Strange Days (1995)

Net in de bioscoop gezien voor school. Verassend sterk film die vooral door het herkenbare sfeertje rondom de jaarwisseling zeer snel voorbij is met zijn 145 minuten. De trips zijn echt geweldig gefilmd, de openingsscène overdonderde me echt helemaal. Er wordt ook niet geschuwd de perverse mogelijkheden van het medium te laten zien, wat een groot pluspunt is voor mij.

Wanneer je dan na een uur iets nieuws nodig hebt, krijg je dit ook. Het verhaal ontwikkelt zich gestaag om tot een zinderende climax te komen waarin de totale anarchie prachtig in beeld is gebracht. Helaas wilt de film op het laatst toch te veel (Nero zoent Mace, agenten zelfmoord).

Dat Max er meer mee van doen had dan hij zei had ik al heel snel door. Tom Sizemore met zoveel haar, dat kan gewoon niet kloppen .

De film is ook nog eens goed geacteerd en bevat enkele scherpe dialogen. Minpunt vond ik dat het hele principe van de disks totaal niet wordt uitgelegd, het wordt als iets normaals (wat voor een abnormale dingen er ook mee kunnen gebeuren) overgebracht aan de kijker. Daar had ik nogal moeite mee. Maar ja, dan was de film NOG langer geweest.

4*, weinig mis mee.

Volgende week staat Pi op het programma. Dat wordt een blij weerzien.

Erg goed geacteerd, Mooie lange film en erg leuke stukken

goeie acteus ook.

5,0

Strange Days is een typisch voorbeeld van een echte gemiste kans. Het uitgangspunt is erg sterk en de eerste helft bleoofd de film gewoon een echte science-fictiontopper te worden. De scènes waarin we de herrinneringen van een persoon te zien krijgen zijn echt fantastisch uitgevoerd (iets wat overigens de gehele film wel goed blijft), met als 3 hoogtepunten de openingsscène, de romantische scène en de perverse moord waarbij de hoer haar eigen dood door de ogen van de moordenaar ziet. Dit is een essentieel onderdeel van de film en gelukkig stelt het niet teleur.

De rest van de film is aanvankelijk ook heel aardig. Er wordt een leuk beeld geschetst van een onrustige stad vlak voor het millenium en Ralph Fienness zet een personage neer om te volgen. De film lijkt zich voor een lange tijd niet al te veel aan te trekken van een plot.

Het gaat dan ook pas mis als de film zich wel wat gaat aantrekken van een plot. De tweede helft van de film is helaas een dertien-in-een-dozijn thriller met gigantisch voorspelbare twists (was er iemand die niet verwacht had dat Sizemore de bad guy was?), onnodige ingewikkelde zijlijnen en de gebruikelijke corruptiepraktijken. Niet zozeer vervelend om naar te kijken, maar het uitgangspunt verdient beter en de film verliest het sfeerbeeld van de eerste helft om ruimte te maken voor actiescènes. De rol van Angela Bassett wordt helaas ook groter. Ze heeft wel de uitstraling voor actiefilms, maar acteert echt compleet overdreven. De film begon zelf overigens ook steeds meer te overdrijven qua geweld, twists en acteerwerk van andere acteurs, waardoor het meer pulp werd en alle leuke subtiliteiten van de eerste helft naar de achtergrond verbannen worden.

Ook vreemd trouwens dat de film er compleet uit ziet als een jaren '80 film, terwijl hij toch al uit 1995 komt. Het camerawerk, de belichting, het vreemde gebruik van rook dat overal vandaan lijkt te komen (nooit begrepen waar regisseurs denken dat de aantrekkingskracht hiervan in zit), bepaalde typetjes en bijbehorend acteerwerk: het doet echt gigantisch denken aan een rasechte jaren '80-science-fictionwerkje. Vreemd.
3,5*

Prima Actie/Science-Fiction film met een aardige rol van Ralph Fiennes. De film zit goed en elkaar en weet te boeien van de eerste tot de laatste minuut. Gewoon prima vermaak.

