All Quiet on the Western Front (1930)

Weet niet of het al eerder was gemeld, maar er komt wéér een remake van!

IMDB

Het zal dit keer wel meer draaien om de gevechten ipv het originele verhaal..

Dat geloof ik ook wel en niet alleen beenamputaties maar natuurlijk heel veel rondvliegende ledematen en andere verminkingen, liters bloed, een hoop gebrul, ....

Toen deze film uitkwam was hij ongetwijfeld vernieuwend, maar tegenwoordig zijn het toch allemaal clichés geworden. Dat maakt het moeilijk de film volledig op waarde te schatten. Ik werd er in ieder geval niet echt door geraakt. De oorlogsscenes (gevechtsscenes) zagen er modern uit en hebben de tand des tijds beter doorstaan dan de dialoogscenes. De dialogen en acteerstijl zijn erg ouderwets en onrealistisch, wat waarschijnlijk ook wel te maken heeft met het feit dat geluidsfilms nog heel nieuw waren.

Wat me verder opviel is dat het haar van de hoofdrolspeler wel erg netjes zat voor iemand in een loopgraaf.

Misschien hadden ze ook een beautysalon in de loopgraven.

Het haar van de hoofdrolspeler lijkt me onbelangrijk detail. Bovendien zitten haren ook in diverse hedendaagde films veel te netjes (bijvoorbeeld als een mevrouw uit bed komt).

Deze film is bijna 80 jaar oud en ziet er moderner uit dan veel fims uit de 40s en 50s. Het blijft ook qua onderwerp een heel bijzondere film.

All Quiet on the Western Front is een uitstekend gemaakte oorlogsfilm die echter een groot probleem heeft: sinds 1930 is oorlog gewoon heel vaak veel beter op film vastgelegd. Gewoonlijk ben ik niet iemand die zich daar aan stoort, maar tijdens het kijken werd ik enorm vaak herrinnerd aan andere voorbeelden uit dit genre en eigenlijk pakte die vergelijking nooit echt in het voordeel uit voor All Quiet on the Western Front. Dat ik zo met gemak minstens 20 films kan noemen die hier over heengewalst hebben is gewoon jammer.

Daarmee wil ik niets afdoen aan de kwaliteiten van All Quiet op zich. Hier en daar is het allemaal wat simplistisch, maar het is wel opvallend hoe het gebracht wordt. Zeker voor de jaren '30 heeft het iets rauws. Het geweld van de oorlog wordt nauwelijks verzacht. Wat me ook opviel is dat de actie veel dynamischer in beeld gebracht werd dan misschien wel enige andere film tot de jaren '60. Had ik niet echt zien aankomen.

Verder kun je ook niet spreken over een gebrek aan ambitie. Sommigen hebben deze film fragmentarisch genoemd. Niet onterecht, maar volgens mij komt dat omdat Milestone en zijn team zoveel mogelijk facetten van de oorlog wilde laten zien, zodat mensen zich meer bewust werden van de gruwel van de oorlogen. De slagvelden, het thuisfront, de propaganda, de ziekenhuizen, de training: alles zit erin. Ik vond dit gek genoeg wel werken.

Wat niet werkte is het acteerwerk van de jonge soldaten. Lew Ayres werd kennelijk een ster, maar is enorm slecht en helpt een aantal sleutelscènes om zeep (de sterfscène van zijn vriend in het ziekenhuis, het moment waarop hij in een krater zit met een langzaam stervende tegenstander). En zeg niet dat dit het acteerwerk is van de jaren '30, dat is gewoon niet waar. De enige goede acteurs waren de twee veteranen: Wolheim en Summervill. Eigenlijk spelen ze vrij komisch, maar dat pakt goed uit. Hun dramatische laag gaat nooit verloren.

