Irina Palm (2007)

Erg geslaagde tragi-komedie met een hartverwarmende rol van Marianne Faithfull. Een vrij groot gedeelte van de humor kon in de verkeerde handen zo plat als een dubbeltje worden, maar dat gebeurt niet in Irina Palm. Faithfull is onweerstaanbaar goed in haar rol! Wel was de score van ene Ghinzu een wat minder interessant onderdeel van de film. Leuk die dramatische, atmosferische elektrische gitaar klanken, maar hetzelfde wordt echter zo vaak gebruikt, dat het je gaat tegenstaan naarmate de speelduur vordert. 4 sterren

Marianne Faithfull overtreft zich zelf in dit mooi ingetogen drama een heelijke gevoelige film , ja ik hield er zelfs een fijn gevoel aan over.

Erg mooie film met goed acteerwerk en gedurfd thema. Een klein meesterwerkje

Het gebeurt dan af en toe nog eens. Dat je aan het einde van een film zegt tegen je geliefde. "Goh, dat is een tijd geleden dat ik een mooie film heb gezien". Erg Engels, erg subtiel.

Duidelijk een film met een aparte invalshoek. Het gegeven van de film zou flink onder handen genomen kunnen worden, des te jammer dat er dan verdomd weinig mee wordt gedaan. Er hadden namelijk zoveel grappige momenten verzonnen konnen worden, heb nu maar 1 of 2 keer iets leuks gezien al weet ik niet eens meer wat dat was.

Alles was verder matig, beeld en geluid en een ondermaatse M.Faithfull, die welliswaar het één en ander probeerde op te krikken maar daar liep ik ook niet echt op warm.

Tevens waren alle karakters karig uitgediept.

Ik begrijp de hoge beoordeling (tot nu toe) wel, ik trok de film vanaf het begin wel, maar naarmate de film vorderde, trok ik het steeds minder.

Zeer mooi ingetogen drama. De film is zeer realistisch maar toch mooi weergegeven. Lang geleden dat ik nog dergelijke emoties heb gezien. Een donker realisme dat me qua sfeer doet denken aan Manneken Pis bvb (al heeft de rest van de film daar weinig binding mee). De eerste keer dag ik Faithfull zie acteren en ik denk ook niet dat ze zal slagen in andere rollen. Hier valt ze best wel mee, al is ze niet helemaal de drijfveer in deze film. Grote troef is vooral de regisseur die hier iets moois van maakt. Zelfs de muziek (al herhaalt die zichzelf na een tijd) aangevuld met momenten van stilten is goed geplaatst. In elk geval aangenaam verrast door deze film.

Prachtrol van Marianne Faithfull. Ik had erg veel sympathie voor haar.
Het verhaal is wat simpel, maar biedt wel alle ruimte om de personages goed uit te diepen.
Penis elbow
Aanrader voor liefhebbers van het werk van Mike Leigh!

Dappere rol van Marianne Faithfull als vrouw van middelbare leeftijd die zich gedwongen voelt om in een sexclub te gaan werken, waar ze anoniem mannen aftrekt door een gat in de muur (de zogenaamde gloryhole, om in vaktermen te blijven). Sobere verhaal, maar toch met de nodige, relativerende humor. Bijvoorbeeld als ze voor de eerste keer naar haar werk gaat en haar thermoskan en broodtrommeltje meeneemt. Ook gekleed in haar werkkleding zoals een toiletjuffrouw. De zoon reageert in eerste instantie wel erg negatief, aangezien ze wel verantwoordelijk is voor de redding van haar kleinzoon.

Na de eerste 30 minuten had ik het eerlijk gezegd niet verwacht, maar uiteindelijk blijkt dit toch een geslaagde film te zijn. Het eerste deel is nogal standaard, afgezien van haar baantje natuurlijk, maar de ontwikkeling van haar karakter en dat van clubeigenaar Miki werd op een interessante wijze uitgewerkt. Overigens zorgt dit niet voor een topscore, aangezien ik de rest van de film al in een groot aantal andere films heb gezien, alleen dat baantje van haar zorgt voor een iets andere invalshoek.

"The harder it gets, the faster you go"

Een prima Engelse film. Mooie grauwe stadsbeelden en steeds een goede sound erbij. Overtuigende karakters, zo uit het leven gegrepen.
"Making tea and cleaning up", dat is hetgeen Maggie onder de werkzaamheden van een gastvrouw in een seksclub verstaat. Wat je naïef noemt... eerder volslagen wereldvreemd. Het sollicitatie gesprek heeft daarom al iets wrang grappigs. Oh, daarom mevrouw "Palm" trouwens, lol. De beelden van de andere zijde van de muur maken het beeld compleet.
Ik vind het toch ook een grappige film, naast dat het wat minder prettige sociale omstandigheden aansnijdt. En zelfs romantiek ontbreekt niet.

