Tôkyô Gomi Onna (2000)

Eerste deel in de zogenaamde Love Cinema reeks, een serie van zes films waarvan Miike’s Visitor Q ongetwijfeld de meest bekende is.

Maar ook deze film mag er zijn. Net als Visitor Q met digicam geschoten, waardoor je voornamelijk in het begin even moet wennen aan de fletse lowbudget look. Maar ergens blijft het ook wel iets verfrissends hebben. Het plot zelf is niet heel diepgaand, maar wel onderhoudend en vermakelijk. De film wordt vooral gedragen door een fijn en intrigerend hoofdpersonage. Wat me het meest aanspreekt is dat ik bij bepaalde acties niet echt m’n vinger erop kan leggen wat haar motivaties nu precies zijn. Daarbij komt ze enerzijds erg schattig over, maar anderzijds leeft ze zo in haar eigen wereld en is ze zo obsessief bezig, dat het bijna eng wordt. Prettig is daarbij ook dat het allemaal altijd down to earth lijkt te blijven, zonder de nodige opsmuk die romantische drama’s nog wel eens neigen te hebben. De digicam look zal hier ook wel bij bijdragen.

Sterke regisseur die Ryuichi Hiroki, toch maar op zoek gaan naar meer van zijn werk.

Een vrij typisch Japans drama.

De door dopke genoemde fletse lowbudgetlook vond ik ook uitstekend werken, de muziek iets minder hoewel het nergens écht stoorde.

Verder volledig eens met Dopke, alleen ik vind hem 4* waard. Erg fijn tussendoortje.

Fraaie, overtuigende en in bijna alle opzichten 'kleine' film. Klein in de manier van filmen, met niets meer dan een digitale camcorder die je bij de MediaMarkt zou kunnen kopen. Maar ook het onderwerp van de film is 'klein' te noemen. In het immense Tokyo is een serveerster verliefd op haar bovenbuurman en stiekem verzamelt ze alles wat hij heeft weggegooid om uit te stallen in haar piepkleine appartementje. Een pot voor zijn weggegooide sigarettenpeuken, de lege pakjes Marlboro gerangschikt op een plank, en de rest van haar kamer volgestouwd met flesjes, cornflake-pakken, stukjes papier aan de muur. Toenadering zoeken durft ze niet, maar elke flard die ze van hem te pakken krijgt koestert ze alsof haar leven er vanaf hangt. Met onvermijdelijk natuurlijk ook de flarden van de dingen die vriendinnetjes van haar onbereikbare liefde hebben achtergelaten.

Klein als deze film is, vind ik het toch indrukwekkend dat Hiroko ondanks de fletse beelden toch steeds weer prachtige composities en mooi kleurgebruik op het scherm tovert. En met het obsessieve gedrag, waar je door de kleine ruimtes waarin gefilmd wordt voortdurend dicht bovenop staat, is de film des te ontroerender. Hiroki legde het aan het eind van de film uit dat je met een digitale camcorder geen 'wijdse' beelden kunt schieten en steeds dicht op de huid van de personen moet gaan zitten, en om het verhaal van Tokyo Trash Baby te vertellen werkt dat juist extra goed.

4* voor deze 'kleine', zeer ontroerende film. Mooiste moment: Miyuki die bladmuziek van haar bovenbuurman terugvindt en het met een melodica probeert na te spelen. Zo schitterend!

Erg leuke film dit. Ik had nog nooit iets van Hiroki Ryuichi gezien (nu heb ik zelfs zijn handtekening!!!), maar ben na twee erg goede films op Dejima wel overtuigd van zijn kunnen.

Erg mooi, soms zelfs een beetje komisch drama. Waarin je te zien krijgt waar mensen toe in staat zijn als ze verliefd zijn op iemand. Ook al gaat deze film over de obsessie van Miyuki die het vuilnis van haar buurman doorzoekt, toch is deze film zo gemaakt dat je meeleeft met Miyuki en dat je bijna haar wanhoop voelt als haar buurman haar niet ziet staan.

Erg leuk en lief filmpje, ik wil zeker meer van deze regisseur zien 4*

Leuke film van Hiroyuki, tot nu toe wel z'n minste denk ik.

Doet er niks aan af dat het weer erg vaak genieten is van Hiroki's getergde personages. Geen nieuw thema voor mij, na het zien van Analife (en één of andere oude BE/NL serie over een afvalpaleis), maar wel boeiend vormgegeven.

Inderdaad wat Chr.s zegt, een typisch Japans drama. Klein, lief en rustig, geen vals sentiment, al had het op sommige momenten toch net wat indrukwekkender gemogen. Ook de look was net wat té low budget. Maar verder niks op aan te merken, dikke 3.5*

Eenvoudig filmpje. Wel lief maar niet indrukwekkend.

Leuke personages kampen met (heimelijke) verlangens. Het idee van de vuilnisverzameling is erg leuk uitgewerkt. Met name het eerste half uur is erg geinig om te zien.

