Yihe Yuan (2006)

Denk niet dat je Suzhuo He 2 krijgt. Summer Palace is een stuk grootser van opzet. En stukken minder subtiel. Een haast epische film over de grote liefde tegen een politiek historische achtergrond. Een soort Unbearable Lightness of Being in China. Sterk beinvloed door Europese cinema, maar ook duidelijk door Wong Kar-Wai (al is dat op zijn beurt wellicht de meest Europese van de grote Aziaten).

Ik vond het een onverwacht mooie film. De reviews her en der waren tot nu wat zuinigjes. Hoewel Lou Ye onmiskenbaar veel wil met deze film, lukt het 'm wat mij betreft ook.

Lou Ye studeerde zelf eind jaren '80 in Peking (en bovendien in de jaren '90 in Berlijn, waar de film zich ook voor een deel afspeelt). En dat is te merken: de sfeer voelt heel authentiek. Je ziet een stad die openbloeit. Westerse popmuziek komt voor het eerst in China terecht. En dan ook de hele popgeschiedenis tegelijk. Je hoort op de soundtrack dan ook de meest uiteenlopende popliedjes voorbij komen, vooral in de vriendelijkere scenes (naast een score die tegelijk sober en groots is en vooral in de emotionelere scenes terugkomt). De jongeren wonen niet meer thuis en worden op die manier met dubbele vrijheid geconfronteerd. Ze roken en drinken, ze dansen, geven feestjes, hebben seks. Daarna een haast kinderlijk geloof in een geweldloos afdwingen van politieke vrijheid, als gewoon een volgende, bijna onontkoombare en niet eens grote stap.

Ondanks dat gaat Summer Palace primair over liefde. Liefde die kan groeien op de nieuwe vrijheid, maar vooral liefde zo groot en zo intens dat het pijn gaat doen, tegen je gaat werken, je bijna kapot maakt. En over de vraag of zoiets dan onvergankelijk is.

Het gewelddadige neerslaan van de studentenopstand vormt een scharnierpunt. Een keerpunt in de nieuwe vrijheid waaraan even geroken werd, vriendelijke naiviteit wordt erdoor weggeslagen. De liefde tussen Yu Hong en Zhou Wei die al ontzettend moeilijk was wordt nu zelfs onmogelijk.

Hoewel ik vaker gegrepen wordt door subtiliteit is deze film weer eens een bewijs dat ik niet per definitie iets tegen grootsheid heb. Ik vond dit een mooie, vaak aangrijpende en boeiende film.

Lou Ye was aanwezig en deed wat laconiek over zijn beroepsverbod voor vijf jaar dat hij aan deze film overhield. Hij dacht dat het door de aandacht voor de studentenopstand kwam (China lijkt dat uit haar geschiedenis te willen wissen, zo zag ik ook ooit in een TV-reportage) en ook door de flinke hoeveelheid voor Chinese begrippen vrij explicitiete seksscenes. Zo'n beroepsverbod overkwam hem met Suzuo He ook al in mindere mate (hij mocht toen twee jaar geen films maken). In een interview zegt hij daarover "Veel Chinese regisseurs doen aan zelfcensuur, maar dat vind ik fout. Regisseurs moeten vrij zijn. Daarom kom ik in de problemen als mijn films af zijn. Tijdens de opnamen kan ik gelukkig mijn werk doen". Ik vind het erg moedig. En bijzonder jammer dat we nu vijf jaar geen film van 'm zien. Of hij moet zijn heil elders zoeken natuurlijk...

Ruime 4.0*, maar misschien nog wel een keer een halfje meer.

Ik vond het ook kabbelen. Her en der komt er een korte doch hevige windkracht 10 opzetten (de opstand + de tijd 'jumps') maar het hoofdverhaal kabbelt lekker en rustig door in combinatie met de zware cello-tonen. Dat vond ik ook het knappe van de film. Ik heb me laten meevoeren.

Wat me opvalt (zowel hier op MovieMeter als de nabespreking met een paar vrienden) is dat iedereen een Suzhou He verwachtte. Ja, ik ook. Maar het lijkt wel alsof iedereen het Ye Lou kwalijk neemt dat hij een andere weg in is geslagen. Ik vind het juist getuigen van talent als iemand niet z'n werk blijft kopieren met het oogpunt dat te perfectioneren (of te 'cashen'). Ik ben benieuwd naar het volgende project van deze regisseur. Ik vond dit ietsie beter dan Suzhou He. Ook 4 sterren (neigt naar 4,5).

quote van de dag na afloop: "Ik vond er niks aan, ik zag veels te veel Chinese mannenruggen."

Tijdenlang een prachtige, sfeervolle en meeslepende film. Maar ik vond hem veel te lang. Tot aan het Tiananmenplein vond ik het geweldig, daarna kon het mij minder boeien.

Ik raakte overigens af en toe de weg kwijt tussen alle personages en namen (ja, wat lijken die Chinezen toch op elkaar), dus dat kan meespelen.

Erg mooi.

Had hier al een trailertje van gezien dus Suzhou He zat al lang niet meer in mijn gedachten.

Film focust zich op een klein liefdesverhaal en spant dat erg groots uit. Voor mij had de hele Chinese achtergrond er niet zo bijgehoeven (ben dat geprotesteer en socialistisch gedoe een beetje moe onderhand) maar de relatie tussen beiden werd wel erg mooi meegegeven.

De sleutelscene zit uiteraard op't einde, en die bevatte alle kracht die zulke scene moet hebben. Vond het moment in het tankstation echt krachtig. Da's dan wel een keer het nut van een langere film.

De tussenstukken met de rare bokkensprongen door de tijd heen werkte wel. Al maakt het de film en de personages wat moeilijker en volgen, en vooral wat lastiger te doorgronden, uiteindelijk zit daar dan ook wel een deel van de charme in.