Dus All Quiet on the Western Front is enerzijds terecht een mijlpaal, maar anderzijds een film die op sommige punten veroudert is. Ik doe het er echter nog wel voor.
3,5*

Tjonge, om wat ruimte in de koffers uit tesparen had ik al mijn films zonder hoesjes meegenomen naar Malawi. Ontbeerde dus informatie over deze filmen lees hier nu pas dat deze film al 80 jaar oud is. En dan verandert er toch wel iets in mijn beoordeling van deze film. Had hem veel recenter geschat. Akkoord, dat acteerwerk is ronduit lachwekkend (de figuranten vallen hier in ieder geval toch net iets minder oubollig neer dan in bijvoorbeeld het veel recentere en geroemde 'The longest day) en ook waren veel van de binnen-decors van het bord-karton kwaliteit, maar de thematiek, de manier van filmen met interessante camera-angles, de sfeer: het was allemaal behoorlijk. Als ik dit vergelijk met vele Hitchkock's uit de jaren erna, dan zie ik dit toch wel veel liever. Ongetwijfels zijn oorlogen later veel beter in films verwerkt, maar dat boeit me niet zo. Ik vind dit een knappe prestatie. In zijn tijdsbeeld geplaatst dus een fantastische film, maar legthet uiteindelijk tegen recentere oorlogsfilms af. Ik maak er een 3,5* van.

Dit is dus de moeder van alle G.I. movies,al speelt het dan in de Reichswehr.Alle elementen die we kennen uit Amerikaanse wo2,Vietnam,Irak enz. films zijn hier al aanwezig:de naïeve jongeling die dienst neemt,bootcamp,de eerste gevechtservaring,desillusie en voor sommigen de dood.

De film is uitstekend geregisseerd en de montage is soms superb,denk aan de sequentie met de laarzen.Hoogtepunt is echter de battlefieldsequentie die niet alleen voor die tijd grandioos was,maar nu nog steeds werkt en is geimiteerd tot en met Spielberg.Het beeld van de poilu die is blijven steken in het prikkeldraad en wordt neergemaaid,behoort tot de sterkste uit de filmgeschiedenis.

Wat deze film van 5 sterren weerhoudt is natuurlijk het high school acteerwerk van de jonge cast,alleen Wolheim als de veteraan Kat is genietbaar.

Een magnifieke film die treffend de wanpraktijken rond de oorlog schetst. Er is destijds flink geld gestoken in deze productie en dat is er duidelijk vanaf te zien: de massale veldslagen zien er voor die tijd - 1930! - erg goed uit. Kortom, een geweldige verfilming.

In 1979 kwam er een geslaagde tv-remake. In 2012 zal een tweede remake volgen.

Goede film ik vindt deze beter dan de tweede versie.

Net als vele anderen hier zat ik me constant te verwonderen over de frisheid van de film. Als men had gezegd dat deze film uit pakweg 1947 stamde, dan had ik dat best geloofd. Het acteren van sommige acteurs en vooral de hoofdrolspeler is behoorlijk matig, maar wellicht te verklaren door de leeftijd van de film, zo pas na het stomme tijdperk. Maar inderdaad is het dan gek dat de twee veteranen (Kat en Tjalmmnogwat) en de moeder van Paul juist wèl overtuigend acteren?

Ik vroeg me af waar ik Paul's moeder nu toch van kende? Ik zweerde haar al eerder te hebben gezien. Handig dan, dat IMDB, ze speelde ook de moeder van James Cagney in 'The Public Enemy!'

Maar een diepe buiging voor de makers, die ver hun tijd vooruit waren met het maken van deze film!

Niet slecht. Ik vind de film zelfs vrij volwassen voor één uit 1930. Kort daarvoor waren alle films nog stom en moest het gebrek aan communicatie op nonverbale wijze ingevuld worden. De bewegingen en gezichtsuitdrukkingen zijn me hier te theatraal voor een film waarin 'gewoon' gesproken wordt. De gesprekken komen me te gekunsteld en ingestudeerd over.

De aanvalsscenes zien er verzorgd uit. Nogmaals: erg goed voor een film die inmiddels de leeftijd van tachtig jaar gepasseerd is. Uiteindelijk zijn het toch de sentimentele momenten die het beste overkomen. Het klassieke voorbeeld is uiteraard in de granaattrechter met de Franse soldaat. Of de momenten waarin Paul Baumer op verlof is, en hij niet goed kan uitleggen waarom de oorlog niet heroïsch is. Daar draait tenslotte de hele film om. De scene met zijn moeder is hartverscheurend. De film is goed, vanwege de tragiek en alle ellende. Alleen het boek is beter.

