Anche Libero Va Bene (2006)

Italiaans meesterwerkje, soms wat karikaturaal maar erg treffend en herkenbaar, in België al lang in de bioscoop.

Het regiedebuut van Kim Rossi Stuart is er één om je vingers bij af te likken. Een uitermate realistische film over een gebroken gezin.

De kinderen wonen bij hun vader, gespeeld door Kim Rossi Stuart zelf. Hij probeert een goede vader te zijn, maar door frustraties heeft hij iets te vaak last van ongelofelijke woede-uitbarstingen. De moeder van het gezin heeft haar man en kinderen al meerdere malen in de steek gelaten voor een andere, rijke man.

De vader is er kapot van, maar heeft niet door dat de kinderen er minstens zoveel onder te lijden hebben. Op een dag staat heel onverwacht de moeder huilend in het trappenhuis en smeekt of ze niet mag terugkeren in het gezin. Deze smeekbede van Barbora Bobulova komt erg overtuigend over, als kijker krijg je meteen medelijden met haar en hoop je dat ze terug mag komen, ondanks dat je nog niet eens weet wat ze allemaal op haar kerfstok heeft. Het verdere verloop van het verhaal zal ik in het midden laten, om niet teveel te spoileren.

Kim Rossi Stuart acteert goed, maar af en toe een beetje over de top en zoals in het bericht hierboven al genoemd, een beetje karikaturaal, bijvoorbeeld in de scéne waar hij de cameraman is bij de opname van een reclame de opdrachten van de regisseur totaal negeert.

Daarentegen is het zoontje, gespeeld door Alessandro Morace, een waar acteertalent en zijn overtuigende spel heeft mij tijdens de film een paar keer kippenvel bezorgd, zo ontzettend goed is hij.

Een ijzersterke film, boeiend van begin tot het einde, en waar je bij de aftiteling even stil bent om eerst even een kikkertje weg te slikken. 4.5*

De titel is ook leuk gekozen, ( vertaling: "Libero is ook goed" ) maar die ik niet uit ga leggen omdat je hem moet zien om hem te snappen.

Niets aan bovenstaande toe te voegen.

4*

Ook ik ga met Hannibal mee die het fantastisch neerzet. Al ben ik nog meer onder de indruk en geef ik een 5. Ik vind het echt een weergaloos mooie film en de film staat in mijn top 5 van 2006.

Ik ben het allemaal met julie eens, prachtige film, soms lekker pittig

Sinds tijden zo'n goede familie drama gezien. Het jongetje Tommy speelt waanzinnig goed. Wacht vol smart op de 2e film van schrijver/regisseur Kim Rossi Stuart.

Fraai ingetogen drama. Die knul steelt met zijn performance wel de show. Het geheel blijft boeien, ondanks dat er eigenlijk niet zoveel spectaculairs gebeurd!

Sterk en wrang vond ik de scenes waarin vader in het bijzijn van zijn kind(eren) keihard afgeeft op zijn vrouw en daarbij totaal voorbijgaat aan het feit dat dit wèl hun moeder is -en blijft! (en dan tegen zijn zoon zeggen: "ik zeg dit omdat ik denk dat je oud genoeg bent om over dit soort dingen te praten!")

Sterk ook de scene waarin moeder haar zoon wil helpen met zich wassen. Blijkbaar is ze al zo lang weg dat ze (nog) niet weet dat zoonlief daar (logischerwijs!) op zijn leeftijd niet meer van gediend is!

Minpunten vond ik sommige slordig of niet uitgewerkte zijverhaaltjes, zoals met die dove jongen of dat gedoe met het liefdesbriefje?

lekkere moeder...

Rustige en fijne karakterschets van een gezin in volle crisis.

Mooie, emotionele film, boeiend tot op het einde met heel goede acteurs.

Dat Italianen kinderen met sukses in een hoofdrol kunnen stoppen hebben ze al talloze keren bewezen en ook in deze film is het niet anders.

