Tommy (1975)

De muziek maakt veel goed natuurlijk.

Toch liever de plaat.

** 3,5 op 5 **

Tony

een van de weinige films waar ik de soundtrack van heb. verder niet veel om het lijf

Visueel erg prachtig, muziekaal erg goed. Vindt alleen het acteerwerk van Oliver Reed onder de maat!

***1/2

See me...Feel me...Touch me...Heel me...!

Voor de 3e keer gezien, maar nu op DVD met mooi geluid. Muzikaal nog steeds erg leuk. Een Tina Turner als Acid Queen, Elton John met een te grote bril als de Pinball Wizard en natuurlijk het "See me, feel me" in vele verschijningen.

Geweldige film. overwelmende rock, schitterende gastrollen. Ja dese staat zeker in mijn top 5

Dertig jaar geleden gezien en vond hem toen erg goed. Ken Russell is een grootmeester in barokke effecten. Zijn TOMMY was aanbeden en verguisd door de kritiek: voor de enen een monument van wansmaak, voor de anderen een waanzinnig briljante kijk op de popcultuur van de jaren zeventig.

"Diversity of opinion about a work of art shows that the work is new, complex and vital" (Oscar Wilde)

Hoe dan ook, ik vind Ken Russells MUSIC LOVERS nog indrukwekkender. Ik kijk uit naar een DVD release van dit absolute meesterwerk.

TOMMY krijgt van mij een 4 onder voorbehoud, ik moet die film dringend nog eens bekijken om een definitief oordeel te kunnen vormen. Destijds was ik overdonderd door Russell's audio-visuele brillance.

Geweldige muziek natuurlijk, maar de Film was niet zo overweldigend als Pink Floyds "The Wall." Het deed me minder, terwijl beide verhalen eigenlijk over hetzelfde gaan; beide zijn ze hun vader kwijtgeraakt door de oorlog en zijn daardoor (direct of indirect) getraumatiseerd en in zichzelf gekeerd.

Toch erg mooi en ik heb geweldige herinneringen aan de tijd da'k deze Film zag !

Vier.

The Wall is anders.

The Wall richt zich op de grimmige ineengedoken psyche van Waters.

Tommy is iets optimistischer en iets minder realistisch, een totaal ander verhaal!

Beiden verliezen inderdaad hun vader en beiden raken in zichzelf geleerd, maar je mag deze 2 films absoluut niet vergelijken.

Mooi in beeld gebracht, geweldige psychedelische sferen. Ook hoe Tommy wordt gepest door Cousin Kevin of flipperkampioen wordt is prachtig gedaan. De zang is echter een heel stuk minder dan op plaat. Daltrey is in topvorm, maar de zang van Oliver Reed of Jack Nickelson bijvoorbeeld verre van goed. Daarom een lichte teleurstelling, het is tenslotte de zang waar het allemaal om draait. 3*

Hoewel ik de versie van The Who muzikaal gezien beter vind dat in deze film, is de film wel mooi gemaakt.

En ook de sound is zeer goed, gespeeld door The Who, met verschillende gasten, is de film een lust voor oog en oor !!

Het is 37 jaar geleden toen ik de film een eerste maal zag, en na al die jaren hem weer bekijken, nog steeds doet het me iets.. zulke filmen houden een mens jong...

héélijke muziek van the who! zoals altijd, die gouwe ouwe daltry en townshend toch...

als je er maar niet genoeg van kunt krijgen: 8 juni the who @ het sportpaleis te antwerpen!

Nóg slechter dan de muziek. Als Keith Moon de meest normale acteur is dan klopt er iets niet

Klinkt mij als een geweldige aanbeveling in de oren...

Het haalt het niet bij de studioversie van Tommy. ook de versie met het L. S. O. is een stuk sterker. Ik was aardig onder de indruk toendertijd. Maar ik het nu weer zie kan ik niet zeggen dat deze film tijdloos is. De studioalbum is dat zeker wel. Daar deze frisser, sprankelijker kinkt dan deze filmversie.

Pluspunt voor de originaliteit. De film lijkt meer op een grote trip. Er zat werkelijk geen verhaal in, alleen scènes aan elkaar geplakt die keer op keer helemaal nergens over gaan. Ann-Margrets overdreven gedrag en Roger Daltrey's starend gezicht begon op ten duur een beetje irritant te worden. Maarja, de muziek blijft geweldig!

Men klaagt wel dat deze versie muzikaal onderdoet voor de LP versie, maar The Who live was nog veel beter dan The Who in de studio. Desalniet te min een heerlijke film. Een lust voor het oog en een geweldige soundtrack.

