The Misfit Brigade (1987)

Vive le mort!

Tja, dit moest ik natuurlijk een keer zien. Als tiener verslond ik meermaals de omnibus en tevens het debuut van Sven Hassel in de vorm van Het bataljon der verdoemden om jaren later beetje bij beetje alle boeken via Marktplaats aan te schaffen. Iets dat me toch meerdere honderden euro's kostte omdat de prijs van goede exemplaren als Krijgsraad en Vuur en Staal rond de 50 a 60 euro lagen. Inmiddels zijn dat soort prijzen gehalveerd en heb ik veel te veel uitgegeven maar goed, een prachtige verzameling is het niettemin waar alleen The Commisar nog aan ontbreekt, het boek dat nooit in Nederlands is uitgegeven, een boek dat uiteraard nog altijd op mijn wishlist staat.

Toch is het even wennen in inkomen, want kloppen de namen en de gebeurtenissen wel? Zou de film daarom zo matig scoren? Maar eenmaal Pantsers des Doods bij de hand verbaas ik me toch over alle personages, buiten Sven, de Ouwe, Porta, Kleintje en de Legionaire, die allemaal wel behoorlijk kloppen, idem voor de gebeurtenissen. De beginfase in de kapotte stad is in het boek een stuk dramatischer aangezien met de talloze burger lijken van een brandbom aanval mag opruimen, iets dat gezien moet worden in de droogkomische satire achtige film die men voor ogen had en daarom een andere draai krijgt. Buiten dat klopt het dat men een enorme hekel had aan de SS en die even graag beschoot als de vijand, net als de eerste moeizame en behoorlijk vijandige ontmoeting tussen Legionaire en Kleintje, net als de kolder van laatst genoemde. Fijn is het tempo van de film en kostelijk de sarcastische ondertoon van de film waar weinig ruimte is voor heilige huisjes en een scène als de chaos rond Kleintje in het bordeel een verrukkelijk hoogtepunt betreft. Net als het onderonsje met de Russische infanterie die zich om de tank heeft verzameld.

Is er dan niets op te merken...? Ja zat. Spijtig komt het karakter Joseph Porta, in de boeken als drankorgel, sjacheraar, rokkenjager, grapjas, joker, technisch genie en de beste tankbestuurder van het regiment, en daarmee het kleurrijkste figuur uit de boeken totaal niet uit de verf. Dan is er qua voertuigen weinige sprake van authentiek Duits materiaal, wel geinig dat ik van de SU-100 die ze mee krijgen een bouwpakket heb. Tevens klopt de eindopdracht niet met de aanslag op de trein waar de eenheid van Sven toch vooral van brandhaard naar brandhaard trekt en dat bovendien in de sneeuw en ontbering. En wat is dat met de artcover waar Carradine en Reed voorop staan alsof ze het hoofdrol hebben maar waar Reed vooral pas de laatste minuten in beeld komt, uiteraard wel een markant persoon.

Toch waarom deze film zo slecht scoort snap ik niet helemaal, want de benadering is helemaal niet gek gezien de feiten en met het tijdsbeeld in gedachten. Had men de rauwe toon uit de boeken één op één gekopieerd, iets dat mij in '87 niet te doen leek, dan had dit een combinatie tussen Fury, Stalingrad en Come And See opgeleverd vermoed ik. Iets waar de gemiddelde regisseur zich niet aan wilde branden laat staan dat er een producent geïnteresseerd geweest was. Wheels of Terror lijkt mij dan ook op deze wijze het hoogst haalbare en daarmee meer dan voldoende en meer dan vermakelijk, want ik heb me geen moment verveeld met deze combinatie van Kelly's Heroes en Inglourious Bastards.