Dat is deze film op de kop heb kunnen tikken voor amper 50 cent is echt een buitenkans, want hij is het honderdvoudige waard.

Ik vind dit een prachtig, weliswaar tragisch, verhaal met een sublieme Marianne Faithfull.

Wat een geweldige film. Heel ontroerend allemaal. Ik was écht onder de indruk. En wat een heerlijke acteerprestatie van Marianne Faithfull. Ik ken haar nog als zangeres. Ik was tóen idolaat van haar. Ik moest wel even slikken toen ik haar postuur in de film zag. Vroeger een mooie slanke vrouw en nu ...... tjeeeee. Wat is ouder worden voor je lichaam toch erg. Ach, ik merk het zelf ook. Triest hoor. Maar even terugkomend op de film......Een hele dikke 5!! Oók vanwege de acteerprestaties van de overige acteurs én natuurlijk het ontroerende verhaal van de film!

Mooie film met een prima Marianne Faithfull in de hoofdrol. Ook een verrassend sympathieke Miki Manojlovic, die ik eigenlijk alleen maar ken van de films van Kusturica. Wel soms wat ongeloofwaardig, zoals het 'succes' van Maggie en de enorme rij voor haar 'stand'. Maar wellicht is dit wel realistisch; ik ken de scène niet en misschien staan er zulke rijen?

De muziek is minimalistisch, maar treffend.

Vlotte tragikomedie over een grootmoeder, die ten behoeve van haar kleinzoon “handenarbeid” gaat verrichten in een seksclub. Tja, waar vraag is, ontstaat a.h.w. vanzelf aanbod. Of andersom.

Regisseur Garbarski houdt het ondanks het dramatisch verhaal opvallend luchtig en dat komt de film ten goede. Niettemin toch wel jammer dat naar het einde toe het drama een beetje te veel de overhand dreigt te krijgen. De film duurt bovendien een paar seconden te lang. De slotscène past naar mijn smaak slecht bij het voorafgaande.

Jaren geleden heb ik Marianne Faithfull, die ik toch vooral ken als zangeres en toenmalig liefje van Mick Jagger in de jaren 60, wel eens zien spelen in een film met Alain Delon. Ik weet daar eigenlijk verder niets meer van, maar het moet gezegd in deze film komt ze prima voor de dag. Alleskunner Miki Manojlović (o.a. Cirkus Columbia) is uitermate geknipt voor de rol van seksclubexploitant.

In weerwil van de dramatiek een geinige film.

Leuke tragikomedie, waarin de komedie en de tragedie heel beheerst worden gehanteerd.

Gezien het plotgegeven ligt vooral het smijten met doldwaze komische situaties voor de hand. Dat gebeurt niet. De humor is niet van het voorspelbare of overdreven slag.

De film houdt het lichtvoetig zonder in extreme situaties te belanden en laat zich goed glimlachend bekijken met een beheerst snottermomentje hier en een luchtig grinnikmomentje daar. De balans tussen beide is ok.

Meteen maar even opgemerkt dat de balans wat mij betreft in het laatste kwartier ietsjes te veel doorslaat naar de dwingende feelgood en alle fijne subtiliteit, die de rest van de film zo prettig kenmerkt, helaas ineens overboord wordt gezet. Die laatste minuten voelen tamelijk geforceerd en zijn niet geheel in lijn met de fijngevoelige teneur van de film tot dan toe.

Faithfull is prima gecast als hoofdpersonage. Een triestige blik, een vreemd pinguin loopje en het uitstralen van een bepaalde onverzettelijkheid doen veel in dramatisch en komisch opzicht. Het is subtiel acteerwerk dat heel effectief werkt.

Leuke film.

Irina Palm is een sterk drama over zelfopoffering en de wanhopige zoektocht naar financiële middelen om een zwaar ziek kind te redden. Klinkt heftig en sentimenteel, is het ook voor wat het eerste betreft, maar melig werd het nooit. Mede ook omdat de klemtoon niet op het zieke kind lag, maar op de bijverdienste van de grootmoeder.

De film is zeker niet perfect en heeft wel een aantal gebreken. Sommige plotwendingen waren helemaal niet nodig of kwamen wat ongeloofwaardig over. Dat er op het einde een relatie gestart wordt met de uitbater van de club was wat bij de haren getrokken. Dat alles met de familie koek en ei wordt, daar waar wellicht met de gemeenschap de bruggen werden opgeblazen (alsook de manier waarop) is wel een gewaagde aanpak.

Grappig wel dat de oma een huiselijke sfeer tracht in te voeren op haar werkplek. En ik had ook de idee dat alle klanten wel een supersized model leken te hebben als je haar armbewegingen zag. Maar een fijne wegkijker was het zeker waarbij een taboe en ongemakkelijk onderwerp elkaar raken.