Yield to the Night (1956)

Mooie rustige film waarin stap voor stap wordt verteld wat de hoodrolspeler dreef om haar rivale te vermoorden. De film is daarnaast een aanklacht tegen de doodstraf en om de boodschap maar zo duidelijk mogelijk over te brengen wordt de dader sympathiek geportretteerd en het slachtoffer ontmenselijkt - zo zien we haar gezicht geen een keer en de spaarzame dialogen maken duidelijk dat het een enorme bitch was. Ten tijde van deze film was de doodstraf in GB punt van discussie en die was inmiddels afgeschaft toen de film uitkwam.

Sober, vakkundig gemaakt drama.

Goeie film over een vrouw die eindelijk denkt de juiste man ontmoet te hebben. De beste scenes, zijn de scenes in de gevangenis (terwijl de vrouw in afwachting is van haar naderende executie). De flashbacks zijn uiteraard nodig, maar minder boeiend. Een tikkeltje melodramatisch hier en daar, maar dat is moeilijk te vermijden als het om de doodstraf gaat. Mooi camerawerk en goed acteerwerk. Een kleine 3.5 sterren.

Sterke film met prachtige hoofdrol voor Diana Dors. Het is ook bijzonder knap in beeld gebracht, met inzoomen op belangrijke details. De film laat je eigenlijk in het hoofd kijken van Dors, uiteraard ook via onmisbare voice-over.
Paar dingen die me opvielen:
Het motief voor de moord was bijzonder dubieus. Nou maakt liefde blind, maar die man had haar vanaf het begin duidelijk gemaakt haar niet meer te zien dan als een scharrel. Dus ze zou eigenlijk bozer op die vent moeten zijn, dan op zijn volgende scharrel. En dan vermoordt ze zijn scharrel, terwijl haar ex al op het kerkhof ligt en die scharrel had bij zijn leven al niet eens interesse meer voor hem.
Voor de film is het goed, maar er is opvallend veel begeleiding / personeel beschikbaar voor iemand die alleen in een dodencel zit. Ik vermoed dat dit in werkelijkheid niet zo humaan is gegaan. Als iemand met de deur op slot vastzit hoef je ook in de cel niet bewaking te hebben. Zelfs niet bij Taghi.

Bomb shell Diana Dors weet de film toch aardig te dragen en het is fascinerend om naar deze sexbom te kijken. Naast haar figuur heeft ze prachtige lippen en dat zonder fillers.
In de flashbacks komt de liefde voor Jim niet echt uit de verf, sowieso vind ik ze niet het sterkste onderdeel van de film. Maar net als in de rest van de film is het camerawerk bijzonder en fraai.
De scenes in de gevangenis zijn het interessantst, met de bewaaksters maar ook met de pijnlijke en ongemakkelijke scenes met Hilton's bezoek. Tegenwoordig zou Mary Hilton in Nederland trouwens hoogstwaarschijnlijk TBS hebben gekregen, want er zit een behoorlijk steekje bij haar los.

de plot uitleg is zeer misleidend , nergens komt naar voren dat ze haar hele leven misbruikt is door mannen , sterker nog , ze gaat een relatie aan met de man waar ze later zo door geobesedeerd raakt , terwijl ze zelf nog getrouwd is .

Vervolgens is die man haar weer ontrouw en pleegt zelfmoord omdat hij even geobsedeerd is door die andere vrouw die op haar beurt hem weer niet ziet staan .

de man waar ze mee getrouwd was komt haar toch nog opzoeken in de gevangenis maar hier zie je dat ze geen zak om hem geeft , moeilijk om sympathie voor deze vrouw op te kunnen brengen maar toch krijg je het door de uitgebreidde flashbacks waarin haar zogezegde rivale inderdaad geen sympathie behandeling krijgt .

Dors speelt haar rol heel indrukwekkend , hoe ze behandeld is in de dodencel zegt overigens wel heel veel over het verschil in behandeling ten opzichtte van mannen in vergelijkbare situatie .