Ratatouille (2007)

Nooit eerder gezien maar absoluut een leuke film met een goed verhaal. De animatie ziet er goed uit al vind ik dat ze rattenogen wat beter uitgewerkt konden hebben.. De grappen zijn leuk (hadden er nog wel wat meer in mogen zitten). De ingrediënten zien er mooi en smaakvol uit. Heb de versie toch maar in het Engels bekeken al is Frans ook best wel leuk om te horen. De plaatjes van Parijs zien er ook fantastisch uit. Ratatouille ziet er verzorgd en gedetailleerd uit en kijkt lekker weg voor jong en oud.

Film 4,0

Beeld 4.5 (BD)

Geluid 4,0

Extra's 4,0

Prachtige animatie over een jongeman, een liefje (Colette) en een rat met een complete rattenfamilie.

Het is onvoorstelbaar maar in de wereld van de animatie kunnen sommige ratten heel lekker koken!

Deze film gaat over één van deze ratten. Zijn naam is Remi en door omstandigheden belandt hij met zijn hele rattenstam in Parijs. Toevallig komt hij in zijn eentje bij een voor hem bekend restaurant uit een kookboek; het dure Franse restaurant Gusteau.

En vanaf de kennismaking met de afvaljongen de jonge Linguini, komt een stroom van avonturen op gang voor ons drietal.

Mooie animatiefilm voor jong èn oud.

Waardering, een 8.

Tja, het verhaal is natuurlijk behoorlijk cliché met een onwaarschijnlijke samenwerking, onenigheden waardoor de samenwerking spaak loopt, maar uiteindelijk komt alles weer goed. En met de nodige flauwigheden zoals hoe uitgewerkt wordt hoe de rat de jongen bestuurt.

En toch heeft deze film ook iets te bieden. Het oog voor detail is groot. Zoals bijvoorbeeld een natte rat op de grond valt, dat zag er echt akelig realistisch uit. Maar ook de littekens op de armen van het personage Colette. Niet omdat ze zichzelf snijdt, maar omdat je als kok onvermijdelijk een keer je arm brandt bij het gebruik van de oven. Mijn vriendin die in de culinaire sector werkt heeft dezelfde littekens. En natuurlijk is de dynamiek van sommige scènes ongekend en behoorlijk indrukwekkend, zelfs nu deze film al meer dan tien jaar oud is. De film heeft tenslotte één prachtige scène waarin een eet-ervaring op fraaie wijze uitgebeeld wordt: als de zure criticus de ratatouille probeert en letterlijk erdoor teruggebracht wordt naar zijn jeugd.

Het positieve weegt uiteindelijk iets zwaarder dan het negatieve, waardoor ik op 3* uitkom.

Goed.

Een animatiefilm uitgekomen in de jaren na mijn kindertijd, dus eentje die ik niet meer heb meegepikt, en eentje die lange tijd achterwege is gebleven, ondanks dat ik er doorheen de jaren wel vaak goede dingen over gehoord heb.

En dat is terecht ook. Ratatouille biedt wat je van dit soort film kan en mag verwachten. Hoewel het me nergens het gevoel gaf naar een nieuwe Leeuwenkoning te kijken, is het sympathiek genoeg. Bovendien is de setting leuk gekozen en dito vormgegeven. De speelduur daarentegen is een tikkeltje te lang. Een minuutje of 20 minder had beter geweest.

3,5

Een erg leuk verhaal met een geinig plot.

Een rat die goed kan komen, en Linguini die juist niet kan en wilt koken. De personage's zijn leuk, en ook best grappig. Leuk om ook eens een rat in een positief verhaal te zien. Ook is het leuk om zo Parijs te zien. Want wat is dit mooi gemaakt, mijn complimenten.

Ook de keuken scene's zijn erg leuk en smakelijk.

Ook natuurlijk weer een treurige gebeurtenis. Dit moet er altijd wel inzitten bij Pixar.

Maar dat maakt het verhaal spannend, en ook best behapbaar. En het einde is mooi, voor kind en ouder.

Een geweldige Pixar film die smaakt naar meer.

