Friss Levegö (2006)

Ben het vrijwel geheel met bovenstaande reactie eens. Mooi debuut. Aandoenlijke film, prettig kabbelend op de vroege ochtend. Behoorlijk veelbelovend voor een 25-jarige.

3.5*

Ik vond de film vrij slaapverwekkend. Er gebeurd nauwelijks iets. Het camera-werk en de beelden zijn dan wel ok, maar voor de rest.....

Anderhalf uur troosteloosheid.

Volgens de hoes speelt de film zich af als "hedendaags" is 2005-2006, maar het lijkt meer op de Oostblok jaren '80 qua alles zo'n beetje. Een knoert v.e. afstandsbediening, telefoon met draaischijf, VHS-video enz.

Een hele trage, slome film die mij op de een of andere manier wist te boeien.

De treurigheid straalt eraf. Je zou er bijjn suïcidaal van worden.

Zo’n armoedig land, geen allure, niets van enige luxe. Niets…

Geen communicatie tussen moeder en dochter. Als kijker kom je niet goed achter wat de reden hiervoor is.

Moeder die op zoek gaat naar liefde. Ze heeft een lousy job als toiletjuffrouw.

Dochter die ambitie heeft om als mode ontwerpster te gaan werken. Gaat ook moeizaam.

Het leven is nier rooskleurig te noemen voor de hoofdrolspelers.

Wel een compliment voor het acteerwerk/ levensecht. Misschien komt dit omdat ze niet veel moeite hoeven te doen voor het inleven hiervan.

Psychologische film wel want het verhaal bleef toch nog een tijdje in mijn hoofd.

Niet een film die toegankelijk is. Zeker niet.

Bijzonder en empathisch debuut over een moeder en dochter die zich op vergelijkbare wijze voor liefde en lichamelijke genegenheid afschermen. Ondanks de erbarmelijke omstandigheden waarin de moeder haar werk moet doen, en het kille decor waartegen we haar dochter volgen, is er regelmatig ruimte voor een onwillekeurige glimlach. De stijlvaste Kocsis biedt haar publiek de ruimte om psychologisch tussen de lijntjes te kleuren, en laat zich nooit verleiden tot armoedep*. Fresh Air onderscheidt zich zo zonder meer voldoende van menig ander generatiedrama.

Opmerkelijk regiedebuut van Ágnes Kocsis over de non-relatie tussen een moeder en haar tienerdochter, die bij gebrek aan onderlinge communicatie elk voor zich in hun eigen wereldje met tegengestelde kleuren leven. Er gebeurt eigenlijk niets en juist daar werd ik tijdens het kijken narrig van. Triest.