Door de hernieuwde belangstelling voor Kathryn Bigalow in de media en mijn persoonlijke SF revival, besloot ik Strange Days opnieuw te bekijken. Ik vond Strange Days een zeer indrukwekkende Actie SF film en het had destijds veel indruk gemaakt. Ik kon mij eigenlijk niet herinneren waarom.

Strange days is een zeer knap gemaakte actiefilm die vooral door de goede regie, montage en tempo bijna twee uur een boeiende spannende en soms schokkende actie sf film is.

De virual reality scènes vond ik bijna altijd spannend, schokkend er naar, maar o zo knap gefilmd.

Het beeld van een totaal losgeslagen door rellen en angst geteisterde doommaatschappij is heerlijke maatschappijkritische SF en knap in beeld gebracht. Los Angeles is claustrofobisch vol met mensen, politie en leger op de been en angst en haat hangt constant in de lucht. Een wereld waar je gewoonweg niet wilt leven en het misschien ook niet verwonderlijk is dat de mens zich laat verdoven door digitale drugs.

Het knappe van dit geschapen beeld is dat de dreiging die in de lucht hangt, niet van een of andere natuurramp of atoonramp komt, maar door het gevoel dat er elk momenten rellen kan uitbreken. Het thema rassen en rellen haat is misschien een beetje verouderd, de angst tussen verschillende groepen in de samenleving geenszins.

Waarom ik deze film nu nog beter vind is omdat Fiennes en Lewis en Bassett werkelijk fantastisch en overtuigend vind spelen. De karakter zijn binnen het kader van de actiefilm subtiel en hebben een boeiende samenhangende relatie. Enkele sterke dialogen en emotionele momenten, duwt de film hoger richting de betere SF films van de jaren negentig.

De mindere kanten van de film, het zeer jammerlijke einde, het uiteindelijke toch wel teleurstellende plot en flatcharacter, (die politie agenten), en de overkill aan rock muziek, worden gelukkig overschaduwt door de sterke punten.

Strange Days doet betreft setting misschien wat verouderd aan, maar is een zeer knap en goed gemaakte dystopische actiefilm.

Herzien, voor de zoveelste keer alweer - en alweer dik een half jaar na Reinbo's commentaar ben ik het volstrekt eens dat deze film totaal niet gedateerd is.

Angela Bassett en Ralph Fiennes spelen heel sterk. Juliette Lewis speelt - nouja, zichzelf, denk ik, grotendeels. Bij de vorige kijkbeurten was ik daar wel behoorlijk van onder de indruk, nu vallen vooral haar andere talenten me op - haar acteren niet.

Spannend verhaal, interessant gegeven, spannende uitwerking, mooi gefilmd - echt de moeite waard, dit filmpje. Ook al is het alweer een ouwetje. Misschien dat het wel wat aan kracht verliest voor wie zich niet voorbereid had op een 2000-feest, met alle verwachtingen daaromheen - voor mij speelt dat toch wel een rol bij deze film.

Strange Days is een vreemde film. In deze film leven we toe naar het nieuwe millennium en wordt er verteld wat er fout zou kunnen gaan. In 1995 een mogelijke nabije toekomst, inmiddels weten we wel beter. Ik ben groot fan van Dystopian films, hoewel dit geen slechte film hoort deze film niet tot mijn favorieten van dat genre. Zoals vaak in dit soort films is de sfeer magnifiek. Personages zijn oké, maar het plot en vooral de twists zijn wat voorspelbaar. Desondanks heb ik toch wel aardig kunnen genieten van deze film.

