Iklimler (2006)

Visueel gezien is deze film duidelijk Uzak-upgraded. Ceylan weet werkelijk alles uit de HDcam te halen en in combinatie met zijn indrukwekkende fotografietalent, resulteert dit dikwijls in een ongekende lust voor het oog. Mede dankzij het uitstekende cameragebruik, weten vooral de scènes op het zwoele strand en in het prachtige sneeuwlandschap van Ağrı (Agri, voor mensen zonder de juiste codering) letterlijk en figuurlijk tot je door te dringen.

Maar helaas lukt het Ceylan deze pracht niet de totale film vol te houden. Waar ik bij Uzak nog te spreken was over het aangename verhaal, moet ik hier opmerken dat Ceylans minimalisme me deze keer niet geheel weet te bekoren, wat waarschijnlijk vooral te wijten is aan mijn desinteresse voor andermans relatieproblemen waar het in deze film uiteindelijk toch allemaal om draait.

3,5*

Alternatieve poster (mooier, toch?)

Foto's

Trailer

P.S. Wachten op een bioscooprelease wilde ik niet meer, dus schafte ik een aantal maanden geleden de dvd aan in Istanbul. Potentieel kandidaat voor de Pakketservice.

Relatieproblemen in Turkije. Het is duidelijk dat de man daar veel dominanter is dan de vrouw. Of eigenlijk, dat denkt hij. Op zich zeker geen slechte film, al is hij wel ontzettend traag. Wel leuk dat de film op locatie is geschoten, en dat je daarbij een niet alledaags Turkije krijgt te zien. Vooral als het ook nog sneeuwt.

Uitermate sombere karakterstudie van regisseur Nuri Bilge Ceylan en zijn vrouw Ebru. Bijzonder traag (het leek af en toe wel een film van Zvyagintsev) met veel scènes waarin amper wat gebeurt, heel weinig dialoog, maar daarentegen zeer fraaie winteropnamen en goed verzorgde rollen van het echtpaar Ceylan.

Misschien dat ik 'm nog een keer moet bekijken om de film op juiste waarde te schatten. Voorlopig 3*.

Een dubbel gevoel. Wat film betreft een 4,5*. Tot ik bij de aftiteling zag dat de regisseur en zijn vrouw zelf de hoofdrollen hadden gespeeld. Het mag misschien niet meetellen bij het oordeel over de film, maar het stoorde me behoorlijk. Waarom weet ik niet precies. Een raar machismo, het verstoren van een illusie, van verbeelding? Het ondergraaft voor mij in ieder geval de poëzie van deze film. Hoewel deze poëzie niet één ieders cup of tea zal zijn.

En sympathiek is de man niet bepaald (vind ik). Z’n stem beviel me ook al niet.

Hoe dan ook, de beelden zijn prachtig. De manier van filmen. En ik vond het grappig dat tussen minuut 57-58, geluiden uit once upon a time in the west te horen waren.

Mooie film, heel mooi zelfs. Met name de vrouwelijke hoofdrolspeler is geweldig. Het einde het hele stuk eigenlijk dat ze elkaar weer terug zien nagenoeg briljant zelfs. Fantastisch bescheiden uitgewerkte tegenstrijdige gevoelens van een relatie die toch echt over is. Elke scene in het laatste half uur is meer dan raak.


Maar de verkrachtingsscene past zo slecht bij de film en is er zo met de haren bijgesleept dat ik er niet overheen kan stappen. Dat kost deze film ergens tussen een halve en een hele ster.

3.5*

Relatiedrama dat weinig uitgesproken is in de dialogen, maar meer sprekend in het tonen van de interactie tussen de protagonisten. Soms schitterend in fotografie, en met een aantal van de sterkste scènes die ik in lange tijd zag. De episode op het strand; de stoethaspelige bespringing van Serap; Bahar en Isa in de bus; in de hotelkamer... om er maar een paar te noemen.

De camera houdt (terecht) van mevrouw Ceylan, terwijl het spottend lachende gezicht van Nazan Kesal tamelijk onbarmhartig in beeld wordt gebracht. Maar toch, ook haar personage spat hier van het scherm af.

Wie weet is die bewonderende blik versus dat realisme wel een afspiegeling van Isa’s perspectief: zich diep van binnen te klein voelend voor de ene, en aangetrokken door de ongecompliceerde, ietwat ordinaire sensualiteit van de andere.

Of misschien is het een kwestie van niet of wel (denken te) kunnen domineren. En in beide geen bevrediging kunnen vinden.

Maar dat is persoonlijk psychologiseren, hineininterpretieren, van de kouwe grond; verklaringen, waar de film zichzelf nadrukkelijk niet aan waagt. Het is een ‘bescheiden’ opstelling, die net genoeg afstand houdt om enerzijds de emotionele impact tot zijn recht te laten komen, en anderzijds niet te vervallen in cheesy melodrama.

Al komt de slotscène redelijk dicht in die buurt. Maar ja, die sneeuw, die is wel erg mooi.