Prästänkan (1920)

Films van Carl Theodor Dreyer hebben me steeds bekoord, ook deze, één van zijn eerste werken.

Zoals steeds is er veel oog voor het detail en zeker voor de beeldcomposities. Zo is het bijzonder te zien hoe Dreyer graag zijn personages in een deuropening plaatst. Net of ze in een kader zitten en ik kan verzekeren dat het een imposant zicht is Dame Margarete alzo in bijna (ze is groter dan de deuropening) in volle lengte te kunnen "bewonderen".

Een drama komedie ten volle. Dramatisch omwille van de gekke gebruiken die verplichten tot, ernstig omwille van de zedenlessen - nooit iemand zonder grondige kennis beoordelen... - en grappig omwille van de komisch situaties die ontstaan.

Ook het acteerwerk is een pluspunt.

Klopt de tijdsduur hier wel? Op IMDb heeft deze film een tijdsduur van 94 minuten en op Netflix, waar deze film opstaat, ook. Hier 'slechts' 71 minuten.

Omdat Netflix het concept van de 'zwijgende film' kennelijk erg letterlijk neemt is de film volkomen geluidloos te zien on demand. Ik heb hem maar met de muziek van Peer Gynt bekeken, omdat de originele score volgens IMDb uit stukken van Grieg bestond. Het was zo best te doen, al is Peer Gynt wat te bombastisch voor wat je op de beelden ziet.

De film ziet er gezien zijn leeftijd nog altijd zeer goed uit, al moet je logischerwijs niet te veel verwachten van het camerawerk of de editing. Inhoudelijk is het een eenvoudige morele vertelling die in een sereen tempo voorbijglijdt. Je moet er voor in de stemming zijn. Het personage van Margarete was wel sterk geacteerd trouwens.

Op zich wel aardig maar echt als film niet echt gelukt. Dreyer draaide 9 jaar later de film over Jeanne d'Arc en die was visueel vooral heel sterk maar deze Prästänkan moet zich te veel bedienen van ellenlange lappen tekst tussen de scènes door. Echt ritme komt nooit in de film ondanks het behoorlijke acteerwerk en het best leuke verhaal. 2,5*.