Le Ciel Flamand (2016)

Le Ciel Flamand heeft me enorm positief verrast.

Toen ik hoorde dat het een film van Peter Monsaert (van Offline) was wist ik dat het een film voor mij was.

Net zoals bij Offline hangt bij Le Ciel Flamand een duistere sfeer, en is het een tragisch verhaal.

De film is goed opgebouwd waardoor je nooit de interesse verliest.

Zeer sterke, realistische maar trieste verhaallijn.

Naarmate het verhaal vordert vallen de puzzelstukjes in elkaar, al zaten er enkele leuke wendingen in het verhaal.

Na de film volgde een terrecht applaus van heel de cinemazaal!

Echt een vlaamse topper!

Loodzware thematiek en redelijk verstikkend. De titel slaat op de naam van een bordeel ergens op de grens van Westvlaanderen en Frankrijk. Sylvie baat er samen met haar moeder een bordeel uit; ze heeft een dochtertje van zes, Eline, en houdt het meisje op een afstand van het gebouw, en probeert in eenvoudige bewoordingen te zeggen, wat haar werk exact inhoudt. De enige die nog voor het meisje zorgt is nonkel Dirk, een wat droge kerel die zich bekommert om Sylvie en Eline.

Naast de wat geheimzinnige en koele relatie tussen Sylvie en Dirk, komt de film op de proppen met een whodunnit, wat de film een thriller-achtig kantje meegeeft. Monsaert laat hier kansen liggen, want met de agressieve klant die Sylvie verkracht wordt weinig gedaan, terwijl de film hint dat hij misschien het dochtertje misbruikt zou hebben... waarom Sylvie daarna geen DNA onderzoek laat doen of camerabeelden aan de politie overhandigt vind ik op zijn zachtst gezegd een vreemde wending. Misschien wilde de auteur vermijden dat de film de verkeerde weg zou inslaan?! Ook de diepere geheimen tussen Sylvie en Dirk komen nauwelijks naar boven, en door te vaag te blijven, vond ik het uiteindelijk ook een film die impact mist en me niet helemaal bewogen heeft. Het einde is vrij abrupt en de film voelde voor mij onafgewerkt aan. Niet meer dan een degelijke middenmoter.

Ik wil wel nog kwijt dat het acteerwerk wel overtuigend is; Vertongen speelt een bittere harde vrouw, Willaert is bijna komisch als een schijnbaar gekwelde kerel, en de kleine Esra Vandenbussche doet wat met het hart...

Een alleenstaande vrouw baat samen met haar moeder een bordeel uit op de West-Vlaamse grens met Frankrijk. Haar zesjarig dochtertje is geïntrigeerd door haar werk. Ze vertelt het kind dat ze mensen helpt met een knuffel te geven als ze dit nodig hebben maar houdt haar buiten het etablissement. Wanneer het meisje verjaart stapt ze toch het gebouw binnen en dan wordt het kind door een klant misbruikt en teruggevonden in een auto ergens ten velde. De vrouw besluit samen met haar vriend de dader op te sporen.

Duistere, teneerdrukkende film dat zich afspeelt in een louche milieu en sfeervol in beeld gebracht door kineast Peter Monsaert. Toch een pluim voor de vertolkingen en zeker van het jonge meisje Esra Vandenbussche. De personages worden met de nodige nuance geschetst. Het goede camerawerk en de montage dragen bij tot een onheilspellend klimaat dat de kijker bevangt. Een degelijke Belgische productie, hoewel de ontknoping wat labiel overkomt.

Vond hier niets aan, uitbuiting van een bordeel op de achtergrond, het mogelijk interessante begint ebt al snel weg in ongeloof en zwak dramatisch gekunstel. Niet goed, de Belgen kunnen beter zoals Home van Fien Troch.

Le Ciel Flamand is zo’n typische Vlaamse film: meestal vrij grauw, locaties of regio’s die er vrij verloederd, troosteloos of slordig uit zien, personages die zich hoogstens in de laagste regionen van de middenklasse bevinden, sober gefilmd, maar vaak uitstekend gecast uit het segment van goede acteurs en actrices dat Vlaanderen rijk is. Het leven van de keuterboeren in het ‘marginale’ lelijke Vlaanderen: het verbaast me aangenaam dat onze noorderburen deze films best wel smaken als ik de meningen op MM mag geloven, want visueel krijg je wel wat te zien van ons vertimmerd Vlaanderen vol koterijen en lelijke pleintjes. Niet zozeer reclame voor Vlaanderen Vakantieland, dat is zeker, maar onze films worden heus wel gewaardeerd op de nichefestivals.

