Blue Steel (1990)

Psychologische thriller. Helaas ontaardt de film iets te makkelijk in klassieke Hollywood-patronen, waardoor de psychologie maar weinig tot haar recht komt. Het einde is dan ook voorspelbaar, wat niet zou mogen bij dit soort films.

Acteerprestaties, het verhaal, de regie : iets te standaard allemaal. 2*

Saaie domme film kon me niks boeien

Ik ben het met Tarkus eens. Zo slecht is deze film helemaal niet, mits je geen belachelijk hoge verwachtingen hebt. En laten we eerlijk zijn: dat heb je sowieso al niet als je het plot leest.

Hoewel ik soms even goed moest kijken of er nou een man in beeld was, of J.L.C. weer, was het een vermakelijk kat-en-muis thrillertje.

Toch had Kathryn Bigelow er veel meer uit kunnen halen, zeker na het veelbelovende begin. Het leek naar het einde toe allemaal even gemakkelijk afgeraffeld te moeten worden en ze was volgens mij door haar ideeën heen.

Onze behaarde serialkiller is wel zeer overtuigend. Een psychopaat die een tikkeltje nerdy is. Op zich al een griezelige combinatie. Nooit wordt het echt spannend, dat is ook het grote gemis in deze film. Als je op zoek bent naar spanning is deze film geen aanrader. Wil je een standaard politiefilmpje zien? Be my guest....

Leuke film die nergens echt gaat vervelen en er een constant tempo inhoud. De spanning zit er op sommige momenten goed in en de actie scene's zijn leuk gedaan al ziet het er natuurlijk wel al wat ouder uit.

De acteerkunsten van Silver wisten mij te overdonderen, ik dacht eigenlijk dat dit een B filmpje was, aangezien ik hem niet kende en ik hem voor 1 euro heb gekocht, Maar Silver zet echt een geweldige psychopaat neer die je gewoon dood wenst. Curtis doet het ook vrij aardig, en ik moet gewoon even zeggen dat ze er hier nog ontzettend lekker uitzag.

Het einde van de film vond ik jammer en vandaar ook geen 3,5 ster. Want opeens weet Silver waar Curtis is terwijl ze gewoon overstraat loopt, dat is al niet echt overtuigend, maar het lijkt er veder op dat de film opeens snel moest worden afgemaakt, want de eind shootout is wel erg snel voorbij.

Conclusie een vlotte thriller met uitstekend acteerwerk van Silver en een iets minder eind.
3 sterren

Het scenario van deze film had met gemak een eindproduct kunnen opleveren die een 0,5* kreeg. Bijna alle gebeurtenissen, wendingen en dialogen voelen enorm geschreven aan. Alle psycholische verklaringen lijken uit een handboekje te komen. Iedere situatie is een nieuwe cliché. En zelfs voor een politiefilm zijn de chefs wel erg grote idioten. Het hoort een beetje bij dergelijke films dat de chefs meer in de weg lopen dan de hoofdpersoon helpen, maar er zijn grenzen. Een andere enorme stoorzender is Ron Silver, een nonacteur die zijn schurkenrol wel erg flauw en over-the-top neerzet, zonder er een boeiend personage van te maken.

Dat de film alsnog twee sterren krijgt is te danken aan de twee belangrijkste vrouwen achter dit project. Jamie Lee Curtis is eigenlijk verrassend goed in de hoofdrol en geeft toch nog een kleine emotionele waarde mee aan het geheel. Daarnaast is vooral Kathryn Bigelow de juiste regisseur voor deze materie. Nou laat zij hier en daar ook wat steekjes vallen, met name in het overmatig gebruik van slowmotion en een uitbuiting van typische jaren '80-esthetiek (ik zal nooit begrijpen waarom die lichtbundels uit ramen en de rook die op willekeurige plaatsen verschijnt ooit als mooi werden gezien). Maar zoals gewoonlijk is Bigelow geïnteresseerd in personages die op een bepaalde manier een grens opzoeken, waarvan ze weten dat die niet overschreden moet worden. Hier geldt dit vooral voor de schurk, maar hij probeert ook Curtis over die grens te trekken. Daarnaast verdraait Bigelow meestal (maar niet in The Hurt Locker) de rollen van rassen en geslachten of ze speelt met seksualiteit. Het beste in Blue Steel zijn de momenten die het a-typische gegeven van een vrouwelijke politieagent in eenactiefilm benadrukken. Het redt de film niet, daarvoor deugt er gewoon teveel niet, maar ergens zou het interessant zijn als Bigelow dit zelf zou remaken met een goed script als basis.

2*

Redelijk vermakelijke thriller. De film komt rustig op gang zonder dat echt duidelijk wordt waar het verhaal naar toe gaat. Uit eindelijk volgen scenes met spanning elkaar in prima tempo op zodat de film zeker aangenaam wordt.

