Anche Libero Va Bene (2006)

Het regiedebuut van Kim Rossi Stuart is er één om je vingers bij af te likken. Een uitermate realistische film over een gebroken gezin.

De kinderen wonen bij hun vader, gespeeld door Kim Rossi Stuart zelf. Hij probeert een goede vader te zijn, maar door frustraties heeft hij iets te vaak last van ongelofelijke woede-uitbarstingen. De moeder van het gezin heeft haar man en kinderen al meerdere malen in de steek gelaten voor een andere, rijke man.

De vader is er kapot van, maar heeft niet door dat de kinderen er minstens zoveel onder te lijden hebben. Op een dag staat heel onverwacht de moeder huilend in het trappenhuis en smeekt of ze niet mag terugkeren in het gezin. Deze smeekbede van Barbora Bobulova komt erg overtuigend over, als kijker krijg je meteen medelijden met haar en hoop je dat ze terug mag komen, ondanks dat je nog niet eens weet wat ze allemaal op haar kerfstok heeft. Het verdere verloop van het verhaal zal ik in het midden laten, om niet teveel te spoileren.

Kim Rossi Stuart acteert goed, maar af en toe een beetje over de top en zoals in het bericht hierboven al genoemd, een beetje karikaturaal, bijvoorbeeld in de scéne waar hij de cameraman is bij de opname van een reclame de opdrachten van de regisseur totaal negeert.

Daarentegen is het zoontje, gespeeld door Alessandro Morace, een waar acteertalent en zijn overtuigende spel heeft mij tijdens de film een paar keer kippenvel bezorgd, zo ontzettend goed is hij.

Een ijzersterke film, boeiend van begin tot het einde, en waar je bij de aftiteling even stil bent om eerst even een kikkertje weg te slikken. 4.5*

De titel is ook leuk gekozen, ( vertaling: "Libero is ook goed" ) maar die ik niet uit ga leggen omdat je hem moet zien om hem te snappen.

Fraai ingetogen drama. Die knul steelt met zijn performance wel de show. Het geheel blijft boeien, ondanks dat er eigenlijk niet zoveel spectaculairs gebeurd!

Sterk en wrang vond ik de scenes waarin vader in het bijzijn van zijn kind(eren) keihard afgeeft op zijn vrouw en daarbij totaal voorbijgaat aan het feit dat dit wèl hun moeder is -en blijft! (en dan tegen zijn zoon zeggen: "ik zeg dit omdat ik denk dat je oud genoeg bent om over dit soort dingen te praten!")

Sterk ook de scene waarin moeder haar zoon wil helpen met zich wassen. Blijkbaar is ze al zo lang weg dat ze (nog) niet weet dat zoonlief daar (logischerwijs!) op zijn leeftijd niet meer van gediend is!

Minpunten vond ik sommige slordig of niet uitgewerkte zijverhaaltjes, zoals met die dove jongen of dat gedoe met het liefdesbriefje?

Rustige en fijne karakterschets van een gezin in volle crisis.

Mooie, emotionele film, boeiend tot op het einde met heel goede acteurs.

Dat Italianen kinderen met sukses in een hoofdrol kunnen stoppen hebben ze al talloze keren bewezen en ook in deze film is het niet anders.

Geweldige film. De problemen van een 'normaal' gezin zonder moederfiguur worden op aangrijpende wijze belicht, waarbij met name het talent van Allesandro Morace (als Tommi) niet onbenoemd mag blijven. Hij speelt zijn rol erg overtuigend en met verve en is in mijn ogen echt een natuurtalent.

Kim Rossi Stuart weet als regisseur het verhaal boeiend te brengen, waarbij de relatie ouders-kinderen op verschillende wijzen aan bod komt (niet alleen bij de familie Benetti maar ook bijv. bij de welgestelde buren). Hoewel het acteerwerk van Kim Rossi Stuart inderdaad soms ietwat over the top is, zoals door anderen reeds aangegeven, vond ik het bijzonder om te zien hoe hij als alleenstaande vader zijn kinderen opvoed. Opvallend is te zien hoe confronterend de kinderen benaderd worden door de vader als de moeder weer verschijnt. Een benadering die in Nederland misschien wenkbrauwen doet fronsen (ook bij mij), maar aan de andere kant een sterkte familieband toont waarbij alles met elkaar gedeeld wordt. Hoewel het er niet dik bovenop ligt is liefde voor familie toch wel het bovenliggende thema in de film. Het ontroerende einde is daar een mooi voorbeeld van.

Ik heb toch wel wat moeite om deze film een hele hoge waardering te geven. Hoewel de twee kinderen zeer overtuigend hun rollen invulden, had ik zeer veel moeite met de vader en de moeder. Met name de vader was een wandelend cliché, en ook de afloop met de moeder was gemakkelijk te voorspellen. De scène met de vader en de kameel was trouwens bijzonder tenenkrommend en bijna ongeloofwaardig. Jammer, want dat heeft de film zeker een half punt gekost.

Indrukwekkend familiedrama, met uitzonderlijk goede acteerprestaties. Zelden een kind zo sterk zien acteren als Alessandro Morace in de rol van Tommi. Film boeit van begin tot eind, zonder één zwak moment. Voortreffelijk werk van regisseur / acteur (hij speelt ook de vader) Kim Rossi Stuart.

