The Beast of the City (1932)

Een vroege gangster/politiefilm waarbij het maar de vraag is wie men bedoelt met “the beast of the city”. Gaat het om de Walter Huston als kapitein van de politie of gaat het om gangster Jean Hersholt? Of staat the beast symbool voor de criminaliteit in de stad die wordt aangepakt?
De film start als een stukje propaganda voor de Police Department met een licht humoristische ondertoon, maar toch ook de nodige ernst alsof het gaat om een zaak van nationaal belang (wat de werking van politie in zekere zin ook is) en met een citaat van de toenmalige president van de USA Herbert Hoover er bovenop. Vervolgens wordt er ingezoomd op de gedreven kapitein Walter Huston en zijn gezinsleven, alsook op zijn broer Wallace Ford die bij hem inwoont en tevens collega bij de politie is. Jammer genoeg – maar prima voor het verhaal uiteraard – blijkt zijn broer van het leeglopertype te zijn die verzeild raakt aan de verkeerde kant van de wet, en nog wel bij de aartsvijand van Walter Huston.
Ergens had ik het gevoel dat deze verhaallijn er een beetje over ging, maar omdat iedereen goed acteert, kon ik er uiteindelijk nog wel in meegaan. In deze film zie ik ook Jean Harlow in één van haar betere rollen die ik al meegemaakt heb.

Hetgeen de film in zijn geheel aantrekkelijk maakt is een zwart humoristisch kantje aan wat mij toch wel in eerste plaats een drama lijkt. De (Joodse) makers van de film gaan ook zelfspot niet uit de weg wanneer Jean Harlow in een dialoog met Wallace Ford te kennen geeft dat ze niet zeker is of ze zijn vragen kan beantwoorden in geval hij Yiddish zou spreken. En er zijn nog wel meer fun dialogen. In de credits worden drie scriptschrijvers vermeld waarvan Ben Hecht me al bekend was van zijn medewerking aan diverse vroege krakers (Scarface is de bekendste).

De finale is echter te grotesk om geloofwaardig te zijn. Een héél statisch vuurgevecht tussen een vijftiental politieagenten op een rijtje en een gelijk aantal gangsters dat uitmondt in een bloedbad dat niemand lijkt te overleven. Vervolgens zoomt de camera in op de handen van Wallace Ford en Walter Huston die mekaar vasthouden (in de dood), en zie je daarboven zwevend een flashback naar de plechtige eedaflegging van Walter Huston. Dramatischer dan dit kan het uiteraard niet worden.

Visueel een aantrekkelijke film van regisseur Charles Brabin en cameraman Norbert Brodine, wat me aangenaam verrast heeft gezien de ouderdom. Vlotte camerabewegingen (bvb. bij op- en afgaan van trappen) en een bijwijlen expressionistisch gebruik van licht en schaduw vielen me daarbij op. De film heeft verder een prima tempo en enkele spannende momenten in petto. Ook de buitenopnames vormen zeker een meerwaarde.

Conclusie. Een wat vreemde mix van grotesk drama en zwarte humor in een prima regie maken hier een aangenaam kijkstuk van.