La Tourneuse de Pages (2006)

Toen haar man dat vertelde, was het voor haar extra makkelijk om door te dringen in het gezin. Maar waarschijnlijk wist zij al lang wat de zwakke punten van die moeder waren en had zij zich daar al jaren op voorbereid omdat de impact van de jury haar droom kapot gemaakt heeft toen zij nog een kind was. Dit heeft zij blijkbaar nooit kunnen verwerken.

Ik zou die nanny gescreend hebben, helemaalals ik een topadvokaat was en mijn vrouw een toppianiste met faalangst bovendien.

Dan had deze film niet gemaakt hoeven worden.

Interessant punt.

Hele mooie film, geweldige acteerprestaties, mooie muziek en bovenal een fantastische sfeer..

Mai mai wat wordt dat meisje een Duivel, trouwes wel de mooiste Duivel ever.. Ook hoe ze af en toe tegen Tristan deed wat echt hard..

Het verhaal wordt op een hele mooie, pure en zuivere wijze verteld.

4*

Waan-zin-nig! Prachtig! Zo indringend dat meisje. Werkelijk schitterend, hoewel eind wat slapjes.

4.5*

Nogal droog en ongeloofwaardig. Erg recht toe recht aan, en vooral in het begin wordt erg snel voorbij gegaan aan de feiten. Visueel heeft het ook erg weinig om het lijf.

Eigenlijk was nog de mooiste scene die met de Cello, voor de rest zal er niks blijven hangen.

2*

O jee, alweer een nanny from hell!
En die heb ik inmiddels al een beetje te vaak gezien.
En waarom dan toch gekeken?
Nou vanwege de alom positieve recensies.
Franse Hitchcock. Suspense met piano's.
Ik dacht al aan een briljante film als La Pianiste.
Maar nee wat mij betreft niet veel meer dan een standaard Hollywood-film die een beetje aangepast is voor een arthouse-publiek.
En die scene met de cello, kom op zeg!!!
Matigjes.

Vrij slappe hap... Enige wat echt indruk maakte en zal bijblijven is het decolete van Déborah François.

Nogal ongeloofwaardig allemaal dat dat meiske zo ver gaat omdat ze en keertje is afgewezen tijdens een voorronde van de sjieke variant van Idols. Geloofde van het hele verhaal met al z'n toevalligheden geen ene snars en snap ook niet wat nu precies het punt is van de hele wraak-exercitie. Als je wraak neemt met zoveel zorg en planning en dan ook nog eens in een film dan kan het toch zeker wat uitbundiger dan een jongetje spierpijn bezorgen en manlief die een nogal "onschuldig" briefje onder ogen krijgt. Over anti-climax gesproken zeg... Behoorlijk matig en saai uitgewerkt allemaal, niet in de laatste plaats audio-visueel. Het is tamheid troef. Acteerwerk was overigens best wel redelijk verzorgd

Sowieso is het nogal overbodig dat die kerel nu teleurgesteld of boos moet zijn op z'n vrouw... Hij had gewoon lekker gaan moeten rollebollen samen met Melanie en Ariane. Dat was pas een echte goede remedie geweest voor haar faalangst. Maar misschien ben ik nu zelf iets te opportunistisch aan het fantaseren geslagen

Omdat ik toch wel wilde weten hoe het afloopt en omdat het gelukkig niet eindeloos gerekt wordt. 2*

Mijn eerste indruk was dat de hoofdrolspeelsters er als in trance hun act in uitvoerde. Maar doorheen die - pseudo - narcose voel je een (on) zekere spanning, iets ... ondefinieerbaars. Je verwacht iets meer dan dat getreuzel. Je krijgt dan ook meer. Maar achter die facade van pseudo sereniteit sluipt er een duiveltje binnen. Dus, kijk en oordeel zelf over dit kleine pareltje, dit schijnbaar slappe filmpje.

Had de échte Confucius nu bestaan dan zou hij het volgende citaat citeren: " Lesbische demonen dringen binnen in een hetero gezinsromantiek." Twee sterretjes.