Een beetje La cité des enfants perdus (eveneens een film met een apparaatje waardoor je jezelf kan zien terwijl je sterft, maar die film kwam in hetzelfde jaar uit, dus van beïnvloeding of jatwerk zal geen sprake zijn) ontmoet Videodrome (1983) met een vrij stevige cast en een donkere en gelikte setting (die er geweldig uitziet, waarvoor alle lof, maar een mens wordt er niet vrolijker van). Eventueel sociaal commentaar op toestanden die ook twintig jaar later nog actueel zijn (blank politiegeweld, het vluchten in alternatieve werkelijkheden) wordt ingebed in en daardoor enigszins ontkracht door de thrillerelementen van de achtervolging en de whodunit. Aparte en boeiende film, wel erg flashy en somber met al die straatbendes en enigszins theatrale anarchie. Dat Ralph Fiennes en Angela Bassett elkaar op het einde zoenen lijkt wel een reactie op het feit dat Julia Roberts en Denzel Washington twee jaar eerder in The Pelican brief geen interraciale kus "mochten" uitwisselen.

Film uit de zelfde producentenkoker als de Terminator reeks. Geregisseerd door een toenmalige protegee van James Cameron, Kathryn Bigelow.

Typische sfeer gevende en pakkende film in een futuristische setting, toen de aankomende Millennium wisseling als iets mystieks werd gezien. Film uit (1995) speelt zich af in de laatste dagen van 1999 waarbij de maatschappij wel in iets te naargeestige anarchistische sfeer wordt neergezet. Toch begint de film erg goed met een rauw stadsbeeld op de achtergrond en het gegeven van het herbeleven van iemand anders zijn/haar laatste momenten in leven zelfs door de ogen van een moordenaar.

Film maakt(e) indruk en werkt gestaag naar een climax toe. Wel had het einde wat origineler gekund in plaats van de doorsnee finale die het toch wel werd.

Ralph Fiennes en Angela Bassett zetten hun rol sterk neer, geldt ook voor enkele andere bijrollen.

Een originele kwaliteitsfilm met enkele cliche's in de finale wat origineler had gekund.

De film wordt pas interessant vanaf de moord op het hoertje. Het voorafgaande deel met een uitleg van het technologische snufje is aan mij niet besteed, hoezeer dat ook essentieel is voor de rest van de film. Het tweede deel vormt met zijn verrassende wendingen daarentegen een spannende thriller.

Uitstekende film over een handelaar in filmpjes die de kijker van alles laten beleven. Prachtig camerawerk (vooral de pov-filmpjes). Een origineel verhaal dat goed uitgewerkt is en onderhoudend blijft. De hele setting (politiegeweld in LA) werkt goed en ook het tijd-element (laatste dag van 1999) maakt de film spannend. Ook een prima cast met stiekem aardig wat bekende namen.

