Lady on a Train (1945)

Echt een geestige film!

Lady On A Train kan omschreven worden als een noir comedy. De film werd gemaakt tijdens de piekperiode van de klassieke noir, en maakt dankbaar gebruik van de visuele conventies van het genre; low key belichting en deep focus worden in perfecte doses gehanteerd. Het script is uiteraard een soort detectiveverhaal met een vrouwelijke held in de hoofdrol, waarmee wordt afgeweken van wat gangbaar is in het genre.

Van begin tot eind heb ik genoten van deze film, geen overmatige dijenkletser, maar eerder eentje met tongue-in-cheeck en situatiehumor. Prima rollen van de heldin Deanna Durbin, David Bruce en Ralph Bellamy.

Behalve deze vorm van humor viel me op dat er ook terloops gerefereerd wordt aan een héél donkere kant van de relatie tussen Ralph Bellamy en zijn filmtante. Het blijft wel bij insinuaties, maar je kan er niet naast kijken, en is eigenlijk weinig vanzelfsprekend in dergelijk genre (we hebben het toch over comedy).

Dit is slechts één van de twee films die Charles David geregisseerd heeft, naast zijn (toch ook eerder beperkt) productiewerk. Daarin bijgestaan door de sublieme cameraman Woody Bredell. die zijn talent bewezen heeft in tal van noirs.

Vandaag is Lady On A Train een beetje een vergeten film, al heeft hij in die tijd toch nog een Academy Award in de wacht gesleept voor Best Sound. In dat verband verdient zeker ook de prachtige score van Miklos Rozsa een vermelding, de perfecte begeleiding van de lotgevallen van Deanna. Deanna zelf had in het verleden haar sporen verdiend in musicals e.d. en krijgt ook in deze film het podium om haar sopraankwaliteiten ten gehore te brengen in een drietal nummers. Trouwens toch een pikant detail dat Deanna Durbin zowel getrouwd geweest is met producer Felix Jackson als regisseur Charles David (tot zijn dood).

Lady On A Train is een noirpastiche, wat betekent dat het kijkplezier verhoogt als je een beetje voeling hebt met het noirgenre. Niettemin zou ik deze film toch ook durven aanraden aan een breder publiek. Als unieke noir comedy komt deze film mij zelfs moderner en frisser over dan vele 'ernstige' noirs uit die tijd. Laat de Coen Brothers deze film uitbrengen en het wordt misschien beschouwd als een hedendaags meesterwerk.