Gods and Monsters (1998)

Ik zag deze film in één van de weinige bioscopen waar hij draaide (ik meen Desmet, hoewel Rialto logischer zou zijn) en vond 'm erg mooi. Maar hij is ook niet echt blijven hangen, de film dus. McKellen is wel smullen hoor, dus zeker wel gaan zien.

Wat blijft hangen is het besef dat er logischerwijs allemaal van dit soort mensen in de achtertuintjes van 's Hollywoods landhuizen zijn; oude filmmakers die hun tijd verwijlen met herinneringen ophalen, zwemmen en mensen naschilderen. De filmmakers van nu staan op de schouder van giganten, zoiets. En sommige van die filmmakers durfden zich net iets meer uit te spreken dan anderen. Mooi onderwerp, mooi introspectisch ook. Heel onglamoreus. Nou ja, blabla. Weet ik veel. Het is vijf jaar geleden.

Boven verwachting sterk. Mooi drama over eenzaamheid, ouder worden en herinneringen. Iedereen is erg goed op dreef.

Erg knap hoe alles voelbaar en geloofwaardig wordt gemaakt.

4.0*

Dat was echt een mislukte scene ja, daar had nog wel eens een take over gedaan mogen worden.

Verder wel een aardig en intiem filmpje, renske zegt het goed:

Nergens spectaculair en we krijgen niet echt inzicht in de filmmaker Whale, maar bij vlagen wel aangrijpend, al ligt het tempo wel erg laag...

2,5*.

Erg mooie film met een hele mooie sfeer en prima acteerwerk. Beste rol van Fraser.

"Strong language", zegt men vooraf op de BBC waar ik de film zag, maar ik vond het vooral "strong acting" want om zo'n film met toch wel vooral psychologische inslag tot een boeiend geheel te brengen zijn sterke spelers nodig. Dus ode aan McKellen, Fraser en niet te vergeten Lynn Redgrave. Bill Condon deed het natuurlijk ook. De Openluchtparty "George Cukor", meer nog dan de vele boeiende dialogen, vind ik het hoogtepunt.

Bovengemiddeld in het gay/lesbian-genre (voor zover dat tenminste een filmgenre is).

Niet zozeer vanwege het gebruikelijke acceptatie-gebeuren, wel vanwege de figuur van James Whale. Ooit topregisseur in de begintijd van de geluidsfilms (Frankenstein, Bride of Frankenstein) inmiddels gedesillusioneerd gestopt met zijn vak en inmiddels ook oud, ziek en eenzaam.

Mooie rol van Ian McKellen als oude nicht, maar filmisch allemaal wat sobertjes.

Nogmaals gezien en ik blijf gefascineerd door de subtiele manier waarop de ongemakkelijke houding ten aanzien van homofilie wordt verbeeld. De film zit vol met van die schitterend opgebouwde doch zeer ongemakkelijke momenten, waarbij zowel het karakter van Bredan Fraser als de kijker rillingen krijgen. Ian McKellen is dan ook fantastisch als de creepy oude viespeuk waar je toch ook weer sympahie voor gaat voelen.

Wat een prachtfilm. Echt mooi. Vriendschap, liefde, lust, trauma, eenzaamheid, humor, drama, en Hollywoodgeschiedenis zijn een aantal van de zaken die in deze film met elkaar worden verweven. Ik heb eerst Whale's Frankenstein films gekeken en na Bride gelijk deze er achter aan gezien.

Behalve de enorm interessante achtergronden over Whale's Frankenstein films krijgen we ook een prachtige blik in de geest van een voormalige hollywood grootheid, die met een kwakkelende gezondheid eigenlijk nog maar weinig heeft om naar uit te kijken. Ian McKellen acteert de sterren van de hemel en ook Brendan Fraser doet het voor zijn doen erg goed (al wordt hij wel enigszins weggeacteerd, maar dat zou de meesten overkomen gezien McKellens bijzondere prestatie in deze film).

De bijzondere verhouding tussen Whale als flamboyante oude nicht en Fraser als eenvoudige ex-marinier slash tuinman die weinig ervaring met gays heeft is goed uitgewerkt. Meerdere keren echt ontroerd geweest.

Een film die ik alle filmliefhebbers aan kan raden, vooral als je Frankenstein en Bride of Frankenstein ook hebt gezien, aangezien deze films in Gods and Monsters ook ruim aan bod komen.

Creepy? ik heb hem niet zozeer als creepy ervaren... Ik had zeker sympathie voor Whale, maar dat was niet 'ondanks' iets hoor. Hij was een tragische figuur....

Gods and Monsters gaat over de laatste weken van regisseur James Whale (Frankenstein, Bride of Frankenstein, The Invisible Man,...). Afgezonderd in zijn villa in Los Angeles, alleen omringd door zijn dienstmeid en zijn traumatische herinneringen aan de oorlog en de soldaat van wie hij heeft gehouden, lang nadat hij was gesneuveld in de strijd. Wanneer hij Clayton Boone ontmoet, zijn hetero tuinman, ontwikkelen ze een vreemde maar oprechte vriendschap.

Ik heb nooit geweten dat James Whale zo'n tragisch figuur was, omdat hij zoveel drama heeft meegemaakt. Het is makkelijk om je te concentreren op iemands nalatenschap en de man zelf en alles waar hij voor stond te vergeten. Door het 'homo-schandaal' dat zich een paar jaar voordien voordeed, was hij niet langer in staat om films te maken. Gemeden worden omdat je homo bent is iets afschuwelijks om mee te maken en helaas is dat nog steeds actueel.

Ian McKellen is perfect gecast en geeft een gelaagde vertolking. Hij is de hoofdpersoon, maar hij heeft zoveel meer in zich dan je op het eerste gezicht zou zeggen. Ik zou uren naar hem kunnen luisteren terwijl hij praat, wijsheden verspreidt en het verleden betreurt. Brendan Fraser is altijd een acteur geweest die ik niet serieus heb kunnen nemen. Hij was geweldig in de Mummy-films, maar kon me er niet van overtuigen dat hij een acteur was die geschikt was voor drama omdat hij altijd een soort grijns op zijn gezicht had. Op de een of andere manier werkte het voor mij in deze film. De 'broze heteroseksualiteit' van zijn personage die wordt bedreigd door een openlijke homoseksuele man voelde ook heel herkenbaar in de hedendaagse samenleving.

McKellen en Fraser dragen de film, maar ik moet ook Lynn Redgrave noemen. Haar personage is gedurende de hele film vrij eenstemmig, maar onthult wel haar eigen soort tragedie naarmate de film vordert. Het is hartverscheurend en perfect geacteerd, ergens tussen camp en oprecht drama in.

Regisseur Bill Condon koos er wijselijk voor om beelden van Whale's films te gebruiken en zelfs zijn eigen varianten van beroemde scènes op te nemen, waardoor het allemaal nog aangrijpender werd. De film heeft wel de neiging om af te glijden naar een meer melodramatisch sentiment, maar daar kon ik gemakkelijk omheen kijken omdat het verhaal me zo boeide.

Gods and Monsters is een meesterwerk en ik kan niet wachten om hem later met mijn man opnieuw te bekijken. Laat je niet afschrikken door de nogal gedateerde poster. Dit is een prachtige film die een plaats verdient in de 'Queer Movies Hall Of Fame'.

4,5*