Tôkyô Gomi Onna (2000)

Een vrij typisch Japans drama.

De door dopke genoemde fletse lowbudgetlook vond ik ook uitstekend werken, de muziek iets minder hoewel het nergens écht stoorde.

Verder volledig eens met Dopke, alleen ik vind hem 4* waard. Erg fijn tussendoortje.

Fraaie, overtuigende en in bijna alle opzichten 'kleine' film. Klein in de manier van filmen, met niets meer dan een digitale camcorder die je bij de MediaMarkt zou kunnen kopen. Maar ook het onderwerp van de film is 'klein' te noemen. In het immense Tokyo is een serveerster verliefd op haar bovenbuurman en stiekem verzamelt ze alles wat hij heeft weggegooid om uit te stallen in haar piepkleine appartementje. Een pot voor zijn weggegooide sigarettenpeuken, de lege pakjes Marlboro gerangschikt op een plank, en de rest van haar kamer volgestouwd met flesjes, cornflake-pakken, stukjes papier aan de muur. Toenadering zoeken durft ze niet, maar elke flard die ze van hem te pakken krijgt koestert ze alsof haar leven er vanaf hangt. Met onvermijdelijk natuurlijk ook de flarden van de dingen die vriendinnetjes van haar onbereikbare liefde hebben achtergelaten.

Klein als deze film is, vind ik het toch indrukwekkend dat Hiroko ondanks de fletse beelden toch steeds weer prachtige composities en mooi kleurgebruik op het scherm tovert. En met het obsessieve gedrag, waar je door de kleine ruimtes waarin gefilmd wordt voortdurend dicht bovenop staat, is de film des te ontroerender. Hiroki legde het aan het eind van de film uit dat je met een digitale camcorder geen 'wijdse' beelden kunt schieten en steeds dicht op de huid van de personen moet gaan zitten, en om het verhaal van Tokyo Trash Baby te vertellen werkt dat juist extra goed.

4* voor deze 'kleine', zeer ontroerende film. Mooiste moment: Miyuki die bladmuziek van haar bovenbuurman terugvindt en het met een melodica probeert na te spelen. Zo schitterend!

Erg leuke film dit. Ik had nog nooit iets van Hiroki Ryuichi gezien (nu heb ik zelfs zijn handtekening!!!), maar ben na twee erg goede films op Dejima wel overtuigd van zijn kunnen.

Erg mooi, soms zelfs een beetje komisch drama. Waarin je te zien krijgt waar mensen toe in staat zijn als ze verliefd zijn op iemand. Ook al gaat deze film over de obsessie van Miyuki die het vuilnis van haar buurman doorzoekt, toch is deze film zo gemaakt dat je meeleeft met Miyuki en dat je bijna haar wanhoop voelt als haar buurman haar niet ziet staan.

Erg leuk en lief filmpje, ik wil zeker meer van deze regisseur zien 4*

Leuke film van Hiroyuki, tot nu toe wel z'n minste denk ik.

Doet er niks aan af dat het weer erg vaak genieten is van Hiroki's getergde personages. Geen nieuw thema voor mij, na het zien van Analife (en één of andere oude BE/NL serie over een afvalpaleis), maar wel boeiend vormgegeven.

Inderdaad wat Chr.s zegt, een typisch Japans drama. Klein, lief en rustig, geen vals sentiment, al had het op sommige momenten toch net wat indrukwekkender gemogen. Ook de look was net wat té low budget. Maar verder niks op aan te merken, dikke 3.5*

Eenvoudig filmpje. Wel lief maar niet indrukwekkend.

Leuke personages kampen met (heimelijke) verlangens. Het idee van de vuilnisverzameling is erg leuk uitgewerkt. Met name het eerste half uur is erg geinig om te zien.

De DV-kwaliteit zorgt voor een persoonlijke feel maar samen met wat schoonheidsfeitjes (waarvan de grappigste was dat de cameraman op het zebrapad zijn pas moest versnellen omdat het verkeer begon te rijden) kwam het toch wat amateuristisch over. De film neemt zichzelf ook wat te serieus om daarmee weg te komen. Gelukkig brengen de koffiehuisscènes de nodige humor in de film.

Het rekken van lege eindshots vond ik de film eigenlijk langer maken dan nodig is. Veel van die shots leken ook niks toe te voegen. Al met al een aardig filmpje maar lang onthouden zal ik 'm niet. Kleine 3*

Niet echt geweldig in vegelijking met die andere Hiroki's, al is deze als minste toch het meest blijven hangen van allemaal, apart! Hij was hier nog een beetje zoekende en in de leer, dat is er duidelijk aan af te zien. Het amateurisme straalt er vanaf en stoort soms een beetje, vooral bij de shots in de open lucht met felle zon, maar maakt het ook enorm charmant op sommige stukken. Wat ik van het meisje zelf moet vinden, ik heb geen idee, maar het is een vrij fascinerend personage. Amper te doorgronden, het word je als kijker in ieder geval niet bepaald makkelijk gemaakt, maar ze wekte toch een vreemd soort sympathie bij me op. Haar obsessie neemt steeds vreemdere vormen aan en ik vond het enorm boeiend om te volgen. Het zit een beetje tussen lief/aandoenlijk en griezelig in. Ik kon ook gewoon haar pijn voelen toen ze uiteindelijk afwezen werd. Helaas zwakt het hierna flink af, wat me toch wel van een hogere score weerhoud. Hiroki lijkt moeite te hebben er een eind aan te breiden en er word teveel geprobeerd de tijd vol te maken terwijl een kortere film juist stukken overtuigender was geweest! (3*)