Chronique d'un Été (Paris 1960) (1961)

De Amerikaanse docu-makers hadden vooral oog voor het puur observerende aspect van de camera. Maar academici annex filmmakers zoals de Franse Jean Rouch en Edgar Morin wilden verder dan dat. Geen strontvlieg op de muur, maar een actieve deelname van de kant van de regisseur. De twee sociologen sturen de onderzoeksobjecten inderdaad flink, en wel zodanig dat de scheidslijn tussen 'oprechte ontboezemingen' en 'geveinsde emotie' verdwijnt. Zoals het echte wetenschappers betaamt, stellen ze de authenticiteit van het leven aan de kaak.

De acte de présence van Franse jongelui in de zomer van 1960 is hierbij leidraad. Het hoogtepunt van de film is de tijdsgeest die naar voren komt. (Deze is eigenlijk beter verbeeld dan al die Nouvelle Vague-projecten bij elkaar, in alle eerlijkheid.) De veelal treurige jongeren drukken sterk hun sores, onzekerheden en verlangens uit, terwijl op de achtergrond de stad prachtig aan ons voorbij trekt. De vraag is continu in hoeverre dit uitdrukkingsvermogen onvervalst is. Wil je antwoord op deze vraag, kijk en oordeel zelf.

Altijd interessant om eens een andere invalshoek te zien, die hier aan deze documentaire gegeven wordt.

Lastig om dit te beoordelen en ik kon er niet altijd even veel mee. Er worden erg veel mensen geïnterviewd, die allemaal zijn of haar verhaal mogen doen. Het ene verhaal is boeiender dan het andere. Ook had ik soms wel het idee dat de mensen soms een bepaalde richting “opgeduwd” werden.

De docu is wel aardig mooi geschoten en je waant je echt in het Frankrijk van de jaren zestig. Parijs staat er daarnaast mooi op, iets wat hierbij zeker een pluspunt is. Toch is het geen documentaire, die lang zal blijven hangen. Daarvoor is het gewoon niet voldoende en is de inhoud simpelweg niet goed genoeg.

2,5*