Het verhaal speelt zich af in een prostitutiebar gerund door Sylvie (en haar moeder). Zeven jaar terug raakte zwanger van een klant en kreeg ze een dochter Eline. Hoewel Sylvie zo open mogelijk tracht te zijn tegenover Eline over wat ze doet als werk, probeert ze haar toch zoveel mogelijk ervan af te schermen. Als alleenstaande moeder is dit praktisch uiteraard niet altijd mogelijk. “Nonkel” Dirk (Wim Willaert) dient zich namelijk te houden aan zijn rijtijden. Eline wordt slachtoffer van een klant van Le Ciel Flamand die eveneens een pedofiel is. Deze pijnlijke situatie zorgt er wel voor dat er meer toenadering komt tussen Sylvie, Dirk en Eline.

Boeiend om hierbij op te merken is het feit dat het nooit een happy family verhaaltje wordt. Geen romantiek in de lucht, geen lieve woordjes, geen kussen, zelfs geen vlinders in de spreekwoordelijke buik. Mooi! Laat het maar lekker down to earth, kil, grauw en desolaat zijn. Fijn ook om vast te stellen dat de film niet de simpele voor de hand liggende “platte” toer opgaat. Wie de film eruit pikt met de hoop om wat blote borsten of kinky scènes te zien, komt van een kale reis terug. Niets van dat alles waardoor de focus verlegt wordt naar de goed vertolkte personages. Het komt de kwaliteit van de film ten goede. Interessant was het ook om vast te stellen dat er nog steeds een taboe bestaat omtrent prostituees, in het bijzonder wanneer er kinderen zijn. De politieagent (Matthias Sercu) kon het niet laten zijn misprijzen te uiten en in zijn antwoorden steeds een boodschap van verwijten mee te sturen. Het einde is vrij open, maar toch duidelijk. Alle sympathie waarschijnlijk voor Dirk. Wie zou dit niet doen in zijn plaats? Ik vond nu al dat hij zo lang kalm bleef (al moet je wel zeker zijn natuurlijk). Zijn twijfel en desoriëntering (hoewel hij dat laatste de hele film lijkt te hebben) achteraf is knap en realistische weergegeven. Goede Belgische film, geen hoogvlieger, maar zeker degelijk. 3,5*!

Een zesjarig meisje dat opgroeit in de nabijheid van een niet zo'n opvoedkundig gericht milieu en daarbij nog slachtoffer wordt van een dramatisch gebeuren is een gegeven dat beslist kan dienen voor een goede film, temeer daar hoofdrolspeelster, Sara Vertongen, erg overtuigend acteert en men ook een Daan Willaert ter beschikking heeft en toch lijkt mij de film niet volledig geslaagd. Hij mist m.i. wat uitdrukkingskracht, is vaak eerder flauw in het dialoogwerk, een tikkeltje langdradig en wat eigenlijk verwonderlijk is, emotioneel spreekt hij onvoldoende aan.

Blijft niettemin een behoorlijk werk, zeker een kleine 3,5 waard, maar naar mijn gevoelen toch sterk onder "Offline", die andere film van Peter Monsaert.

Deze ook eens bekeken en vond het een prima film. Ik wist niet wat te verwachten, maar vond het een prima drama. Het acteerwerk was goed en de film zag er prima uit. De film is niet volmaakt, de moeder neemt wel enkele rare beslissingen, maar voor de rest wel de moeite om te bekijken.

Redelijke film. Een beklemmende sfeer en een heftig verhaal, maar de manier waarop het gebracht wordt, wist mij niet constant te boeien. Het acteerwerk vind ik prima. Vooral Esra Vandenbussche heeft indruk op mij gemaakt. Lijkt mij niet niks om zo'n rol te spelen. Geen hoogvlieger, maar wel een voldoende. 3*

Begint uitermate slapjes.

Pas wanneer de grimmigheid toeneemt begint de film pas echt beklemmend te worden. Een beetje te laat helaas. *3.0

Drama dat heel fout zou kunnen zijn, maar het gelukkig niet is.