Het meest verbazend aan het verhaal vind ik dat twee volwassen ouders, op een egoïstische wijze hun kinderen met hun relatieproblematiek opzadelen. Het spel van de beide kinderen is bijna uitmuntend te noemen.

Geweldige film. De problemen van een 'normaal' gezin zonder moederfiguur worden op aangrijpende wijze belicht, waarbij met name het talent van Allesandro Morace (als Tommi) niet onbenoemd mag blijven. Hij speelt zijn rol erg overtuigend en met verve en is in mijn ogen echt een natuurtalent.

Kim Rossi Stuart weet als regisseur het verhaal boeiend te brengen, waarbij de relatie ouders-kinderen op verschillende wijzen aan bod komt (niet alleen bij de familie Benetti maar ook bijv. bij de welgestelde buren). Hoewel het acteerwerk van Kim Rossi Stuart inderdaad soms ietwat over the top is, zoals door anderen reeds aangegeven, vond ik het bijzonder om te zien hoe hij als alleenstaande vader zijn kinderen opvoed. Opvallend is te zien hoe confronterend de kinderen benaderd worden door de vader als de moeder weer verschijnt. Een benadering die in Nederland misschien wenkbrauwen doet fronsen (ook bij mij), maar aan de andere kant een sterkte familieband toont waarbij alles met elkaar gedeeld wordt. Hoewel het er niet dik bovenop ligt is liefde voor familie toch wel het bovenliggende thema in de film. Het ontroerende einde is daar een mooi voorbeeld van.

aparte film, de vader geeft moeder nog een kans...

arme kinders, als dit in de realiteit ook voorkomt..

***

Prachtige film! Komt voor mij qua intensiteit en drama dicht in de buurt van "La Stanza Del Figlio"!
Wát een klootzak vond ik de vader zeg, nou ja, soms dan! Maar vlak voor het einde een hele mooie en ontroerende scène waarin Tommi en zijn vader elkaar weer in de armen vallen.
Mooie zwembadscène ook! En ik dacht bij Tommi's laatste wedstrijd héél even dat hij ophield met ademen!

Prachtige film. Een aanrader!

Heel sterk familiedrama met sterk acteerwerk van zowel de vader als de zoon. Ook ik kan niet om de vergelijking met La Stanza del Figlio heen. Alleen vind ik deze film juist net iets beter. Het acteerwerk is nog intenser. Enkele ontroerende scènes. Maar het wordt gelukkig nergens sentimenteel. Mooie buitenopnamen en fraaie muziek.

"Alle gelukkige gezinnen gelijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze."

Aldus de Russische schrijver Tolstoy, en in deze film wordt pijnlijk duidelijk hoe waar deze uitspraak is. Het verhaal draait om een gezin dat bestaat uit een overspannen en agressieve vader en een moeder die haar heil zoekt in relaties met andere mannen. Tegen deze achtergrond moet de jonge Tommi zich staande houden in de woelige wereld die de puberteit ook nog eens is. De film wordt meerdere malen buitengewoon pijnlijk als er ingezoomd wordt op de tekortkomingen van de ouders. Echt, als er een manier bestond om een poort te creëren in de werkelijkheid van een film, dan had ik hem voor deze film gemaakt en gebruikt om deze mensen eens flink wakker te schudden. Het wrange is dat je ziet hoe beschadigd de kinderen zullen blijven worden met deze ouders, het einde kent geen loutering of een vlucht uit de pijn, nee, dit is een jong leven dat aan het einde van het verhaal net zo kapot is als het begon. Toch is het niet alleen kommer en kwel, ook in het leven van Tommi schijnt er een zonnetje achter de horizon, want hoewel hij zoveel shit over zich heen krijgt wordt het ook duidelijk dat het een ondernemend en volwassen mannetje is. Of het genoeg is moeten wij als kijker zelf maar invullen, want het antwoord wordt niet gegeven. In ieder geval is dit een bijzonder realistische film over hoe het is om op te groeien tussen twee ouders die niet meer functioneren. De grote kracht zit hem erin dat ook de vader en de moeder een menselijk gezicht krijgen, ze zijn dan wel egocentrisch bezig maar ook zij hebben hun redenen en sympathieke kanten. Het maakt deze film des te pijnlijker om aan te zien. Was het leven maar een eenvoudige sentimentele draak als in de meeste Hollywood-drama's, nee, dit komt dichter in de buurt, en het steekt dan ook...