Moeilijk te beoordelen film, mede ook omdat het een film is uit 1930 en ook een van de eerste films is met geluid. De eerste keer dat ik deze film zag was op een Duitse zender en dus in het duits nagesynchroniseerd, wat ik toen niet hinderlijk vond omdat het in dit verhaal nu eenmaal gaat om Duitse soldaten aan het front in de 1ste Wereldoorlog. Echt onder de indruk was ik niet bij deze herziening, daarvoor heb ik te veel veel betere films gezien die gingen over de verschrikkingen op het oorlogsslachtveld. Ook de zwijgende film "The Big Parade" die ook over de 1e Wereldoorlog ging vond ik zelfs beter, misschien juist omdat die zwijgend was en ik mij niet hoefde te storen aan het engels van de Duitse soldaten en het matige acteerwerk. Slecht is deze film natuurlijk niet, hij gaf een duidelijk beeld van de waanzin van die loopgravenoorlog, hoewel wij in stukken gereten lichamen zoals in Saving Private Ryan niet te zien kregen. Maar goed, het is ook een film uit 1930.

De remake vond ik altijd zeer goed en dit origineel is zeker niet minder (hoewel ik de remake toch net iets beter vond). Het verhaal en de uitvoering is vrijwel identiek dus alles is goed herkenbaar (heeft wel als nadeel dat het niet meer verrassend is en ook minder aangrijpend). Deze film is natuurlijk wel inmiddels gedateerd maar ondanks dat hij kijkt zich nog altijd prima weg. En voor een film uit de jaren 30 zag het verdomd realistisch en beeldtechnisch zeer fraai uit. Vooral de gevechten en de gedeeltes in de loopgraven vond ik zeer imponerend en er zeer fraai uitzien. De cast deed het ook best goed maar soms vond ik het iets te geforceerd en te nep.

Zou Hitler deze film ook hebben gezien

Hij was alleszins niet blij met het boek. All Quiet on The Western Front werd op de brandstapel gegooid en belandde op een lijst van verboden boeken ten tijde van het Nazi-regime. Erich Maria Remarque, de auteur van het boek, vluchtte naar Zwitserland.

Kan me daar wel iets bij voorstellen. Het Nazi regime was toen sterk in opkomst en Hitler kon zo'n anti oorlogsboek natuurlijk niet gebruiken. Laat staan de film.

Zeker geen slechte film vooral als je dit in z'n tijdsgeest ziet. 1930, amper 12 jaar na WO I en nog geen WO II achter de rug (wat bij de remakes wel het geval is). Nu wordt je om de oren geslagen door films en documentaires rond beide oorlogen. Terecht, omdat deze zwarte bladzijden zeker niet mogen vergeten worden.

Probleem is vooral dat de de film ondertussen toch wat gedateerd is, ondanks z'n grote invloed op latere films. Het theatrale dat best wel leuk om zien was (vind ik persoonlijk) past minder in een oorlogsfilm. De acteurs zijn niet bijster sterk en de film heeft nu eenmaal de middelen uit de jaren '30. Maar desondanks kent de film ook indrukwekkende scènes en zou je niet echt zeggen dat de film al dik '80 jaar oud is. Een film die in die tijd dus ongetwijfeld vriend en vijand heeft beroerd, maar ondertussen wat begint te roesten. Ik kan me voorstellen dat het boek nog beter is.

Mooi anti drama film over de 1e Wereld oorlog waar we zo weinig van af weten. Moet zeggen dat thema werd niet echt belicht en dat vond ik nou juist zo interessant. Het geheel is wel mooi in beeld gebracht en had nooit gedacht dat we nog zulke mooie vechtscenes zouden zien anno 1930. De beelden zijn heel behoorlijk op blu ray; wel in zwart wit uiteraard en het is geen breedbeeld, maar je kunt hem op aut. zetten. Het geluid viel me wel een beetje tegen. Niet het oorlogsgeluid, dat is prima verzorgd, maar wanneer mijn hard praat of schreeuwt komt bij mij het gevoel van Laurel en Hardy naar boven. De film is bijna vlekloos en strepen zijn in het geheel niet te zien. Zag maar een paar kleine oneffenheden. Kleine skips, maar niet veel en niet echt storend. Knap werk van zo'n oude film. De film is zeker een inspiratiebron geweest voor latere films zoals met name the Pacific. Ps mooie rol voor Lewis Wolheim die na 1 jaar al overleed na deze film. Lew Ayres overleed in 1996. Mooi drama, maar het plot had van mij iets spannender gemogen.

Het was het eerste (buitenlandse) boek dat ik las dat een behoorlijk sterke indruk bij me achterliet. Ik was dan ook erg benieuwd naar de film (deze versie dan wel).