Ik ben een aantal oude Pixar animatiefilms opnieuw aan het bekijken en na het depressieve maar aandoenlijke Wall-E die ik opnieuw fantastisch vond was het nu de beurt aan Ratatouille. Destijds vond ik Ratatouille enorm goed en gelukkig heb ik me er nu wederom goed mee vermaakt, al zakt mijn cijfer wel wat. Knap dat Pixar destijds een een paar jaar enkele van hun grootste klassiekers maakte, want dat dit niet vanzelfsprekend is bewijzen hun laatste 10-12 jaar op een uitzondering na.

Waar Wall-E in speelde op de emoties rondom eenzaamheid, daar richt Ratatouille zich vooral op het verhaal. Het is een kleurrijke en enorm sfeervolle film vol met Franse en vooral Parijse details waar ik vrolijk van werd. Het plot is origineel, al kun je na een tijdje wel inkleuren hoe dit gaat aflopen, maar dat is niet erg. Visueel is het dus prachtig, ook vijftien jaar na dato en de stemmen en de soundtrack verhogen de sfeer ook. Jammer dat ze het af en toe iets te serieus hielden, want een vleugje meer humor had de film wel goed gedaan. Eigenlijk zat ik aan een 3,5 ster score te denken, maar dat laatste kwartier trekt er nog een half punt bij met het ontroerende slot dat misschien niet verrassend was, maar de film perfect liet eindigen.

Het middenstuk van de film kent daarvoor jammer genoeg wel een deel waarin het wat in kakt, maar Pixar mag bijzonder tevreden over het eindresultaat zijn. Het is geen Toy Story 3 of Finding Nemo niveau, die Pixars sla ik nog hoger aan, maar het komt zeker in de buurt.

4* (was 4,5*)

“If you focus on what you left behind you will never see what lies ahead!”

Toen ik van de week de recent uitgekomen film ‘Lightyear’ had gekeken zag ik deze film weer voorbij komen. Het is alweer een forse tijd geleden dat ik deze film heb gezien, en ik vond het dan toch weer eens leuk deze film in de herziening te gooien. Daar kan ik dan mooi even een wat langere mening over schrijven, aangezien mijn huidige mening van ‘30 september 2014’, dus kon ik nu de kans geven er even wat beter voor te gaan zitten, we zijn ook een paar jaartjes ouder geworden en ik merk eigenlijk direct dat verschil wel. Misschien is het dan soms helemaal niet handig een film opnieuw te bekijken, en lekker bij de goede herinneringen blijven. Vroeger heb ik deze film kapot gekeken, en beschouwde het toch wel als één van mijn favoriete animatiefilms. Good old days.

Want dit keer kwam de film toch minder direct binnen, de film is een feel-good aan alle kanten maar, toch boeide het me wat minder. Zeker het begin merkte ik dat ik toch hogere verwachtingen had gesteld, en dat moest ik zelf even snel achteruit schroeven. Nadat ik dat heb gedaan en er goed voor ben gaan zitten kom je eigenlijk heel makkelijk in de film, en dat is ook de bedoeling. Want deze film zit niet bordenvol levenslessen en is eigenlijk vrij luchtig. Die luchtigheid is echter iets te extreem vooral in het midden, waardoor de film de concentratie wat verloor. Alleen weet ‘Pixar’ zich destijds nog heerlijk te redden, door een vleugje sentiment en toch héél veel feel-good waardoor de film zich heel makkelijk herpakt.

Ik ga de film verder niet echt doornemen, ik denk dat je dat al wel veel kan terugvinden hier in de berichtgeving. Het verhaal is gewoon leuk, daar kom je niet omheen maar, daar is ook alles wel mee gezegd. Héél spectaculair vond ik het allemaal niet meer en zoals ik al zei, de herinneringen waren misschien toch iets beter dan een nieuwe ervaring. Toch blijf deze film voor altijd in mijn hart, en ga ik hem toch voorstellen mocht ik zelf ooit kleine gappies hebben rondrennen hiero.

Ik verlaag mijn stem wel met een halve ster, en dat is toch voor het trage middenstuk wat een smet is op de film. Althans, smet? Een moeilijk stukje, want het verpest de film nergens.