De DV-kwaliteit zorgt voor een persoonlijke feel maar samen met wat schoonheidsfeitjes (waarvan de grappigste was dat de cameraman op het zebrapad zijn pas moest versnellen omdat het verkeer begon te rijden) kwam het toch wat amateuristisch over. De film neemt zichzelf ook wat te serieus om daarmee weg te komen. Gelukkig brengen de koffiehuisscènes de nodige humor in de film.

Het rekken van lege eindshots vond ik de film eigenlijk langer maken dan nodig is. Veel van die shots leken ook niks toe te voegen. Al met al een aardig filmpje maar lang onthouden zal ik 'm niet. Kleine 3*

Geen hoogstaande film, maar wel aardig.

Best bizar om te bedenken dat er echt mensen zijn die andermans vuilnis gaan uitspitten.

Tijdens het kijken van de film was ik vooral jaloers op die foute oldskool Nike Air Max die ik vroeger ook had.

Wat een gekke films maakt deze man toch. Met de eerste drie kwartier kon ik echt helemaal niets en ik twijfelde erg sterk om hem gewoon uit te zetten.
Echter kwam toen het hoogtepunt, de scenes met de bovenbuurman, en het feit dat hij alles al wist en haar reactie hierop waren vrij sterk.
Vond de scene waar ze voor de 2e maal op bezoek ging bij haar 'mede-stalker' onwijs lelijk gefilmd en dat was niet de enige.
Lach toch even plat toen op een echt treurig moment die man in de cafetaria een bloemenbos uit zijn mouw toverde
Het einde had een stuk korter gekund, door wat stukken eruit te halen zou het ook veel sterker zijn geworden.
Drie sterretjes, niet meer niet minder

Toch wel minder, die 3 sterren zaten me niet lekker; verlaagd naar 2,5.

Ryuichi Hiroki maakt films over toevallige ontmoetingen tussen eenzame mensen (zie ook Vibrator en It's only talk). Zijn films zijn zelden spectaculair, maar wel allemaal goed (op het vreselijke L’amant na dan..) en ik merk dat ik ze een week na het bekijken nog niet kwijt ben. Ik kan nog niet goed onder woorden brengen wat ik zo goed vind, afgezien het feit dat grootstedelijke Aziatische films me erg liggen.

Welke zijn de andere 4?

Vol.2 Amen, Somen and Rugger Men! (Mitsuhiro Mihara)

Vol.3 Enclosed Pain (Isao Yukisada)

Vol.4 Stake Out (Tetsuo Shinohara)

Vol.5 Gips (Akihiko Shiota)

Dank je wel .

Oh toevallig net 2 jaar na ontdekking gekeken, zie ik net . Sweet!

Ik denk de minste Hiroki tot heden, al is dat zeker geen negatief gegeven. Het is een fijn, kort filmpje, maar het kon en mocht best nog wat korter voor me.

Wat toch een beetje jammer voor mijn kijkervaring was, was dat ik steeds lag te vergelijken en te peinzen over 'Kikareta Onna no Mirareta Yoru', die voor mij over het algemeen beter was.

Deze gaat niet meer opgezet worden, de andere wel.

Een film die de mens-ingehangen nijging tot nieuwsgierigheid en voyeurisme bij de meer empatische kijker zal aanspreken. De paradox van een bepaald niet onooglijk meisje dat zich desondanks moet ontpoppen tot onzekere stalkster teneinde haar onwetende geliefde te genaken.

Het geeft een zekere inkijk in hoe ver de verblinding van oogkleppen der verliefdheid reikt. En laat ook zien dat zelfs de mensen waar je het het minst van verwacht vaak niet vies zijn van pervers gedrag.

Niet echt geweldig in vegelijking met die andere Hiroki's, al is deze als minste toch het meest blijven hangen van allemaal, apart! Hij was hier nog een beetje zoekende en in de leer, dat is er duidelijk aan af te zien. Het amateurisme straalt er vanaf en stoort soms een beetje, vooral bij de shots in de open lucht met felle zon, maar maakt het ook enorm charmant op sommige stukken. Wat ik van het meisje zelf moet vinden, ik heb geen idee, maar het is een vrij fascinerend personage. Amper te doorgronden, het word je als kijker in ieder geval niet bepaald makkelijk gemaakt, maar ze wekte toch een vreemd soort sympathie bij me op. Haar obsessie neemt steeds vreemdere vormen aan en ik vond het enorm boeiend om te volgen. Het zit een beetje tussen lief/aandoenlijk en griezelig in. Ik kon ook gewoon haar pijn voelen toen ze uiteindelijk afwezen werd. Helaas zwakt het hierna flink af, wat me toch wel van een hogere score weerhoud. Hiroki lijkt moeite te hebben er een eind aan te breiden en er word teveel geprobeerd de tijd vol te maken terwijl een kortere film juist stukken overtuigender was geweest! (3*)

nou uh...leuk...