Hoerekotens, Vlaamse steenweglelijkheid… dat beloofde niet veel goeds. Maar Pieter Monsaert geeft het de juiste plaats: een noodzakelijk decor voor het verhaal dat verteld moet worden. Als we over de taalgrens gaan, wordt deze bizarre wereld, ver van ons bed knap in beeld gebracht.

Want Monsaert begaat nergens de fout om te koketteren met deze lelijkheid. Zoals Fisico terecht aanhaalde: geen gratuit voyeurisme, geen misplaatste humor. Wel een vrij eenvoudig verhaal, gedragen door toch wel heel sterke vertolkingen.
Het kleine meisje speelt haar 6-jarige zelf. Sara Vertongen is schitterend: deze niet zo sympathieke, harde vrouw heeft niet veel van het leven te verwachten. Alle illusies kwijt, moet dit haar ook nog eens overkomen. Mooi hoe ze op haar tanden moet bijten wanneer ze bij de politie op niet al te veel sympathie kan rekenen. Want geef ze maar eens ongelijk… het is vreselijk hoe er met dat meisje gejongleerd wordt, en uiteindelijk voelt ze zich wellicht ook wel schuldig om wat er gebeurd is. Ze voelt heel goed dat ze daar niks tegenin kan brengen en die frustrerende onmacht voel je gewoon door haar hoofd gieren bij die zelfs nog redelijk begripvolle agent. Ze beseft maar al te goed dat ze geen enkel argument kan geven om haar veroordeling als 'slechte moeder' te weerleggen.

En dan is er natuurlijk nog Willaert. Man, man wat een kop: Monsaert heeft dat perfect begrepen en laat Willaert niet veel meer doen dan illusieloos voor zich uit staren. En wat doet hij dat goed… oh, zo goed!

Dat hij dan later efficiënt de Sint liquideert en dat wij dat allemaal maar oké moeten vinden ( en ja, natuurlijk vinden wij dat ergens wel oké) geeft me toch een ongemakkelijk gevoel. Ook bij de scène met de late, doortastende bezoeker had ik wel wat vragen. Waarom moest dat er nu in? Plots scheerden we wel rakelings langs het clichéstraatje. (Klein beetje) jammer.

Aanvankelijk stoorde het camerawerk me wel. Die deed zo veel moeite om anoniem te blijven (achterin de auto bvb.) dat het net heel hard opviel. Ook de nerveuze, wat te snelle montage met alleen maar (too)close-ups, deed net iets te hard zijn best, naar mijn gevoel. Maar eens het verhaal op gang kwam, leek het allemaal wel mee te vallen. Heel goed meevallen, zelfs. Sterk hoe veel dingen niet expliciet, maar net suggestief in beeld gebracht werden (het uitbranden van de auto was daar een mooi voorbeeld van.)

Nét geen 4.

Sylvie [Sara Vertongen] leidt samen met haar moeder een bordeel doet haar best haar dochtertje Eline [Esra Vandenbussche] te beschermen tegen de duistere kanten van haar werk. Maar wanneer Eline op haar zesde verjaardag onverwacht en ongemerkt het bordeel binnen loopt, stuit ze op een mannelijke cliënt en verdwijnt ze enige tijd spoorloos. Haar ‘oom’ Dirk [Wim Willaert], in werkelijkheid haar vader, vindt haar terug in een verlaten auto. De politie besluit de zaak te onderzoeken, maar is openlijk kritisch over Sylvies werk. Ondertussen probeert Dirk te achterhalen wie er achter Elines kortstondige verdwijning zit. Grimmig, psychologisch drama met sterke vertolkingen is niet aan te raden voor ouders die van plan zijn om hun kind ooit nog eens in persoonlijk contact probeert te brengen met Sinterklaas. Vaak moeilijk om naar te kijken, maar zeer de moeite waard.

Van lieverlee benauwend psychologisch drama over een klein meisje op het Vlaamse platteland dat slachtoffer wordt van haar omgeving en de weerslag die dat heeft op de mensen om haar heen. Niet zo indrukwekkend als Monsaert’s voorafgaande film Offline (2012) maar toch wel onderhoudend genoeg.

Heerlijke film .

Harde film maar zo goed ❤️