The Bridge (2006)

Aangrijpende documentaire van begin tot eind. Ieder verhaal is anders en leidt toch tot hetzelfde. Interessant, boeiend en aangrijpend; dat zijn de sleutelwoorden die bij deze docu passen.

Een aanrader!

3,5 sterren.

Uitermate boeiende documentaire over de Golden Gate Bridge waar in 2004 24 mensen zelfmoord pleegden en er 3 nooit zijn teruggevonden. Doordat sommige zelfmoorden gefilmd zijn word je toch meer betrokken bij dit alles. De brug lijkt een onweerstaanbare aantrekkingskracht te hebben op hen waardoor het een laatste toevluchtsoord wordt.

Niet oké. Het probleem is voor mij dat het zo is opgezet dat de montage steeds benadrukt hoe flinterdun de lijn is tussen dagjesmensen, bouwvakkers, fotografen en de suïcidale springers. Je ziet dus steeds shots van mensen die onschuldig over de reling turen. Of je ziet andere shots waarop objecten of vogels in het water plonzen. Het wordt op die manier een macaber zoekspelletje of je nu wel of niet iemand ziet springen. Doet-ie het of doet-ie 't niet, met een geflipte twist.

Datzelfde gevoel had ik ook een beetje naar het centraal stellen van Gene. Je ziet hem steeds weifelend rondlopen. Overdenkend of hij wel of niet zijn geplande doodssmak gaat maken. Je weet dat zijn zelfmoord eraan gaat komen, maar de vraag is alleen wanneer het moment daar is. Uiteindelijk gooit hij zich achterover en stort hij als een religieuze figuur de diepte in. Het voelt als een ontlading van de lange opbouw die eraan voorafging. Extra pijnlijk als je je beseft dat suïcide besmettelijk is; dat zo'n krachtig beeld een aantrekkelijke werking zou kunnen hebben op iemand die er vatbaar voor is.

Expliciet de springers in beeld brengen geeft een soort spanning die je eigenlijk niet moet willen bij een delicaat onderwerp als suïcide. Gelukkig bieden de gesprekken met nabestaanden, omstanders, mensen die op tijd gestopt zijn en een overlevende springer een wat genuanceerder beeld. Goed materiaal om de discussie over zelfmoordpreventie mee aan te zwengelen, maar de vormkeuze ervan neigt naar goedkoop effectbejag.

Deze film weet op uiterst confronterende, maar ook op boeiend wijze het taboe-onderwerp van zelfmoord in het voetlicht te plaatsen. De regisseur filmde 23 van de 24 mensen die in 2004 zelfmoord pleegden op de Golden Gate Bridge en spreekt met ooggetuigen, familie en vrienden van de zelfmoordenaars. Hun getuigenissen zijn deels gemonteerd over beelden van hun geliefde die over de brug loopt. Als kijker identificeer je je daardoor met die personen en probeer je te begrijpen wat er door het hoofd van die mensen moet zijn gegaan vlak voor ze hun fatale sprong maakten.

Ik kan me niet voorstellen dat de nabestaande niet op de hoogte waren van de controversiële manier waarop deze film is gestructureerd en hun verhalen zullen je nog lang bijblijven.

Ik ben deze docu per ongeluk op het spoor gekomen, toen ik aan het zoeken was naar achtergrondinfo over Die Brücke (1959) . Maar het klonk intrigerend, dus ook deze maar opgesnord.

Gezien het onderwerp, zal het niet verbazen dat dit een zware documentaire is. The Bridge gaat over zelfmoord, en is het (naast vele fraaie shots van de brug, schijnbaar één van de populairste zelfmoordlocaties ter wereld) vooral een serie gesprekken met nabestaanden van een aantal van de 24 mensen die in 2004 zelfmoord pleegde, een rits ooggetuigen, en ook met een aantal mensen die danwel hun poging afbrak en in één geval het zelfs overleefde. Deprimerend, met een hoop verschillende verhalen en types maar uiteindelijk wel met een duidelijke gemene deler. En om eerlijk te zijn, ook lang niet altijd even interessant; het is bijzonder treurig dat iemand zelfmoord pleegt, maar oppervlakkige kenschetsingen van hoe ze waren voegde niet altijd heel veel toe. Maar de film laat ook vele beelden zien van mensen die over de brug lopen én toont een heel aantal van deze zelfmoorden, en ik ben het met Donkerwoud eens dat dit niet heel smaakvol gedaan wordt. Vaak zien we de springers langere tijd over de brug lopen, maar ook vele willekeurige voorbijgangers, en soms lijkt het wel een lugubere versie van doet-ie-het-of-doet-ie-het-niet. Redelijk interessant en het zal me zeker wel bijblijven, maar niet alleen maar om goeie redenen.

Ach.

Een ietwat vreemde documentaire die door een aantal geduldige makers is opgenomen. Toch kan ik het niet laten om hun motieven wat in twijfel te trekken. Je moet het er maar voor over hebben, om een heel jaar langs een brug te gaan staan en elke springer op camera krijgen. De uitwerking eromheen is ook maar simpel.

Uiteraard heel veel respect naar de mensen die hun dierbaren zijn verloren, al had het afzonderlijk ook prima kunnen werken. De beelden van de mensen die van de brug springen zijn vervreemdend en confronterend, maar voegen eigenlijk niet veel toe buiten een extra donker randje. Uiteindelijk draait het namelijk vooral om het leven van deze mensen vanuit het perspectief van vrienden en familie, en dat is dan ook de kern.

Overigens zitten er soms wel hele vreemde mensen tussen, die klaarblijkelijk met het slachtoffer uit hebben gezocht wat nou precies de beste manier is om jezelf van kant te maken. Had daar wel met walging naar zitten kijken. Verder erg rauw en direct verteld en zeer weinig aan de verbeelding overgelaten. Met het verdere materiaal van de daadwerkelijke slachtoffers is de documentaire ook absoluut geen vrolijke zit.

Sterke verhalen dus die door dappere mensen worden verteld, daar gaat mijn voldoende naar uit. Niet zozeer naar de technieken van de filmmakers. Ze mogen er dan wel in slagen om een hele sombere sfeer over de film te trekken, maar slagen er niet in om er echt een competent resultaat uit te halen. Voelt eigenlijk eerder aan als shock value, maar ach, daar komen de mensen dan ook op af.