Une Si Jolie Petite Plage (1949)

Wat een ongelofelijk krachtig eindshot, wow.

In de Tarr referentie kan ik volledig komen. Moest er ook aan denken, al weet ik niet in hoeverre dat komt doordat ik onbewust beavis' comment de film mee in had genomen. Het euvel bij films uit deze tijd is voor mij bijna altijd de montage. Zo ook hier, al is het maar bij enkele momenten echt storend. Daarnaast had er wat mij betreft wat meer tijd uitgetrokken mogen worden voor het (eenzijdige) spel tussen Fred en Pierre. Verder ontzettend sfeervol allemaal, deze melancholische beschouwing.

Van Carné en andere Frans poëtisch realisten mag ik overigens ook wel spoedig wat gaan zien.

Droefgeestige en melancholische film.
Cineast houdt ons lang in onwetendheid over wat schuilt achter het geheimzinnig gedoe van een paar gasten van het kusthotelleke, maar het is van het begin duidelijk dat het hoofdpersonage er iets uit het verleden komt zoeken.
Het vervolg van het verhaal is niet iets wat zo als logisch voor de hand ligt tenzij men de gehele film in de eerste plaats ziet als een aanbeveling om, onafgezien van je herkomst, van je leven iets deugdzaam te maken en je niet te laten leiden door wat men je voorliegt en zo, denk ik, staat de titel van de film symbolisch voor "leugen". "Une si jolie petite plage" is een immense, wanordelijke vlakte waar het voortdurend regent. Slotscène met het echtpaar onderstreept dit. Ze houden zich eenvoudig iets voor.
Psychologisch film dus van Yves Allégret die ons geen meesterwerkjes naliet. Deze "Une si jolie petite plage" lijkt wel, op de scores te zien, wel één van zijn betere. Ook "Les Orgeilleux" viel bij mij in de smaak.