Iklimler (2006)

Dit was nog maar mijn tweede film van hem, maar Ceylan is op dit moment voor mij de Turkse Antonioni. En dat lijkt mij het grootst mogelijke compliment...

Wat de vrijpartij betreft, die ik overigens één van de knapste scènes uit de film vond, en meteen één van de knapste vrijscènes die ik ooit zag in een film, sluit ik me volledig aan bij de reactie van comely. Ze drukte voor mij passie uit, maar tegelijk ook het krampachtig hunkeren naar passie...

Relatiedrama dat weinig uitgesproken is in de dialogen, maar meer sprekend in het tonen van de interactie tussen de protagonisten. Soms schitterend in fotografie, en met een aantal van de sterkste scènes die ik in lange tijd zag. De episode op het strand; de stoethaspelige bespringing van Serap; Bahar en Isa in de bus; in de hotelkamer... om er maar een paar te noemen.

De camera houdt (terecht) van mevrouw Ceylan, terwijl het spottend lachende gezicht van Nazan Kesal tamelijk onbarmhartig in beeld wordt gebracht. Maar toch, ook haar personage spat hier van het scherm af.

Wie weet is die bewonderende blik versus dat realisme wel een afspiegeling van Isa’s perspectief: zich diep van binnen te klein voelend voor de ene, en aangetrokken door de ongecompliceerde, ietwat ordinaire sensualiteit van de andere.

Of misschien is het een kwestie van niet of wel (denken te) kunnen domineren. En in beide geen bevrediging kunnen vinden.

Maar dat is persoonlijk psychologiseren, hineininterpretieren, van de kouwe grond; verklaringen, waar de film zichzelf nadrukkelijk niet aan waagt. Het is een ‘bescheiden’ opstelling, die net genoeg afstand houdt om enerzijds de emotionele impact tot zijn recht te laten komen, en anderzijds niet te vervallen in cheesy melodrama.

Al komt de slotscène redelijk dicht in die buurt. Maar ja, die sneeuw, die is wel erg mooi.

Sterk persoonlijk relatiedrama. Of het ook autobiografisch is, weet ik niet, maar Nuri en zijn vrouw vertonen de hoofdrollen en zelfs zijn ouders komen nog even in beeld.

Ik kon het realisme erg waarderen. Zeer herkenbaar hoe man en vrouw soms op een totaal andere golflengte opereren.

Wederom prachtige (landschaps) fotografie

3,5

Ps. Deze film maakt voor mij ook weer duidelijk waarom ik zo’n hekel heb aan de Before reeks, waarin alles nep en geforceerd aanvoelt met het eindeloze gekeuvel en het geforceerde pseudorealisme. Dit is 100 keer meer echt, wat mij betreft.