Hogfather (2006)

Hogfather is best ok. Het is inderdaad zeer lastig gebleken de briljante humor van Pratchett om te zetten naar film, Vadim Jean slaagt er dan ook lang niet altijd in. Het lijkt allemaal nogal kindvriendelijk, terwijl de boeken een volwassener leespubliek hebben.

De casting en het acteerwerk zijn wel erg goed, vooral de rol van Susan wordt erg sterk neergezet door Michelle Dockery. Toch zijn er een paar rollen die mijn verwachting ten opzichte van het boek niet helemaal waar maakten, zoals Corporal Nobby Nobs... die wordt in het boek als een van de meest ranzige mensen (lees:creaturen) op Disc beschreven, maar in de film was hij gewoon een losert. Ook Death was een beetje een tegenvaller, terwijl hij zo'n grote rol heeft... De acteur draagt een statisch masker, waardoor het nogal nep aandoet. Ook zijn stem, die beschreven wordt als tegen elkaar aangewreven grafstenen en wat niet, is in de film nogal slapjes.

De setting is wel heel erg mooi, maar dat leidt wel tot een ander punt van kritiek: volgens mij hebben ze het filmbudget excessief gebruikt voor de setting. Hierdoor lijkt vooral het verhaal zelf een ondergeschoven kindje, het is allemaal veel minder duister dan in het boek. Maar al met al is het een leuke serie om naar te kijken, een goede stap naar een volwassen verfilming van Pratchett!

3*

Ik snapte niks, maar dan werkelijk niks van deze film. En dan duurt het ook nog eens ruim drie uur . Voor mij te bizar allemaal.

Dit duurt gewoon veel te lang. Dit is echt zo'n TV-film die in het weekend, in de middag of ochtend, op Nederland 3 voorbij ziet komen voor de kids.

Niet echt een originele, warme en grappige kerstfilm met een leuk verhaal waar ik op gehoopt had. In plaats daarvan een aparte 'kerstfilm' met een getatoeëerd kerstman die ooit eerst een varken was en op het punt staat te worden vermoord door een assassin. Het verhaal is vrij dun. De kerstman zit in nood en de dood probeert hem te helpen. Ook probeert de film grappig te zijn, maar het niet leuk. Misschien wel grappig voor de kids.

De film deed mij een beetje denken aan Harry Potter. Alleen was deze natuurlijk veel minder goed. Hij was saaier en was niet zo sfeervol. Decors en kostumes vond ik niks. De CGI daarentegen was best goed.

Ik heb mij ontzettend geïrriteerd aan Teatime, die gespeeld werd door Marc Warren. Ik ken deze acteur niet, maar ik vond hem erg slecht in deze rol. De geesten waren apart. Moest telkens lachen als één van hen praatte.

Ik hou erg van kerstfilms, maar deze vond ik niks. De film duurt te lang, mist de sfeer en de humor die een kerstfilm hoort te hebben.

Zoals het bericht van de allereerste schrijver hier al stelt is Pratchetts humor moeilijk om te zetten naar film, en in een poging om daar toch ruimte aan te geven is de film zeker in het begin erg traag, met langzaam uitgesproken dialogen en veel pauzes. Het set design en de FX zijn prachtig, het verhaal misschien te chaotisch voor wie zijn weg op Discworld niet kent en niet bereid is zich door Pratchetts fantasie mee te laten slepen, en de verschrikkelijke Danny Elfman-achtige pseudo-kerstmuziek is veel te aanwezig. Ik kan er niet warm voor lopen.

Verfilming van het twintigste boek van Terry Pratchett. En dit keer is het een soort van alternatief kerstfeest wat we krijgen te zien. Waar het woord kerst dan is vervangen voor Hog (varken). Vier geesten 'the Auditors' genaamd benaderen het moordenaarsgilde met de opdracht om de Hogfather te vermoorden. Deze op zijn beurt geven Mr. Teatime opdracht om dit te realiseren. Acteur Marc Warren speelt die rol fantastisch, zoals hij praat en met die twee verschillende ogen is het moeilijk om hem sympathiek te vinden, wat dan ook de bedoeling was! Tussen zijn belevenissen door zien we ook Suzan een 'nanny’, waarvan al snel blijkt dat er meer achter haar zwarte haarpluk blijkt te steken. Michelle Dockery vertolkt deze rol en is eigenlijk degene die het meest opvalt in de hele miniserie. Heerlijk sarcastisch en daadkrachtig en daarnaast ook nog eens een knappe dame. Het derde personage is die van de 'dood' die de taken van de Hogfather op zich neemt. Lekker chagrijnig maar tegelijkertijd toch ook schattig in zijn onkunde in het omgaan met gevoelens en mensen. Hierbij wordt hij geholpen door de dwerg Albert (David Jason) En dan is er ook nog het wel en wee in de 'Ongeziene Universiteit' van de tovenaars. De film is qua sfeer erg goed neergezet en het inlevingsvermogen wordt makkelijk meegenomen door de herkenbaarheid van alle dingen die je tegen komt. Wie kent er immers niet de kerst, de dood, monsters onder je bed en de tandenfee? Alles zorgt ervoor dat je heel ontspannen en met een grote grijns op je gezicht naar dit geweldige zowel bedreigende als onschuldige verhaal kunt kijken. Persoonlijk vind ik dit de minste van de drie verfilmingen. Dit komt omdat ik niet zo gauw gecharmeerd ben door Kerstfilms, ook al is deze van een bijzonder duistere aard en dat er maar weinig wordt getoond van de Discworld. Echter doet hij ook niet onder voor Colour Of Magic.