Zeer levendige, levende personages die zich mooi bloot (letterlijk en figuurlijk) geven zonder daarbij als open boek neergezet te worden.

Zeer aangename film, genoten, al vond ik dan Suzhou He nog wat beter. De sociale achtergrond binnen deze film deed mij niet al te veel.

4*

Een hoop Chinese studenten staan samengepakt in een dancing. Al klinkt dit moderner dan het er allemaal uitzag. Zij aan zij schuifelden jongens en meisjes nog ouderwets samen op oude Westerse muziek i.p.v. aan de bar te hangen of alleen te dansen. Ye Lou geeft zijn film hier de nodige authenticiteit mee en vermengd de kenmerkende Chinese ingetogenheid met een tijdsperiode waarin de vrijheid nieuwsgierig en passievol wordt afgetast. Langzaam wordt er aan de vrijheid gesnoept, opgelegde grenzen worden afgetast door zo wat iedereen. Ye Lou brengt prachtig in beeld hoe een periode die hier in Nederland omschreven zou worden als oubollig in een land als China toch zo veel vernieuwing met zich mee zou brengen. Daar waar Nederland bij wijze van 10 stappen vooruit zet, zet China er een. Maar de pasverworven vrijheden worden hier desalniettemin groots uitgebeeld met in de centrale rol Yu Hong.

Nou las ik laatst nog ergens dat Chinezen niet hielden van dirty talk tegen elkaar maar juist nog erg braafjes de liefde met elkaar bedreven. Deze film rekent hiermee gedeeltelijk af, aangezien het vrouwelijk hoofdpersonage eigen genot hier niet als een secundair middel ziet. Dit levert dan ook een prachtige uitwerking van een liefdesverhaal op waarbij de hoofdpersonages gelijkwaardig aan elkaar zijn. Fraaie moment was vooral die nachtelijke wandeling waarbij de horizon, die nog een felle, gele gloed van de zon aannam overlapt werd door zwarte bomen die al in duisternis gehuld waren. Overigens zijn de revoluties die China doormaakt natuurlijk een druppel op een gloeiende plaat aangezien een vernieuwing of hype zich over 1,3 miljard mensen die niet altijd met elkaar in contact staan via een medium, natuurlijk moeilijk laat verspreiden. Frisse film die af en toe een plank op het gaspedaal legt, zonder te remmen. 4*

Het duurde erg lang voordat de film mij enigszins kon boeien. Vooral de eerst 45 min waren even doorbijten. Vond het toen erg saai. Daarna werd het iets interessanter. Alle relaties waren niet echt interessant. Ook duurde de film iets te lang. Misschien moet ik deze film een keer op nieuw bekijken. Een keer wanneer wat ik minder moe ben. 140 minuten is wel erg lang voor een film die om 00:20 begint.

Ye Lou komt andermaal met een tamelijk depressieve film, wat in mijn ogen zo’n beetje zijn handelsmerk lijkt te zijn. Ik houd ambivalente gevoelens over aan deze film met twee gezichten. Het gepassioneerde gedeelte tot aan het neerslaan van de studentenopstand sprak mij meer aan dan het nogal lauwe tweede deel, zij het dat de slotscène op het viaduct toch wel voor een mooie afsluiting zorgt. Ik vond deze film beter dan de beide voorgangers (Suzhou He en Zi Hudie), maar of ik ooit een fan zal worden van Ye Lou betwijfel ik.

De prijs van de vrijheid. Een romantisch verhaal met de studentenprotesten op het Tiananmen Plein op de achtergrond. Die gebeurtenissen geven vooral de tijdsgeest mee, maar zorgen ook voor spanning in een relatie die al turbulent is. Yu Hong en de andere studenten maken meer en meer kennis met vrijheid, met popcultuur en zijn bewuster bezig met sex, cultuur en politiek. Dat botst met het communisme en zorgt voor veel spanningen. Maar ook de relatie van Yu Hong met Zhou Wei is niet evident. De passie en de lust zijn er wel, maar op vlak van emoties wil het blijkbaar niet lukken. Zhou Wei vlucht van die spanning, zowel wat de relatie betreft met Yu Hong als de gebeurtenissen in China.

Ze worden jaren lang nog enigszins tot elkaar aangetrokken, en het is mooi gedaan hoe tragisch het dan is als ze elkaar terug tegenkomen. Buiten de dromen en de lust is er ook na vele jaren niets aanwezig. Dat wordt nu veel duidelijker en kan een afsluiter zijn voor een gedoemde relatie.

Boeiende personages en heerlijke muziek. Het mocht iets ingekort worden, maar is zeker ook niet saai.

Hele fijne film. Ye Lou probeert een heleboel te vertellen met zijn film en lang niet alles komt even goed uit de verf maar de basis blijft fier overeind en dat maakt dat de film erg genietbaar is. Vooral het eerste uur, een sfeerschets van het studentenleven en een liefdesromance is echt geweldig. Qua tempo, de personen, de sfeer, de beelden, het mooie acteerwerk. Dit was echt zalig lekker kijken en precies hetgeen ik zou van houd.

Het tweede uur houdt die sfeer niet vast. Het geeft wel een andere sfeer die ook goed is en een zekere melancholie meegeeft, maar het is simpelweg net iets minder dan het eerste uur. Bovendien komen de thema's van de regisseur nu meer naar voren en wordt het meer door plot gedreven, terwijl dat nu net het zwakste punt van de film is doordat het net te vluchtig en te weinig wordt gebracht om echt te overtuigen. Maar als geheel is deze film natuurlijk wel een dikke voldoende. 4,0*.