De kritieken hierboven zijn deels te relativeren. De manier waarop de film wordt gebracht irriteert sommige mensen. Anderen likken hun vingers af.

Ik heb mij met deze film nauwelijks verveelt. Wel wordt het vermoeiend dat de ''badguy'' na diverse pogingen niet kapot te krijgen is. Het eind van de film komt dan ook te vlot. Ik had wel de behoefte om, al is het maar kort, te zien hoe het verder verloopt. De advocaat van de duivel wordt immers ongemoeid gelaten....

Aardige thriller waarin een psychopaat geobsedeerd raakt door een groene, vrouwelijke politie-agente. Een vrij standaard plotje. En de geloofwaardigheid is soms ver te zoeken, wat meteen het grootste minpunt van de film is. De film ziet er verder goed uit, goeie muziek van Brad Fiedel en naar het einde toe wordt het redelijk spannend. Mede door de prima rollen van Jamie Lee Curtis en Ron Silver nog net 3.0 sterren.

Degelijke actiethriller met een zoals altijd uitstekende Jamie Lee Curtis. Haar eerste ingrijp van haar carrière als agent brengt meteen een hoop gevolgen met zich mee en opzich is dat redelijk uitgewerkt maar omdat het hele gedoetje neerkomt op een gestolen handpistool was ik niet echt onder de indruk. De motieven vanuit de badguy vond ik dan ook twijfelachtig en het leek of er te weinig ideeën beschikbaar waren voor een boeindere aanpak. Desondanks weet deze typische 80/90's prent een fijne sfeer naar voren te brengen.

Op de een of andere manier heb ik altijd een zwak gehad voor Jamie Lee Curtis. Ze kan veelzijdig spelen en weet vaak wel te overtuigen. Zo ook hier, waarin ze een jonge onervaren agente speelt. Kathryn Bigelow is daarnaast een interessante regisseuse, dus wat dat betreft verwachtte ik een aardige film. Toch viel dat behoorlijk tegen.

Hoewel Curtis het goed doet, zijn het vooral de andere personages die op een gegeven moment lichte ergernis opwekken. Haar meerderen komen op een gegeven moment wel erg onnozel en ongeloofwaardig over. In een thriller zitten vaak wel vergezochte zaken, maar zolang het geloofwaardig blijft is er niets aan de hand. Hier vond ik het op een gegeven moment iets te ver gaan. Verder is Ron Silver maar een matige schurk, die mij als psychopaat totaal niet wist te overtuigen. Toch blijft het dankzij Curtis nog redelijk de moeite om de film te blijven volgen al loopt het allemaal wel een beetje zoals je kunt verwachten.

2,0*

Bebaarde boef.

Nogal voorspelbare misdaadthriller met Jamie Lee Curtis, die enigszins gered wordt door een schmierende Ron Silver, als bebaarde boef in wording. Erg veel hout snijdt het niet en de spanning is ver te zoeken, maar de acteurs doen hun best en het psychologische kat-en-muis-spelletje weet aardig te vermaken.

Redelijk.

Onderschatte film.

Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf, maar de film weet, mede ondersteund door een goede soundtrack, de spanning bij tijd en wijlen tot grote hoogtes op te stuwen.

Daarbij speelt Ron Silver een duivelachtig enge boef en komt ook Lee Curtis goed uit de verf.

Ik kan de films van Bigelow over het algemeen goed waarderen en ook deze film, maar het behoort zeker niet tot haar beste.

Curtis ziet er erg lekker uit in veel scenes en ze acteert goed. Macho Clancy Brown speelt eens een keer geen schurk en dat is ook wel leuk om te zien. Maar het probleem met psychopaat Silver is dat je bijna medelijden met hem krijgt. Dat komt de spanning niet ten goede. Voor een psychologische thriller vond ik de film niet spannend genoeg sowieso. De shoot-out aan het einde maakt weer wat goed. De film doet wat gedateerd aan door de soundtrack en de slow motion scenes die wat standaard over komen.

Bigelow kan toch beter uit de voeten met meer actie. Ze maakte een paar jaar later het uitstekende Point Break.

Njah.

De film doet wel duidelijk z'n best om duister en sfeervol te zijn, er zijn ook wel wat half-geslaagde pogingen. Maar alle moeite ten spijt is dit toch weinig meer dan een wat melige 90s politiethriller, zoals er zoveel zijn. Leuk voor de echte liefhebber misschien, maar ik kan er maar moeilijk echt van genieten.

De score wil dan nog wel een beetje sfeer brengen, ook de aanhoudende regen brengt een zekere charme met zich mee. Maar daar heb je het dan ook wel een beetje mee gehad. Acteerwerk is pover, zowel van Curtis als van Silver. Sowieso veel bekende gezichten in deze film, van het type "die had ik me liever niet herinnerd".

