Fandango (1985)

Fandango is a lively folk and flamenco couple-dance usually in triple metre, traditionally accompanied by guitars and castanets or hand-clapping

Geen idee dat Fandango een dans was. De film is in ieder geval zeer leuk.

Kevin Costner, Judd Nelson en Sam Robards spelen alle drie sterk. Ik vond ze heel natural overkomen, alsof ze vrij waren in het acteren. Zoals al eerder aangegeven wordt was Dorman erg grappig. Hij heeft bijna geen woord gezegd, maar zijn voorkomen, zijn gezichtsuitdrukkingen en zijn doen was prachtig. Die Lester, die met uitzondering van het einde alleen maar sliep of zat was maakte het plaatje van de Groovers wel compleet.

De hele reis is eigenlijk een grappig avontuur met soms een sentimenteel dingetje. Het treingevalletje en het parachute springen waren toch wel de toppunten. Hier moest ik heel hard om lachen.

Op het einde kwam er nog een verrassing die ik zeker niet had verwacht.

3,5*

De synopsis voorspelde veel goeds, maar wat was Fandango een zware tegenvaller! Dat de prent er knullig uitziet kan ik regisseur Kevin Reynolds nog vergeven (Stand By Me is ook geen cinematografisch hoogstandje), maar de manier waarop hij z'n personages uitwerkt slaat werkelijk alles wat mij betreft.

De ene figuur is nog hatelijker dan de andere (op het schrijnende af) en dat die jongens samen optrekken lijkt me enkel mogelijk in een prent met als titel "Planet Earth: There Were Only Five Of Them Left". Eigenlijk zie je die bende zwakzinnigen elkaar een hele film lang tergen om er dan op 't einde een melig slot aan te breien.

De acteurs die gestalte geven aan dit zooitje ongeregeld behoren vast ook niet tot één of andere acteursgilde en Kevin Costner steekt er dan nog met kop en schouders bovenuit (hoewel hij toen als dertigjarige niet bepaald overtuigt als "student").

Op zich nog redelijk bekijkbaar, maar elke vorm van subtiliteit werd volgens mij nog voor de middag van de eerste draaidag overboord gegooid.

Geen topper zoals Zandkuiken ook zegt, het resulteert bij mij alleen niet in een onvoldoende. Daarvoor vind ik dit soort roadmovies eigenlijk te leuk. Het woestijnsfeertje beviel me wel, zag toch nog enkele leuke cameratrucjes en de personages hadden wel genoeg dialoog om de film boeiend te houden. Al is het soms wel een beetje misplaatste diepgang.

Richting het einde ontspoord de film een beetje te veel, wat me toch van een grotere score weerhoudt.

3*

Erg matig. Het kon veel leuker gebracht worden. De hele episode op de "parachuteschool" vond ik leukst; die Truman Sparks is helemaal nuts. Ook die kerel die heel de film door zijn roes ligt uit te slapen is best een leuke joke. Verder is het een wat doorsnee komedie over afscheid nemen van je jeugd, of net het niet kunnen afscheid nemen. Dat gebeurt zonder enige originaliteit en ook een overtuigende vrienschappelijke band tussen het viertal was ver zoek. Kevin Costner speelt hier in één van zijn allereerste rollen, nog voor hij bekend werd met The Untouchables.

Gemoedelijk uitje waarin een stel vrienden door het zuiden cruisen in een oude wagen. Kevin Costner leid de groep en heeft eigenlijk alles onder controle. Dan heb je een standvastige kerel die zichzelf later zal bewijzen met een parachutesprong, een jongen die gemixte gevoelens heeft over zijn vriendin, een vriendelijke dikzak en nog iemand die laveloos ligt te wezen. Verder had de piloot van het geverfde vliegtuigje een prijsloos gezicht. Er hangt een warme sfeer over het geheel, deels afkomstig van het bijbehorende klimaat. Bleef aangenaam om naar te kijken, ze belanden op een aantal plaatsen maar het eindigt (de laatste twintig minuten) helaas wel met een sisser.

Dat is ook de volgorde in de film van de humor maar........ deze blijft geheel op peil en dit is (tenminste wat ons betreft) een leuke en bij tijd en wijle zeer leuke film op het gebied van humor. Alles wat fout kan gaan, gaat fout?.

Heerlijke film

Aardige film over vijf net afgestudeerde vrienden die er nog één keer op uittrekken voordat ze ieder hun eigen weg gaan. Een vrij standaard roadmovie waarbij de reis niet alleen over het asfalt gaat, maar ook een emotionele reis is. De personages zijn wat clichematig. Desalniettemin kijkt het gemakkelijk weg, want er gebeurd onderweg meer dan genoeg. Net geen 3.5 sterren voor dit regiedebuut van Kevin Reynolds.