10…9…8… het aftellen is begonnen ! Met Strange days zitten we namelijk in de laatste twee dagen voor de 21 ste eeuw en het optimisme is ver te zoeken. SD is dan ook een fascinerende donkere futuristische thriller, visionair van aard én de film heeft iets te vertellen hoe wij met emoties omgaan. Zie daar het recept voor dit meesterwerk. Bigolow creëert een apocalyptisch, chaotisch en anarchistisch maatschappij in de laatste dagen voor de eeuw. We baden in een 'Fin de siècle' gevoel, alles is al eens gedaan, t’is allemaal naar de wuppe. Fantastisch shot wanneer een kerstman in elkaar wordt geslagen. Slo mo, klassieke muziek, Bigolow kent haar vak. Alleen op het einde loopt het mis. Bigelow forceert een happy end en creëert zo een kleine smet op de film (voornamelijk door die epiloog). Maar dat ze reeds wist hoe films in elkaar zaten, had ze al bewezen met haar efficiënte kloeke actie film Point Break. Eerder standaard van inhoud maar toch waren haar pogingen om visueel een parallel tussen good guy en bad guy te scheppen zeer geslaagd (die titel generiek waar de namen van Reeves en Swayze door elkaar lopen bv). Een subtiele toets dat de personages zich als elkaars gelijken beschouwen. SD kent minder actie maar mikt op een breder kader. Voorop staat een schitterende cast. Ralph Fiennes is perfect als Lenny, zielig, opportunistisch, iemand die teert op digitale herinneringen (de clips) om geluk te voelen. Maar ergens voelen we de hoop op een nobele daad (door die flashback bv hoe hij Bassett leerde kennen), je weet dat hij uiteindelijk wel de juiste keuze zal maken (schitterende scene in de disco die dit keerpunt weergeeft). Juliette Lewis is klasse als het verwend nest dat mensen gebruikt. Door weinigen echter geapprecieerd en het heeft haar dan ook geen windeieren gelegd. Ze is volledig uit de A list gebonjourd en zit nu in wat TV werk. Heeft ze met het prachtig gespeeld antipathiek personage in haar eigen vingers gesneden ? Angela Bassett is hier één en al kracht en nuchterheid. Vooral de wisselwerking zowel emotioneel als fysisch tussen Bassett en Fiennes tilt de film op een hoger niveau. Jammer dat ook zij geen goede rollen meer heeft gekregen daarna. Verder zijn er nog de uitmuntende bijrollen voor Tom Sizemore, Michael Wincott, duo cop Vincent d'onofrio/William Fichter (deze laatste is vaak te bewonderen in kleine rollen in films als Heat – jawel, onze nr 95 ! - , Go en Crash) en Richard Edson die mijn favoriete zin uit de film mag debiteren (you always say : bring me street life, bring me real life ... one man's desperate existence is another man's technicolor). Het scenario kwam van Bigolow's ex man James Cameron (ondanks de scheiding toen nog steeds een professioneel team). Vanaf die eerste indrukwekkende scene meteen de eerste troef : een hoofdrol voor het virtual reality proces. Ontsnappen uit de echte wereld via digitale middelen, niet evident in 1995. Tweede troef. Het raakt de menselijk ziel. Het verlangen naar iemand dat niet wederkerend is, het verblind zijn door gevoelens en het niet registreren van oprechte genegenheid door een derde. Zeer herkenbaar. SD heeft een eigentijds dekor dat zweeft tussen cyber en techno. Niet alleen door de evidente soundtrack (trouwens Lewis geeft een mooie imitatie weer van PJ Harvey) met prachtige muziek van Tricky, Skunk and Nancy, Deep forest, ... bands die een ijl universum kunnen laten voelen maar ook visueel. De kostuums, locaties (veel scenes spelen zich af in danstempels, disco's, penthouses – de decadentie van de jaren '90). De shots met POV waren vernieuwend. DOP Matthew F. Leonetti was nochtans maar een vakman gespecialiseerd in actiefilms. Maar hij had wel veel aan Walter Hill films meegewerkt. Films die een zekere esthetiek hadden. Hij gaf SD die glanzende moderne look. Maar het subjectieve camera werk werd wel een beetje het handelsmerk van Bigolow gezien. Nochtans kwam het succes pas later met de oscar winnende the hurt locker. Met behulp van de voormalige cameraman van Ken Loach Barry Ackroyd creëerden ze een beeldregie waardoor de kijker in de schoenen staat (en voelt) van het personage. Scenarist Mark Boal gaf het een neutraal politieke commentaar op het buitenlands beleid van de VS. De film is immers mager en bijzonder kritiekloos over de oorlog. Ook Zero dark thirty is een weinig interessante docu film over het vangen van Bin Laden. Het is eerder SD dat voelt als een inhoudelijk doordachtere film. De maatschappelijke relevantie klinkt sterk door in het plot (Rodney King incident). Politie systeem is corrupt, proteststemmen worden geliquideerd, racisme heerst. Thema's van voyeurisme en seksueel geweld worden nadrukkelijk becommentarieerd. Op het einde is er dan toch hoop voor het nieuwe millennium. Liefde is gevonden, maatschappij is beter. Het jaar 2000 ligt nu reeds ver achter ons en we weten nu allemaal dat die hoop een illusie was. 9/11, Parijs, Brussel, Barcelona, Nice ..... 3…..2..…1….. Happy new year !

een uittreksel uit mijn boek 'mijn 100 favoriete films' met op nr 61 : Strange days

Gezien in het kader van de MM Vrouwelijke Regisseurs Challenge 2025.