Redelijk aangrijpend portret over een jongen in een verscheurd gezin. Goede film maar leunt misschien iets te veel op de acteerprestaties van de jongen.

Het is schrijnend om te zien hoe 2 ouders ruzie maken met elkaar vechten in het bijzijn van de kinderen, en bovendien deze in hun woede ook totaal vergeten. Door middel van een knuffel of een dagje pretpark probeert men hun schuldgevoel af te kopen bij de kinderen. De ouders zijn dan wel stereotype neergezet. De vader is erg temperamentvol en vooral gefrustreerd vanwege de hele situatie en de bijkomende geldproblemen, de moeder is overspelig en kan haar beloftes uiteraard niet waarmaken door hen te verlaten. Dit alles zorgt voor een paar sterke scenes die binnen de perken van het sentiment blijven zodat het als geheel wel geloofwaardig blijft.

Een triest verhaal dat met goed spel krachtig gemaakt is.

3,5*

Tsja, uit het leven gegrepen....
en het moddert maar voort.

Jammer dat de vader het niet breed heeft, maar moet hij dan zijn kinderen (+ iedereen in zijn omgeving) steeds als een razende de huid volschelden? Misschien zouden cursussen woedebeheersing en agressiehantering baat geven.
En jammer dat de moeder liever met mannen rommelt dan dat ze bij haar kinderen is. Maar wie weet, misschien kennen ze haar later nog wel van een foto.

Heel realistisch dus, want je zou ze kost moeten geven die hun kinderen, partner en verdere omgeving zo tegemoet treden.
Triest voor de kinderen.

Ik heb met aandacht het spektakel gevolgd.

Hij kwam de tweede keer iets minder hard aan, maar het blijft een schitterend verhaal over de desastreuze effecten van ouders die op een verkeerde manier de aandacht van hun kind eisen. Het jongetje in de hoofdrol wordt continu heen en weer geslingerd tussen houden van zijn ouders, veiligheid zoeken, zich afzetten tegen de dingen die ze hem aandoen en het moeten accepteren dat zijn familie niet volgens de norm is. Mooie film, en een die zeker blijft hangen.

Ik vond een goede dramafilm...

Een goede verhaal...

Prima acteerwerk...

Maar acteur Kim Rossi Stuart, ook zijn regisseur, vond ik heel

strenge vader, schreeuwen, vloeken aan zijn zoon. Dat is niets...

Jonge acteur Alessandro Morace speelt zeer goed...

Mooi HD kwaliteit...

Mooi achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Goeie film waarin vader, dochter en zoon versteld staan als de, eerder weggelopen, moeder weer op de stoep staat. De film geeft een goed beeld van een verstoord gezinsleven waarbij de kinderen de dupe worden van de frustraties/problemen van de ouders. En hierbij richt de film zich vooral op het zoontje. Het begin is wat fragmentarisch.

Sterke en meeslepende film, een drama dat de naam drama waard is; met een fantastische jonge acteur, maar ook met een regisseur die die jongen perfect in beeld brengt.

De vader en de moeder zijn, allebei op hun manier, onstabiele mensen. Je kan als kijker geen kant kiezen, want beide gaan ze op hun manier in de fout. Ze roepen geen sympathie op, eerder ergernis en irritatie, soms in die mate dat ik bij het kijken twijfelde of ik me ergerde aan de personages of aan hun werk als acteurs. Uiteindelijk is het toch het eerste, omdat wat er gebeurt - zowel het verhaal in zijn geheel als het gedrag van de ouders - helaas ook in de echte wereld plaatsvindt.

Allessandro Morace speelt weergaloos. Zijn gezicht weerspiegelt gevoelens van droefenis, angst en gelatenheid. Maar Rossi Stuart creëert dan ook scenes die zich daar helemaal op toe richten: de laatste keer dat Tommi het zwembad achter zich laat; in de auto wanneer hij het briefje van zijn moeder leest en daarbij de enige keer echt gaat wenen; de scene in het bad waar blijkt dat de kloof tussen hem en z'n moeder groot geworden is; in de slaapkamer aan het bed van z'n vader, net voor ze elkaar in de armen vliegen, en het moment dat me het meest bij de keel greep: wanneer hij met zijn vader en zus in de lift staat en zegt dat er geen licht brandt in hun appartement. Tal van scenes waar Morace een verbluffend werkt levert.

Een jaar later speelt hij nog in een tv-film, en daarmee eindigt zijn acteerwerk (althans volgens imdb). Bijzonder jammer.

Ik ging voor 4*, maak er ter ere van Morace 4,5 van, en geef er geen 5 omdat ik geen touw kan knopen aan wat er op school met Tommi gebeurt. Vooral de toestand met de dove jongen, het zou een onderdeel van het verhaal kunnen zijn, het zou een nevenverhaal kunnen zijn; maar ik kan daar niks van maken...?

Een goede Italiaanse film. Een interessant verhaal en erg sterk gespeeld. Het ontroerde me, mede doordat het zo realistisch is. Dat maakt het wat mij betreft extra invoelbaar. Het geheel vind ik heftig, triest en meeslepend. 4*