Je Vais Bien, Ne T'en Fais Pas (2006)

De verrassende ontknoping van deze film komt mogelijks onwaarschijnlijk over. Ge stapt er in of niet.

Hoe dan ook, ondanks deze bedenking, heeft de film mij geboeid : de duidelijke verhaalstijl, de goede, typisch franse, dialogen en de verbluffende manier waarop de acteurs hun rol invullen.

Kad Merad en Mélanie Laurent wonnen verdiend een César.

Prachtige film. Een mooi verhaal met een groot geheim, verteld in een rustig tempo. Een mooie ontknopping waarvan de regisseur tijdens de film al subtiele hints laat vallen. Een prachtig, melancholisch liedje (Lili) wat uitstekend bij de film past. Verder is de schitterende actrice Melanie Laurent een ware ontdekking, waar we hopelijk nog veel van zullen horen (ze is o.a. al gecast door Quentin Tarantino in Inglorious Bastards).

Sommige films bevatten een plotwending die zo volkomen logisch is, dat je, je afvraagt, waarom je hem in hemelsnaam niet aan hebt zien komen. Je Vais Bien, Ne T'en Fias Pas is zo'n film. Maar gelukkig heeft deze film van Philippe Lioret meer te bieden. Bijvoorbeeld hoofdrolspeelster Mélanie Laurent. Een jong Frans acteertalent dat ik al meerdere keren heb geprezen maar die ook in Je Vais Bien weer fantastisch is. Tel daarbij op dat ook de rest van de cast meer dan uitstekend is, de film de spanning vakkundig weet op te bouwen en ook de soundtrack dik in orde is en Je Vais Bien is na Welcome wederom een veel te onbekend gebleven pareltje van regisseur Philippe Lioret.

Scenarioschrijver had goud in handen, maar verprutste het helemaal door het mysterie vrijwel geen rol te laten spelen in de film.
Erg vervelend snel tijdverloop: vanaf het moment dat Lili stopt met eten, naar volledig genezen anorexiapatient in 20 minuten.
En Franse zangers hebben duidelijk de blues: My goldfish died 2 days ago...is dat als grap bedoeld???
Ik begrijp heel goed dat er behoefte is aan degelijk geacteerd beschaafde films om een beetje tegenwicht te bieden aan al dat geschreeuw uit Hollywood, maar dan moet je wel aankomen met een goed geconstructueerd plot en niet dit soort Hallmark-achtige telefilms.

Een simpele, knap geregisseerde film, zonder toeters of bellen, maar met verrassende wendingen, in het bijzonder in de karaktertekeningen. De eenvoud van het verhaal en van het decor maakt dit tot een zeer menselijk psychologisch drama, dat van lieverlee helemaal in je kruipt. De beklemmende ontknoping is echt de kers op de taart.

Mooie ingetogen rollen van Mélanie Laurent en een schijnbaar stoïcijnse Kad Merad, een erg veelzijdige acteur.

Tijdens het begin van Je Vais Bien, Ne T'en Fais Pas realiseerde ik me dat ik eigenlijk helemaal niet zoveel films ken over vermissingen vanuit het perspectief van de achterblijvers (wat ook weer niet zoveel zegt, er zullen er vermoedelijk meerdere zijn). Maar het is een goed onderwerp, wat mij betreft, en Lioret gebruikt het ook goed. De enorme impact van een verdwijning wordt geloofwaardig verbeeld. De meeste indruk maak de film echter tegen het einde. Een enkeling zal de ontwikkelingen wellicht als gezochte plottwist afdoen, maar ik vond het veel meer dan dat. De personages van Je Vais Bien, Ne T'en Fais Pas komen ineens in een heel ander daglicht te staan, en daarmee blijkt hoe subtiel Lioret de verhoudingen eerder heeft getekend. Bijvoorbeeld: de moeder lijkt een timide en zelfs lichtelijk onderdanige vrouw, wat al die tijd het beeld heeft versterkt dat de vader de kwade genius is in het geheel. Pas bij het einde valt alles dus op z'n plek, en dat zonder echte kunstgrepen en trouwens ook zonder overdreven sentiment. Overigens is de film niet altijd even sterk, vooral dat stuk in het psychiatrische ziekenhuis vond ik nogal lomp, en enkele (bij)personages zoals de moeder en Thomas hadden wat meer uitgewerkt mogen worden. Maar verder is er maar weinig mis met dit overtuigende Franse drama.

Eindelijk weer eens een goed Frans drama gezien want die zijn schaars de laatste tijd. Dat ligt behalve het vaak clichématige verhaal toch ook voornamelijk aan de oninteressante cast. Niet bij dit drama dus want die Mélanie Laurent is toch echt een lust voor het oog - het is ook om haar dat ik deze film ging bekijken. Maar een mooie actrice maakt een film nog niet goed, daar is ook iets anders voor nodig; een goed verhaal bij voorbeeld en met dat verhaal is in deze film helemaal niets mis, integendeel zelfs. Ik werd compleet verrast door die plottwist het laatste half uur, behalve goed ook best wel geloofwaardig. Het schitterende einde maakte voor mij de film helemaal compleet.

4,0*

Jongen loopt weg van huis en laat zijn tweelingzus ongerust achter. De film bouwt heel langzaam op maar wordt gaandeweg wel steeds beter. Het einde is verrassend. Al blijft de achterliggende gedachte bij de clou onduidelijk. En dat is wel onbevredigend. Waarom wilden de ouders niet dat zus wist dat haar broer overleden was bij het bergbeklimmen? Maar toch was het uiteindelijk wel een goede film. Mede dankzij de uitstekende acteerprestaties van vooral Mélanie Laurent.