Gefabriceerd, onoprecht en erger: het is een vrouw die een film maakt in een taal voor mannen. Wat volgens de norm een (actie)film moet zijn. Angela Bassett mag dan wel de bad-ass zijn, dat is toch een soort van feministisch? Verder is dit zo’n typisch blockbuster-achtig gedrocht, dat begin jaren ’90 wel vaker voorbijkwam, alleen is dit dan een niet heel goede. Mede-geschreven, ge-edit en -gefinancierd door Cameron, haar man destijds. Ik vraag me af hoezeer zijn stempel op deze film gedrukt is. Maar het heeft er wel veel van weg.

Zelfgenoegzaam, met veel scenes die te lang nodig hebben voor wat de kijker al weet. En het is allemaal zó bedacht: geen woord dialoog komt er natuurlijk uit, bij nagenoeg niemand (gezien de cast opmerkelijk); de actie bestaat uit houterig uitgespeelde, lelijk gefilmde choreografieën; de (spaarzame) humor die er is, voelt altijd misplaatst en de wired-scenes leveren een paar potsierlijke, haast onkijkbare acteerprestaties op. Ik geloof vast dat het script heel flitsend, slim bedacht en bolstaand van sfeer overkomt, maar bij de vertaalslag wil maar geen enkel moment de vonk overvliegen.

Lewis, Fiennes, Bassett, D’Onofrio zelfs, het zijn acteurs waar je niet dit soort overdreven én toon-dove vertolkingen van verwacht. Sizemore vind ik altijd vervelend, maar van de rest verwacht je beter.

Soms zit er een scene tussen die werkt, maar eigenlijk altijd zit er gelijk weer een moment achter dat het verpest. Vaak tot in het belachelijke, met name de finale, met de arrestatie van Bassett en de rel die eruit ontstaat; daar zit gewoon nul timing in die scene, die duurt maar en duurt maar. Tot aan de absoluut erbarmelijke eindscene toe, weet de film daar aardig wat cringy momentjes op te stapelen.

Vanuit een feministisch oogpunt zou je kunnen zeggen: hey een vrouw in de regisseursstoel en een vrouw in een prominente rol die klop uitdeelt? Vooruitstrevend toch. Nou, als de vrouwen exact imiteren (maar dan een beetje slechter) wat de gemiddelde man in hun plaats zou doen, is het voor mij stukken minder interessant. Ik heb nog weinig van Bigelow gezien, maar ben er niet benieuwder op geworden.
Nee ik vond dit maar niks, veel net-niet en veel gewoon-niet-goed. Veel te lang ook, onnodig lang. En gewoon een beetje vervelend de hele tijd om naar te kijken. Nee. 1,5*

Regisseuse Kathryn Bigelow komt aanzetten met een origineel concept, maar spant deze veel te breed uit over een speelduur van 145 minuten. Het primaire nadeel van Strange Days zijn de personages. Ralph Fiennes en Angela Bassett overtuigen met enige beperktheid, maar Juliette Lewis en Tom Sizemore zijn bijzonder matig te noemen. Binnen een wereld die het vooral moet hebben van dik aangezette figuren en ideeën is dat opmerkelijk, aangezien dit soort omgevingen juist stimuleren tot creativiteit en ongeremdheid. Op visueel vlak verder enigszins verouderd, maar met passie en energie in beeld gebracht. Het eerste uur is overigens eigenlijk te verwaarlozen, maar je kunt optimaal aanhaken eenmaal de wat meer macabere momenten uit de kast worden getrokken.