Murder by Contract (1958)

Goede aanvang van de film, maar dan neemt Claude zijn tijd vooraleeer tot actie over te gaan. Het resulteert in wat stilstand waarbij de toon ook luchtiger wordt.
In zijn geheel, eerder matig, deze film. Het idee van een huurmoordenaar die het doet om te sparen voor een mooi huis en later dan sentimenteel wordt omwiille van het slachtoffer is eerder flauwtjes.
Misschien had de film wat behoefte aan sterkere acteurs om het beter te maken.
De muziek hoorde precies eerder thuis in een komedie. Film lijkt 10 jaar ouder dan hij is.

Goeie film over een huurmoordenaar die een klus krijgt waar hij flink geld mee kan verdienen. De film doet jonger aan dan dat hij daadwerkelijk is. Vooral vanwege de toon en de personages, maar ook deels vanwege het locatiewerk en camerawerk. Het heeft verder niet al te veel om het lijf, maar het hoofdpersonage is boeiend genoeg en de film duurt zeker niet te lang.

Een vreemde eend in de bijt , zelfs voor zo'n oude film is het tempo vrij traag , de muziek is minimaal met als hoofd thema een gitaar deuntje dat wel in je hoofd blijft hangen .

Verder zorgen de filosophische gesprekjes tussen Claude en zijn 2 begeleiders voor een wat licht komische sfeer

en zijn verder van een hoog niveau en onderhoudend .

qua actie zeker niet spectaculair , de moorden blijven volledig buiten beeld en alles word aan de suggestie overgelaten .

Een nogal afwijkende thriller , geen top in zijn genre maar zeker onderhoudend .

Dit is niet veel minder dan een meesterwerk. Als in een alternatief universum iemand als Antonioni in de VS terecht was gekomen en low budget studio films had gemaakt was het iets als Murder By Contract geworden. In alles een heel dwarse film. Gesteund door Vince Edwards, een sportieve atletische acteur die precies de toon vind om in deze stijloefening te acteren. Daarbij komt nog een voor Hollywood begrippen voor die tijd erg ongewone soundtrack met elektrische gitaar. Cameraman was ook niet zomaar iemand, namelijk Lucien Ballard, later bekend van films van Sam Peckinpah (The Wild Bunch) en ook werkte met von Sternberg, Boetticher, Stanley Kubrick en Samuel Fuller. Ben Simcoe schreef de film op basis van een boek samen met de blacklisted Ben Maddow die wel iets had met dwarsigheid en ook meewerkte aan The Wild One en Johnny Guitar.

Super stijlvol, veel van de actie is buiten beeld en soms onderkoelde ongrijpbare humor. Psychologisch uitdagend en zijn tijd een aantal jaren vooruit. Gewoon gemaakt voor een studio en voor Shadows wat in de VS een revolutionaire film was.

Mijn favoriete noirvember film tot nu toe en zoveel betere films zijn er in het Hollywood van de jaren '50 niet gemaakt.

Schitterende misdaadfilm. Het is één van die films die het moet hebben van een existentialistische insteek. Het hoofdpersonage praktiseert een filosofie die het hem toestaat om mensen te vermoorden bij wijze van zakelijke transactie. Het is zeker niet de enige film van deze soort uit dit tijdperk. In de film wordt dit uitgangspunt excellent ondersteund door de soundtrack geschreven en uitgevoerd op gitaar door Perry Botkin. De score van Botkin doet me denken aan de soundtrack van The Third Man die ook een gelijkaardig effect had. Met een standaard orkestrale soundtrack was dit nooit gelukt. En met dank aan de budgettaire beperkingen. Onder meer hierdoor komt de film mij modern over. Dat, en ook het feit dat er in 1958 al televisie met afstandsbediening blijkt te bestaan . De film heeft absoluut een goed uitgewerkt plot met enkele originele wendingen. De acteerprestaties zijn prima: met de juiste intensiteit en attitude. De belichting is modaal dus geen visueel spel met licht en schaduw zoals in A-films. Ook weer: het gaat om een low budget film. Wel is het genieten van de stadsgezichten van L.A. eind jaren ‘50.