telkens af wie van de scholieren dood in het toilet lag. Nu, na herziening kon dat natuurlijk alleen maar de scholier geweest zijn die naderhand bij de interviews ontbrak. Die frequente interviews hadden dus wel duidelijk een functie. Als je goed opgelet had werd je dus niet op het verkeerde spoor gebracht.

waardering; 4,5* dankzij het uitstekende begin en het hartverscheurende laatste kwartier.

Pas toen ik over de helft van de film was begon ik de relatief hoge waardering voor deze film te begrijpen. Het begin vond ik minder, met name omdat Elephant (2003) misschien aardig is om een keer gezien te hebben, maar ik geen tig films in diezelfde stijl hoef te zien, en deze film is natuurlijk ontzettend afgekeken van Elephant (denk aan setting, stijl, camerawerk, weinig dialogen, lange shots, het lopen door de gangen, schoolgaande tieners met problemen, en een incident waar alles om draait). De regisseur geeft overigens ook zelf aan dat hij in Elephant de inspiratie vond voor deze film. Ook het steeds aanwezige en in herhaling vallend deuntje vond ik een beetje irritant, er zijn maar een paar scènes waar ik die achtergrondmelodie wel bij vond passen.

Waar het bijzondere van Elephant alleen maar in de stijl zit, en ik de rest erg matig vond, gaat 2:37 wel een stuk verder dan alleen stijl. Hier wordt het verhaal beter gebracht (ook niet perfect) en valt er op het acteerwerk niets aan te merken. Daardoor krabbelde de film voor mij op van een magere 3* naar een 3,5*. En dan komt het einde, die je met een brok in de keel achterlaat. Indrukwekkende en hartverscheurende scène, en een waanzinnige acteerprestatie die de film voor mij richting de 4* stuurt. Ook hoe de film laat zien dat de problemen die tot zoiets leiden niet altijd van buiten zichtbaar zijn is heel sterk.

Het gevoel van brok in de keel wordt verder versterkt doordat de film opgedragen wordt aan Kelly. De regisseur zegt dat Kelly niet de echte naam is van die persoon en vertelt daar ook niets over, waardoor ik wel met de vraag achter blijf zitten of dit wel echt zo is, of dat het een marketingtrucje is...

Goeie film over een aantal tieners op school die ieder hun eigen problemen hebben. Mede door het onderwerp en vooral door de visuele stijl doet de film veel denken aan Elephant. Echter mist deze film de impact van voorgenoemde. Desalniettemin een goeie film met een prima opbouw en goed neergezette personages.

Soort van Elephant, maar dan met meer focus op karakteruitdieping.

Maar hoewel het buiten kijf staat dat dit een goede film is, evenaart het niet het niveau van de film van Van Sant. Één van de eerste gelijkenissen die opvalt tussen beide films, is het camerawerk. Vooral in de scene op het plein, vrij aanvankelijk al, wordt het goed duidelijk dat Thalluri niet vies is van een potje leentjebuur. Niet erg overigens, want het is een lust voor het oog, de manier waarop de camera sierlijk tussen allerlei perspectieven wisselt. Al oogt het al met al wel nét iets minder gecontroleerd als in Elephant.

Verder een erg solide drama, dat rustig de tijd neemt, en de misére onder scholieren op de middelbare op best frappante wijze in beeld brengt. Acteerwerk is ook bovengemiddeld, wat veel meehelpt. Eerst kwamen de meeste personages nogal stereotiep op me over, maar op latere momenten in de film werd het toch duidelijk dat velen van m'n getrokken conclusies foutief waren, en dat er meer speelt achter de schermen. Best sterk allemaal, evenals het einde, dat redelijk hard aankomt.

Waar ik wat minder hartstochtelijk over was, waren de continu herhalende interviews tussendoor, waarin de hoofdpersonages telkens hun zegje deden. Het tempo stokte hierdoor een beetje, terwijl dat eigenlijk onnodig was. Verder is het visueel best oké (maar de film moet het vooral van het camerawerk hebben), al treed de soundtrack vaak een beetje té veel op de achtergrond.

