Rough Cut (1980)

Wanneer een Hollywood film geplaagd wordt door productieprocessen, kan je er gif op innemen dat de goegemeente het decennia later nog als een flop beschouwt. Ik vind dat altijd zo stuitend. Iedereen weet toch dat de filmindustrie die consensus zelf vervaardigt? Enfin, iedereen die Jonathan Rosenbaum las tenminste. Wanneer Hollywood execs ontevreden zijn over het eindresultaat, torpederen ze met plezier hun eigen product. De film nauwelijks in roulatie brengen en dan jammeren over het box office resultaat. Verwachten dat het grote publiek dit wel zal nablaten en verdorie gelijk krijgen ook. Vraag aan de man in de straat wat de slechtste films allertijden zijn en je zult ongetwijfeld een lijstje van box office bombs krijgen. Waterworld, Gigli, Showgirls, Ishtar. Nu ja, de man in de straat kent die titels hoogstwaarschijnlijk zelfs niet, maar ik vraag de lezer hier abstractie van te maken. Met een zekere verbeeldingskracht denk ik dat jullie wel kunnen instemmen met mijn betoog, namelijk dat de commerciële logica van Hollywood blindelings gevolgd wordt als maatstaf van kwaliteit.

Zo ook deze 'Rough Cut', unaniem als fiasco versleten. Ik moet eerlijk bekennen dat ik een beetje het tegenovergestelde ben van de karikatuur die ik in mijn eerste paragraaf schetste. Wanneer een film flopt en verguisd wordt, zal ik hem anticipatief beginnen koesteren en fetisjeren, als een dierbaar 'objet maudit'. Dat is natuurlijk ook teveel van het goede. Daarom heb ik geprobeerd om 'Rough Cut' zo objectief mogelijk te benaderen, zonder mij te vergalopperen in zinloze projecties. Een Kamilletheetje gedronken, wat meditatieoefeningen gedaan. In een sfeer van sereniteit kom ik tot de conclusie dat 'Rough Cut' een alleraardigste prent is. Een lichtvoetige caper, een soort film dat me nauw aan het hart ligt. Met uitzondering van de bespottelijk afgeraffelde deus-ex-machina op het einde, had ik nergens het gevoel dat de film geplaagd door productieprocessen werd. Het is een slow burner, die film volgt het weerbarstig ritme van het verleidingsspel tussen Reynolds en Down. Het is de oubollige gezapigheid van 'cat burglar' romantiek, zij het met een vette knipoog. Reynolds verwijst meermaals naar de grootheden van het genre: Cary Grant, Omar Sharif, Peter Sellers. Het zijn inderdaad films zoals To Catch a Thief, The Pink Panther, The Tamarind Seed die Rough Cut evoceert. Het soort films waar de personages alert moeten blijven voor een mondiaal spionnencomplot, maar liever wegdromen op liftmuzak in een zachte Chesterfield of met hun geliefde tussen zijden lakens. De kijker droomt met hen mee. De internationale dimensie van dit genre is ook altijd genietbaar. In 'Rough Cut' zien we London, Parijs, Amsterdam en zelfs de (miniscule) luchthaven van Antwerpen. Op een gegeven moment nodigt Reynolds Down uit om hem te vervoegen in Hotel Plaza Athenée. Vervolgens krijgen we het hotel echter niet te zien, wat als een gemiste kans aanvoelt. Om de haters toch een beetje tegemoet te komen.