"Bij mij in de straat woont een gezin, waarvan de man en de vrouw nog nooit gescheiden zijn geweest."

Of bovenstaande waar is, weet ik niet, maar dient ter illustratie van een merkwaardige omkering van de norm. In Anche Libero Va Bene wordt op een zeer consequente en geloofwaardige wijze vanuit het perspectief van het jochie de gemankeerde relatie tussen vader en zoon binnen een verscheurd gezin uiteengezet. Dat de vader uit het zeer licht ontvlambare Italiaanse hout is gesneden, vergroot op enkele momenten treffend de kern van dit drama.
In het zwembad zet de zoon, à la The Loneliness Of The Long Distance Runner, de vader te kakken, om voor eens en voor altijd een zeer belangrijk punt te maken. De Olympische droom valt bijna letterlijk in het water... Zoals kon worden verwacht, lopen de emoties hierdoor hoog op, en lijkt het verhaal in een diepe mineur te ontaarden. Het is aan de wijsheid van de beminnelijke Tommi te danken, dat er een gelukkige wending optreedt. Ik denk niet dat de werkelijkheid heel ver af ligt van de loyaliteit van kinderen naar hun ouders, ondanks het door hen veroorzaakte leed, zoals getoond in deze film.

Dat de vader nader tot de zoon kan komen, is vooral de verdienste van Tommi en blijkt ook wel uit de titel van de film. De brief van de moeder daarentegen, spiegelt het briefje van Tommi in die zin, dat het openlijk betuigen van de liefde, soms door omstandigheden (pestende kinderen versus het beperkte inlevingsvermogen van de vader) bemoeilijkt wordt, maar evengoed oprecht gemeend is. Had de liefde van Tommi voor dat meisje kans van slagen, nadat zij zo open en bloot het briefje met een ieder deelde? Hoeveel wijsheid sommige kinderen in hun schoot lijkt te zijn geworpen, neemt haast mythische proporties aan.

Kortom, een prachtig sociaal drama, met een glansrol van Alessandro Morace.

Prachtige rol van Alessandro Morace en een indrukwekkende film. Veel symboliek (over teleurstelling en hoop) maar niet overdreven.

Zeer sterke dramafilm met ijzersterk acteerwerk. Ik was vooral onder de indruk van dan jongentje, wat een nauurtalent. De verwikkelingen/subplotjes zijn zeer realistich en maken de film tot een genot om naar te kijken.

In zekere zin zijn beide ouders egoistisch.

Menig Hollywood film zou de kant van vader die voor de kinderen zorgt kiezen.

De rede waarom moeders niet bij vaders met de kinderen blijft komt hier en daar ook aan het licht en dat is niet alleen omdat maar ook waarom hij steeds geen geld heeft.

Het ontbreken van zwart-wit maakt de film een klein juweeltje.

Het knappe van deze film is dat je niet gedwongen wordt een keuze te maken tussen de agressieve vader en de labiele moeder. Feitelijk zijn beiden op hun geheel eigen wijze bezig met overleven. Deze film wordt gelukkig niet overdekt met een uiterst sentimenteel sausje. Laat dat maar aan Hollywood films over.

