The Death and Life of John F. Donovan (2018)

Bij Xavier Dolan:

Bij The Death and Life of John F. Donovan:

Bij Xavier Dolan:

En hij blijft behoorlijk productief. We hebben net Tom a la Ferme gehad. Mommy moet nog in de zalen komen, maar de volgende Dolan is op dit moment in alweer in voorbereiding. Buiten de titel en dat het om een Engelstalige film gaat is er nog niets bekend. De film gaat " The Death and Life of John F. Donovan" heten. Cannes 2015 gok ik.

Ik lees nu dat Susan Sarandon en Kathy Bates erin zitten. Ik heb voor beiden een zwak, dus dat vind ik alvast goed nieuws. Cannes 2015 gaat het niet worden, want de casting is nog niet volledig en het filmen staat gepland voor "late spring". Klinkt als Toronto op zijn vroegst, maar misschien ook wel Berlijn 2016 of zelfs Cannes 2016.

Susan Sarandon and Kathy Bates Board 'Mommy' Director's First English-Language Project (Exclusive) - The Hollywood Reporter - hollywoodreporter.com

Eerste Engelstalige film van Xavier Dolan, met een behoorlijke cast én Michael Gambon 2 keer genoemd op de poster.

Poster blijkt helaas fanmade:

The Death and Life of John F. Donovan: Poster for Xavier Dolan’s Film | IndieWire

Daarom de toevoeging weer even verwijderd.

jacobine_rodijk stuurde tip hierover.

Kit Harington-Natalie Portman Film to Skip Cannes to Avoid "Culture of Trolling" | Hollywood Reporter - hollywoodreporter.com

Jessica Chastain on The Death & Life of John F. Donovan poster - ew.com

Damn, wat heb ik zin in deze film. Donovan staat zonder twijfel op mijn nummer 1 meest geanticipeerde film voor volgend jaar.

Jessica Chastain Cut From ‘The Death and Life of John F. Donovan’ | IndieWire

Gebeurt hier eigenlijk nog wat mee?

Late reactie, maar behoorlijk vernietigend ontvangen in Toronto en lijkt de eerste Dolan te worden die de Nederlandse filmhuizen niet gaat halen. Was ook een moeizame aangelegenheid schijnbaar. Waar Dolan nogal wat moeite had om een coherente film te maken van heel veel materiaal.

Maar er zit alweer wat nieuws aan te komen (Mattias & Maxime, met onder meer Dolan zelf en Dolan-regular Anne Dorval), wellicht in Cannes?

Ja, het is een beetje rommelig en zeker niet Dolans beste; verre van. Maar na alle rampspoed verhalen en twee jaar lange montageperikelen moet ik zeggen dat het me alleszins meevalt. Er wordt goed gespeeld (misschien met uitzondering van Tremblay, die ik bij iedere film steeds iets minder goed ga vinden) en er zitten best een behoorlijk aantal fijne scènes in. Wanneer je niet teveel waarde hecht aan de bouwvallige constructie van de verschillende plotlijntjes, is het wat mij betreft absoluut niet ongenietbaar. Misschien waren mij verwachtingen wel zó laag dat ik nu opeens dermate blij verrast ben dat het geen ronduit onuitstaanbaar misbaksel is, dat het me in een een gulle bui brengt, maar dat is dan maar zo.

Dolan en Dorval voor de volgende? Hopelijk dan weer eindlijstjes materiaal, zoals Mommy dat ooit bij me was. Deze haalt dat niet.

3,5*

Merkwaardige kijkervaring. Net als bij de personages in zijn film heb je voortdurend het gevoel dat regisseur Dolan iets heel belangwekkends heeft te vertellen maar dat het precieze van wat er wordt bedoeld niet overkomt. Een heleboel thema's worden lichtjes geraakt maar bulls eye wordt het nergens. Veel te lang ook, iets minder grotesk qua aanpak en kleiner van opzet was absoluut beter en effectiever geweest. Oogt derhalve als enigszins mislukt, zelfs een paar mooie intieme momenten gaan verloren bij deze overvloed aan informatie, maar toch ook geen film die je een onvoldoende wil geven omdat je sporadisch ziet dat er wel talent aan het werk is. Goede rolbezetting, Harington in de hoofdrol valt alleszins mee, jammer dat de cruciale moederrollen van Nathalie Portman en Susan Sarandon te weinig speelruimte krijgen om er iets moois van te maken. Daarvoor in de plaats een gekunstelde nevenvertelling met journaliste Thandie Newton die tijdens haar interview een gezochte wat is het leven toch mooi ervaring krijgt(nou nou). De afsluitende bittersweet symphony van The Verve was voor mij het eenzame hoogtepunt, hoewel ook die song bij Cruel Intentions beter werkte.

Redelijke film over een beroemde acteur die al een paar jaar correspondeert met een jongetje. Op zich een origineel en ook wel mooi verhaal. Het gedeelte met het jongetje is net wat boeiender dan het leven van de acteur. Wel wat rommelig gebracht met waar het allemaal naartoe gaat. Goed acteerwerk en een aantal mooie scenes.

Rupert Turner [Jacob Tremblay] is 11 jaar wanneer zijn grote idool John Francis Donovan [Kit Harington], de ster van een populaire SF-serie, op 29-jarige leeftijd overlijdt aan een overdosis. Elf jaar later weet de inmiddels volwassen Rupert [Ben Schnetzer] een journalist [Thandiwe Newton] in Praag over te halen om zijn verhaal te vertellen. Rupert beweert vijf jaar lang met John F. Donovan gecorrespondeerc te hebben en wil delen wat dat voor hem heeft betekent. In flashbacks ontdekken we parallellen tussen de levens van Rupert en John F. Donovan. Goed geacteerd drama – met Tremblay als absolute uitblinker – haalt een aantal relevante thema’s aan, maar neemt erg veel hooi op zijn vork en maakt van een aantal interessante ideeën een rommelige mix.