Plot is ook amper wat waard, doet uit de verte wat denken aan Tsukomoto's Bullet Ballet of Cronenberg's Crash, maar dan vermomd als goedkoop cop/thriller verhaaltje. Ondanks verwoedde pogingen om er wat van te maken schiet Bigelow hier toch weer tekort. Ondertussen toch al een film of 5 van gezien, echt overtuigen kan ze me nog niet.

2.5*

In 2007 voor het laatst gezien en inmiddels is mijn stem van 4 niet meer van toepassing helaas, maar wat mij betreft nog steeds een 3,5. De film is weliswaar redelijk voorspelbaar en het plot hebben we vaker gezien, maar de jonge Jamie Lee Curtis doet het toch wel erg leuk, en Ron Silver zet zijn rol ook met overtuiging neer. De sfeershots van de stad zijn ook ruimschoots aanwezig, niet bijzonder misschien maar dus nog steeds wel een erg vermakelijk eind product.

Leuke thriller die bij herziening zelfs beter uitvalt. Wanneer de kersverse New Yorkse agente Turner een overvaller neerschiet in een winkel, ontfutselt één van de gijzelaars het wapen onder haar neus om het voor zijn eigen wandaden te gebruiken. De bad guy in de film houdt zich niet verborgen (geen whodunnit) maar kiest voor frontaal contact, wat de film vrij intens maakte omdat hij overal kan opduiken. Silver zet bijgevolg overtuigend een memorabele psychopaat neer die de agente stalkt. Heb me wederom vermaakt. Velen spreken van ongeloofwaardig maar ik heb toch ook enkele erg geloofwaardige zaken gezien bvb hoe de single agente de relatie aanknoopt met de boef die haar benadert. Nee, weinig mis met deze film.

Nog eens bekeken na 10 jaar, en nog steeds ben ik bijzonder tevreden over deze film, al was het maar om Jamie Lee Curtis aan het werk te zien.

Regisseur Kate Bigelow vertelt met haar film een spannend, zij het niet immer plausibel verhaal over fetisjisme en wat dat met een (op het oog) normale burger doet. Meteen bij aanvang wordt de kijker meegetrokken in de fascinatie die mensen ondervinden als zij een wapen zien. Heel gedetailleerd laat de camera het dienstwapen van protagoniste Megan (Jamie Lee Curtis) aan het oog van de kijker voorbijtrekken.
Het wapen heeft een metalig blauwe glans. Het is een prachtig kil ding dat fascinerend in beeld wordt gebracht. Heel minutieus legt de camera de vorm en de eigenschappen van het wapen vast. Het laden van het wapen en het omgorden van het wapen op het uniform van Megan roept dankzij de kille schoonheid van het tafereel een ongemakkelijk gevoel op.
Kil en blauw zijn ook de overheersende kleurstellingen in de film. Het gevoel dat daarmee wordt opgeroepen is een permanente staat van alertheid. Gevaar dreigt op elke straathoek. De dood is alomtegenwoordig en kan op elk moment iedereen treffen. De nadruk op het dienstwapen maakt het gevoel beklemmender. Het wapen is een verleidelijke drug voor de één en veroorzaakt angst en onrust bij de ander. Verafgoding en mishagen.
Megan komt met beide sentimenten in aanraking. In haar werk en ook privé. Zodra Megan in een gesprek vertelt dat zij politieagent is, reageren de gesprekspartners steevast ijzig en terughoudend. Voor Megan aanleiding om het vijandige beeld dat men van een politieagent heeft ironisch aan te dikken. De scènes waarin dit gebeurt zijn humoristisch en leggen tegelijkertijd de eenzaamheid bloot die het beroep van politieagent in een crimineel New York met zich meebrengt.
Ron Silver is haar tegenspeler in een goede maar verachtelijke rol. Hij is een egocentrisch mannetje dat mensen ziet als smerige vlekken en zich ver boven hen verheven voelt. Voor hem is het wapen een fetisj. Een machtig ding met een sterkere aantrekkingskracht dan welke drug dan ook. Jammer dat de overduidelijke waanzin die zijn personage drijft, gedurende lange tijd geheel onopgemerkt blijft door de speurders van het politiecorps. Dat onbegrijpelijke staaltje speurzin doet iets afbreuk aan de inleving, de geloofwaardigheid, de spanning.
Ondanks de deuken die in het verhaal worden geschoten en die de plausibiliteit niet ten goede komen, is Blue Steel een prima solide actiethriller en speelt Curtis een zeer goede hoofdrol.

De plot sprak mij wel aan. Ondanks de lage beoordelingen toch een kans gegeven, helaas. Zelfs als je je verstand op nul zet stoor je je nog aan het onwijs slechte script. Ik vraag mij of hoe zulke schrijvers een baan hebben. Misschien een vriend of familielid van de regisseur, een andere reden kan ik mij niet bedenken.