Ik heb toch wel wat moeite om deze film een hele hoge waardering te geven. Hoewel de twee kinderen zeer overtuigend hun rollen invulden, had ik zeer veel moeite met de vader en de moeder. Met name de vader was een wandelend cliché, en ook de afloop met de moeder was gemakkelijk te voorspellen. De scène met de vader en de kameel was trouwens bijzonder tenenkrommend en bijna ongeloofwaardig. Jammer, want dat heeft de film zeker een half punt gekost.

Geen perfecte film, maar de minpuntjes stoorden mij amper.

Prachtige intieme, vertederende film. De rol van de vader is inderdaad niet erg overtuigend..... maar de ongelooflijke acteerprestatie van de twee kinderen maakt dit ruimschoots goed ...

Indrukwekkend familiedrama, met uitzonderlijk goede acteerprestaties. Zelden een kind zo sterk zien acteren als Alessandro Morace in de rol van Tommi. Film boeit van begin tot eind, zonder één zwak moment. Voortreffelijk werk van regisseur / acteur (hij speelt ook de vader) Kim Rossi Stuart.

Ik had hier veel van verwacht, maar vond het uiteindelijk een erg 'flauwe' film. Dit flauwe komt vooral voort uit de, in mijn ogen, overdreven clichés en karikaturale personages. De enige die overtuigend zijn rol speelde was Tommi. De rest van de cast kwam op mij een beetje over als een freakshow (vreemde dialogen, overdreven emoties en behoorlijk afwijkend gedrag).

Daar komt bij dat de regisseur nauwelijks de tijd neemt om zijn scenes af te maken, waardoor veel momenten totaal irrelevant blijken te zijn voor de film (de nieuwe jongen in de klas, de nieuwe bovenbuurjongen). Wat moet ik daar als kijker van vinden, als de scenes slechts 30 seconden 'waarnemen', om er verder totaal niet dieper op in te gaan??

Ik tel daar nog enkele vreemde en lelijk geschoten scenes (de kameelscene, maar ook de zwembadscene vond ik echt niet mooi), een vrij simplistische soundtrack en een paar ongeloofwaardige ontwikkelingen/handelingen bij op en kom dan uit op een magere 2.5 ster.

Prachtfilm ! Sommige onderwerpen hadden wel iets verder uitgespit mogen worden ! Maar dit doet niets af aan het knappe acteerwerk van de jongen !...

4*

Redelijk aangrijpend portret over een jongen in een verscheurd gezin. Goede film maar leunt misschien iets te veel op de acteerprestaties van de jongen.

Het is schrijnend om te zien hoe 2 ouders ruzie maken met elkaar vechten in het bijzijn van de kinderen, en bovendien deze in hun woede ook totaal vergeten. Door middel van een knuffel of een dagje pretpark probeert men hun schuldgevoel af te kopen bij de kinderen. De ouders zijn dan wel stereotype neergezet. De vader is erg temperamentvol en vooral gefrustreerd vanwege de hele situatie en de bijkomende geldproblemen, de moeder is overspelig en kan haar beloftes uiteraard niet waarmaken door hen te verlaten. Dit alles zorgt voor een paar sterke scenes die binnen de perken van het sentiment blijven zodat het als geheel wel geloofwaardig blijft.

Een triest verhaal dat met goed spel krachtig gemaakt is.

3,5*

Tsja, uit het leven gegrepen....
en het moddert maar voort.

Jammer dat de vader het niet breed heeft, maar moet hij dan zijn kinderen (+ iedereen in zijn omgeving) steeds als een razende de huid volschelden? Misschien zouden cursussen woedebeheersing en agressiehantering baat geven.
En jammer dat de moeder liever met mannen rommelt dan dat ze bij haar kinderen is. Maar wie weet, misschien kennen ze haar later nog wel van een foto.

Heel realistisch dus, want je zou ze kost moeten geven die hun kinderen, partner en verdere omgeving zo tegemoet treden.
Triest voor de kinderen.

Ik heb met aandacht het spektakel gevolgd.

Mooie aangrijpende film over de pijnen van een gezinnetje in scheiding. Mooi gespeeld ook van dat ventje.