De gedachte in het boek wordt hier goed bewaard en komt duidelijk naar voren (gelukkig). Daar waar hij anders was, was hij niet slechter.

Een van de betere films uit het 'zwart-witte tijdperk' me dunkt.

Ik vrees voor de remake... (ge weet maar nooit natuurlijk ...)

Haalt het op geen enkel moment bij het grote raffinement van het boek. Wat Erich Maria Remarque zo indringend beschrijft als het noodlot dat een generatie heeft getroffen, wordt hier een particulier verhaal, zonder de intimiteit en de huiveringwekkende zakelijkheid van het boek. Cinematografisch laat deze verfilming slechts sporadisch enige verwondering toe. Verder is het een wat vervelende adaptatie, waarin overigens onnodig met de chronologie van het boek wordt gesold. Er werd trouwens om onbegrijpelijke redenen de schaar gezet in enkele van de meest hartverscheurende passages van het boek – de inwendige monologen eigenlijk, of de fragmenten waarin de verteller loskomt van het personage en als een noodkreet het oorlogsgegeven veroordeelt.

Nee dus.

2,5*

Hé, dat was precies allemaal wat ik ook dacht en voelde bij deze film.

Het bronmateriaal is wel getrouw gevolgd, maar het werkt niet echt op beeld, het grijpt niet aan, omdat het allemaal nogal kunstmatig en geforceerd aandoet. Zelfs de laatste scène, die nog wel iets heeft, wordt een beetje verbrod door het nadrukkelijk proberen het zo poëtisch mogelijk in beeld te brengen. Wel goed dat de film helemaal zonder bombast of muziek eindigt.

Het boek greep heel erg aan, de film slaagde daar niet zo in.

Eigenaardig detail: de film Westfont 1918 kwam in hetzelfde jaar uit, was in feite nog pacifistischer van toon, maar werd niet door de Nazi's gebannen...

Wat ik me van Westfront 1918 herinner (moet hem nog eens opnieuw bekijken) heeft me destijds wel meer aangegrepen dan deze 'All quiet..." van Milestone. Ik denk dat Pabst gewoon een groter regisseur was.

Westfront 1918 is inderdaad net even beter. Ook, of misschien juist, in de actiescenes!

Ik moet mezelf corrigeren: Westfront is volgens IMDB wel door de Nazi's gebannen. In mijn filmencyclopedie staat dat Westfront minder bezwaren ondervond van staat en publiek dan 'All quiet...". Misschien werd er gewoon minder ophef over gemaakt, hoewel dat ook wel vreemd is, aangezien Pabst zelf een Oostenrijker was en misschien de beste regisseur in Diutsland was op dat moment. Dat moet toch een doorn in het oog van de nazi's geweest zijn...

Typische films van dit moment dus

All Quiet on the Western Front,

De verfilming van het boek Im Westen Nichts Neues. Al voor het kijken van de film zijn er een paar zeer opvallende details. Allereerst is het gemaakt 12 jaar na de Grote Oorlog. In ieders geheugen lag deze oorlog nog fris en het moet een gevoelig onderwerp zijn geweest. Ten tweede dat het gelijk een verfilming is van het boek, dat toch ook aardig wat stof heeft doen opwaaien. Al met al in een klassieke tijd geregisseerd en dus alleen interessant door de bijbehorende geschiedenis. Maar is All Quiet on the Western Front ook een goede film?

Ik denk dat ik die vraag volmondig met ja mag beantwoorden. All Quiet on the Western Front is een zeer vlotte, energieke film waarin scène na scène fantastisch wordt gespeeld. De regie zit strak ik elkaar. Alleen al de opening, met het pleidooi van de professor sprak boekdelen. Het aangewakkerde nationalisme wordt nog even door met man met status onderstreept, en de eerzuchtige leerlingen melden zich spontaan aan bij het leger. Een betere verfilming van de situatie in Duitsland omtrent 1914 kan je denk ik niet treffen. Misschien is het verhaal daarna nog wel doeltreffender. In de loopgraven, onder hevige bombardementen draaien de militairen, nog jongens, helemaal door. Deze mentale belasting die de oorlog met zich mee brengt wordt ook hier heel goed naar voren gebracht.
Als Bäumer, de man zijn naam wordt verschrikkelijk Amerikaans uitgesproken, eenmaal gewond raakt gaat de film wat achteruit. Het tempo wordt minder hoog en het verfrissende is er uit. De ontmoeting met zijn regiment daarna is de laatste piek van de film. Ook hier reflecteert de film uitmuntend hoe het Duitse leger er voor stond op dat ogenblik. Iets wat zich pas in 1945 zou herhalen, en vind ik dus scherp gevonden door de regie. Een belangrijk detail dat niet over het hoofd gezien had mogen worden. Waar bij elk overlijden, de climax van die scène, goed opgebouwd wordt en goed uitgewerkt is, zijn die van Bäumer en Kat een te vluchtig afgewerkt. Het is de makkelijk afgedaan en te clichématig. Zonde van dit einde.

