Crimes of the Future (1970)

Stereo zonder de zwart-wit fotografie is dit ... en rommel.

Cronenberg gaat op bepaalde punten stevig de fout in vond ik. De film is in kleur maar wel geschoten als een zwart-wit film. Na gisteren Stereo gezien te hebben zijn de overeenkomsten erg duidelijk. Nog duidelijker is dat dit helemaal niet werkt. De kleuren zijn lelijk, de shots werken echt voor geen meter. Weg visuele flair dus.

Maar vooral de soundtrack is niet te geloven. Meest beschamend en amateuristisch probeersel dat ik al in een film ben tegengekomen. Geen no budget excuus dat dit kan goedpraten.

Verder is de film een herhaling van Stereo. Boeit zolang de film duurt, een tweede viewing lijkt mij een regelrechte hel.

Met z'n 70 minuten nog steeds te lang. Vond dit echt helemaal niks.

Omdat het ten minste nog apart was: 1*

Cronenberg's poging om zijn concept uit Stereo te vercommercielen? Een andere reden voor de serieus debiele keuze om het geheel nu in kleur te schieten kan ik niet bedenken. Het zou tevens de toegevoegde stukjes soundtrack verklaren die net als de kleuren afbreuk doen aan het concept van diens eerdere film.

Het vlak waarop hij dan weer had kunnen verbeteren ten opzichtte van Stereo, het verhaal en acteerwerk, blijft onverandert. Dezelfde gebrekkige acteurs met een dezelfde gebrekkig verhaal. Begrijp me goed, ik ben gek op psychologie maar bij deze is de toegevoegde waarde van film, op dit vlak, afwezig. het klinische en afstandelijke maakt het niet voelbaar noch interresant. Al met al een behoorlijk slechte tweede uitwerking van Cronenberg's eerdere Stereo, waarbij je als kijker serieus de vraag kan stellen of de beste man bij beide films enig flauw benul had wat hij deed.