Wel een zeer aangename film uiteindelijk, met een aantal best sterke scenes, en een verzorgde look. En hoewel de film dus in bepaalde opzichten aan Elephant doet denken, is er distinctie genoeg. Aldus, goed. 3,5*.

Het eerste beeld van deze prachtig geënsceneerde en sfeervolle thriller heeft iets boeddhistisch. De camera blijkt naar de blauwe hemel. We zien groene bladeren aan de rand van het beeld. Het beeld ademt vrede en rust. De tijd is 2 uur 37. De vrede en rust zijn bedrieglijk, zo blijkt. Als de camera langzaam zakt en we opeens weer in de wereldse werkelijkheid bivakkeren, zien we een middelbare school waar het allesbehalve vredig en rustig is. Op het schooltoilet is een lijk gevonden. De film beschrijft vervolgens in terugblikken aan de hand van de belevenissen van een aantal leerlingen de uren voorafgaand aan het overlijden.

De film is (zoals dat een goede film over het leven betaamt) een film over leed, treurnis en dood. De beleving van de leerlingen die worden gevolgd is geen luchtige beleving. De film schetst niet de levens van vrolijke tieners. In de film gaat het over pestgedrag, wreedheden, stille en schaamtevolle geheimen en de algehele onverschillige attitude van de gemiddelde leerling. De film laat zien hoe moeilijk het voor sommige leerlingen is om simpelweg de schooldag te doorstaan. In de film gaat het over de enorme berg negativiteit, frustratie en weerzin die elke dag maar weer moet worden beklommen. En tenslotte heeft de film het over de impact op het sensibele gemoed van de leerlingen die in het verhaal zijn uitgelicht.

Een film van regisseur en schrijver Murali K. Thalluri die dezelfde stijl hanteert als Elephant (2003) van Gus van Sant. 2:37 volgt een aantal personages dat elk vanuit zijn perspectief de schooldag beleeft. De perspectieven van de personages worden afgewisseld, kruisen elkaar en komen soms samen. Zo zien we steeds verschillende invalshoeken die eenzelfde moment belichten. De betekenis of waarde die de personages aan gebeurtenissen hechten, verschillen logischerwijs. De kijker krijgt op die manier een veelkleurige streng aan informatie aangereikt die uiteindelijk tot een volledig verhaal kan worden samengevoegd. Het geheel is bijzonder ingenieus en fraai gecomponeerd door Thalluri.

De camera speelt een belangrijke rol in de veelkleurige vertelwijze. Die camera registreert een gespannen atmosfeer en doet dat met een meanderende blik. Een meanderende camera die als bij toeval langs een tafereel glijdt, daar halt houdt en zich op een personage richt dat heftige emoties ondergaat. De camera wekt daarbij overigens niet de indruk op sensatie uit te zijn. De camera is nietsontziend maar verfraait niets. De camera toont gewoon de harde werkelijkheid op een middelbare school. Een werkelijkheid die is opgebouwd uit veelkleurige componenten die zowel losstaand als samengevoegd een indrukwekkende, intense en indringende film opleveren. Slechts tijdens de openingsbeelden van de blauwe hemel en de groene bladeren bevond ik mij in een ontspannen staat van zijn. Daarna niet meer.

Tot slot nog leuk om te vermelden. De ouverture met de hemel en de groene bladeren ontstond door toeval. Het schijnt dat een cameraman tijdens een pauze zijn camera aan liet staan en per ongeluk deze beelden schoot. De beelden werden door Thalluri dermate mooi en treffend bevonden dat hij er nog een paar gelijksoortige beelden bij schoot en die in de film gebruikte. Grappig hoe een moment van onachtzaamheid tot een prachtige en bijzonder sfeervolle opening van de film heeft geleid.