Lew Ayres is al de hoofdpersoon Bäumer een uitstekend gecast acteur. In het begin had ik behoorlijk veel moeite om alle personages uit elkaar te halen, maar naarmate de film, en dus ook het aantal doden rap achter elkaar volgt springt hij er steeds beter uit. Af en toe schiet hij iets uit zijn rol, en pakt hij het te simpel aan. Denk aan de ziekenhuisscène.
Louis Wolheim is niet alleen vanwege zijn uiterlijk een uiterst vermakend personage. Als ouwe rot in het vak, en niet klein te krijgen is hij niet alleen voor de jonge jongens een baken van hoop, maar als kijken wordt je daar gewoon in meegetrokken. Wolheim is zeer charismatisch en speelt fantastisch. Erg goed gedaan.

Naast de acteerprestaties was ook de setting van een zeer hoog niveau. Het leken bijna authentieke beelden die je scherm passeerden. Mede door de wat verouderde kwaliteit werd, vond ik, een lekker ouderwets sfeertje gecreëerd die de film alleen maar ten goede kwam. De ruime variatie aan plekken geeft het gevoel van een snel tempo. Deze afwisseling is erg prettig. Niet alleen de hoeveelheid in scènes, maar ook elke scène apart had een zeer goed uiterlijk. Zowel in de kleinere ruimtes, als in woningen, als het varken bijvoorbeeld wordt binnengebracht door Kat, of de loopgraaf, tijdens het bombardement zijn goed klein gehouden. De grotere bombastische scènes, als helemaal aan het begin, en de grote marsen zijn juist weer heel goed uitvergroot! De film bevat een perfecte balans tussen snelheid en drama, en grootsheid en kleinheid. Daarbij kijkt hij heerlijk weg.

All Quiet on the Western Front is gewoon een klassieker, en de klassieker van de twee, die je een keer gezien moet hebben. De authenticiteit straalt er van af, wat niet vreemd is 12 jaar na dato. Dit maakt de film tot een parel waar de filmwereld trots op kan zijn!

4.5*

Komt op Arte ma 23 juni 20.15 - 22.25

Sterke oorlogsfilm uit het jaar 1930 die de gruwelen van de oorlog rauw in de verf zet.

Hetzelfde principe om Duitse jongeren aan te zetten ten strijde te trekken voor glorie van het vaderland vindt men ook terug in "Die Brücke" (1959) van Bernhard Wicki en in beide gevallen is de realiteit geheel anders en, zoals geciteerd hier door de hoofdrolspeler : "aan het front is de gedachte aan glorie en heldendom heel ver weg".

Zeker voor zijn tijd indrukwekkend en nu nog ondanks de vele oorlogsfilms ondertussen, niet van aard om er onverschillig tegenover te staan. Misschien wat al te lang uitgesponnen maar uitstekende cinematografie voor zijn tijd.

Het gezegde "van het westelijk front geen nieuws" is een soms gebruikte uitdrukking in de volkstaal gebleven.

Prachtige vroege filmklassieker over de Eerste Wereldoorlog en de manier waarop daar vanuit verschillende oogpunten naar gekeken werd. De oorlog werd hier meer dan 80 jaar geleden al op heel knappe wijze nagebootst en dat leverde met All Quiet on the Western Front een geweldige film op. Bijzonder om te zien hoe de jonge Duitsers in deze oorlog verzeild raakten en te maken kregen met de hardheid van de oorlog. Hoofdrolspeler Lew Ayres speelt erg goed en de rol van Louis Wolheim is ook heel aardig. Samen droegen zij de film, al viel er op de rest ook weinig aan te merken en is de film al met al eigenlijk gewoon heel erg het kijken waard.