Ben het met de negatieve reakties hierboven grotendeels niet eens. Ik vond het een mooi psychologisch drama met uitstekende acteerprestaties van Julie Richalet en vooral Deborah François als Melanie. Toegegeven, het plot kwam enigszins ongeloofwaardig over, zeker op het eind. Dat Mélanie wraak wilde nemen omdat ze in de voorronde werd afgewezen door toedoen van Ariane (Catherine Frot) die haar uit concentratie bracht omdat zij zo nodig aan een fan een handtekening wilde geven vond ik absoluut niet ongeloofwaardig. Dit zou ik in haar plaats ook gedaan hebben. En die scéne van die cello vond ik schitterend, eveneens de scene waarbij 'duiveltje' Mélanie het hoofd van Tristan onder water hield zodat hij zijn record onder water blijven kon verbeteren.. De film had echter moeten eindigen nadat Mélanie de pianiste Ariane een afgang had bezorgd door niet als ''tourneuse de pages" op te komen dagen. Hiermee had Mélanie toch haar revanche? De regisseur vond dit echter niet genoeg en moest persé nog iets aan het plot toevoegen, zodat het einde - en hiermee ben ik het met de negatieve kritieken van de users eens - volslagen absurd werd. Een gemiste kans vond ik. Kost de film een ½ punt.

3,5*

Brrrrrr! Wibro?

Ja, ik ben nogal wraakzuchtig

Moet je vooral geen Ichi the Killer of Old Boy kijken. t' gaat me te ver om alles als ongeloofwaardig te gaan bestempelen. Dan kun je 50 procent van de films de prullenbak in gooien. Als zij niet zo wraakzuchtig was geweest dan was het weer te "slap" geweest.

Probeer je eigen fantasie op films te gooien, dat lost een hoop problemen op!

Hoe kom je bij dat 'alles'?

De jongedame heeft dit plan al haar hele leven voorbereidt.

Alles wat je in de film ziet gebeuren is "alles".

Ik zie graag Franse films en dit was er weer zo'n eentje waarvan ik toch kan genieten. We worden overspoeld door Amerikaanse films op de Belgische kanaalzenders, dus zo'n Franse film is toch iets helemaal anders. Gelukkig hebben we Canvas. Het verhaal lijkt op andere Amerikaanse films zoals bv. Poison Ivy. Het was ook een beetje een muzikale film (pianiste) en dat zie ik ook graag.

Onderhoudende film, zei het wat traag en sloom. Gelukkig niet al te lang en dus prima vol te houden. Melanie is werkelijk het valste lekker ding sinds tijden..

Deze film moet het voornamelijk hebben van het sterke acteerwerk van de hoofdrolspeelster, het verhaal is aardig maar niet heel speciaal. Het wraakaspect is goed uitgewerkt, echter wist de film me verder niet echt te boeien (op de hoofdrolspeelster na dan). De vele vermeldingen op de dvdcover over de prachtige soundtrack gingen voor mij niet op.

Mooi ingehouden psychologische wraakfilm, tempo is moderato maar past prima bij de film. Zeker een kijkbeurt waard.

Knappe franse met sterke acteurs. Deborah François en ook Catherine Frot blinken werkelijk uit in deze sfeervolle film met verrassend einde.

Had, zoals gebruikelijk, voorafgaandelijk amper iets van het plot gelezen, zodat pas op het einde de link kon worden gelegd tussen wat in het begin gebeurde en het waarom van het slot. Niettemin bleef de film gedurende gans de duur boeien.

Ik vond het een aparte film. Vaak krijg je in films een goed vs. kwaad opgedrongen en ga je bv. mee in de wraak van de zgn. good guy. .

In deze film heb ik enkel sympathie gevoeld voor de jongen, Tristan.

Doorslaande wraak zie je niet veel in films en dat vond ik dan ook een leuk thema. Daarnaast de sfeer, muziek e.d. .