Ik heb 'm op 4* staan, maar er zit denk ik nog minimaal een 0,5* verhoging in.

Zag laatst een stukje van de film met het nummer Pinball Wizard, een zingende-

Elton John achter de flipperkast, Roger Daltrey die iets teveel zijn best leek te doen om scheel te kijken en een publiek op de achtergrond. Zag er wel leuk uit, binnenkort eens even kijken al is het maar omdat ik de plaat zo goed vind.

Ennu, The Who live is inderdaad een waar feest.

Rare film van een geweldig album. Hoogtepunt zijn de sterren die voorbij komen; Elton John, Eric Clapton, Tina Turner, The Who zelf (superrol voor Keith Moon! ) en zelfs Jack Nicholson!

3*

3.5 ondanks Elton John

Visueel overdonderend, en ook muzikaal zit de film sterk in elkaar, al haald de film het wat dat betreft niet met het originele album.

The Who!

Meer een film van Ken Russell dan van the Who. Unieke barokke, excessieve film, met veel symboliek. Bepaalde beelden herkende ik uit Women in Love, zoals het idealiseren van de natuur (nietige mens wordt puur in de grote natuur), de tunnel, de trouwring. De kritiek op de kerk en conformisten ligt er ook dik op. Russell vertelt heel wat zinnigs in deze film, maar doet dat wel op zijn eigen manier, en daar moet je van houden.

Ikzelf ben overigens geen fan van het album.

Tijdloos, nee flauwekul - maar, jeugdsentiment is dan wel weer het goede woord. AddictedToMovies zegt het goed: een rare film van een geweldig album. Hoewel ik dat geweldige album eigenlijk nooit meer draai - en ook niet mis. Het is toch allemaal wel een beetje erg jaren-70 - en ook daardoor dat ik het op geen manier tijdloos kan vinden. Want laten we wel wezen, dit is allemaal wel van heel ver voor de oorlog - en dan heb ik het over de eerste...

Tommy blijft gewoon goed.

Tijdloos en niet tijdloos ineen.

jonge Jack N - ik bedoel maar...

YouTube - Go To The Mirror - Tommy (1975) - ft. Jack Nicholson [HQ]

De schoenen van Elton John vond ik eh... hoogstaand. Ann-Margret viel me ook goed mee.

Tijdloos is het in zo verre dat het zijn kracht behoud. Verder is het natuurlijk een typisch jaren 70 produkt. Maar wel een erg sterke. Geniale muziek, geweldige cast, geniale visual en van grote invloed op de pop cultuur. Bij herziening gister viel me ook op hoeveel overeenkomsten The Wall hiermee heeft. Zowel rhmatisch als visueel.

Een mijlpaal in z'n genre en gedurfd om een opera met rockmuziek te maken. Maar tegelijkertijd is het wel een kind van zijn generatie. Muziek is nogal wisselend, daarvoor heeft The Who al beter nummers gebracht. De film is uiteraard een vooral symbolische rit waarbij Tommy gevolgd wordt en alle metaforen denkbaar worden uitgebeeld met enorm veel pracht een praal. Dat gaat de ene keer al wat beter dan de andere, maar is over de hele lijn helaas wat gedateerd ondertussen. We zitten niet meer in de 70's en sommige scènes werken niet meer. Als de film wat korter was geweest, had het nog beter uitgedraaid. Wel leuk om artiesten als Eric Clapton, Elton John, Arthur Brown, Tina Turner, Jack Nicholson (die zelf ook zingt) en de bandleden van the Who uiteraard te zien.

Leuk om een keer te zien, maar zal tegenwoordig moeilijk een publiek vinden. In vergelijking met The Wall van Pink Floyd later is dit wat stuurloos, terwijl The Wall een duidelijkere conceptplaat was.

Jack Nicholson die zingt?

eens op letten, alweer een poos geleden.

Turner is grandioos, trippen doe je dus zo...

Dit is de Rockopera van de rockopera’s.

Hoewel de muziek van de eind jaren ’60 dateert, is die nog steeds prachtig.

Ik geef toe, de versie die op plaat staat door "The Who" alleen, is beter dan deze in de film.

Maar toch is dit pure klasse, er doen in deze film verschillende gasten mee, als daar zijn, Tina Turner, Elton John en Eric Clapton, om er een paar muzikanten uit te pikken.

Natuurlijk zijn ook de 4 bandleden aanwezig in de film, Roger Daltrey als Tommy, Pete Townshend, John Entwistle en Keith Moon die een sublieme Uncle Ernie neerzet. Keith Moon zou niet lang na het uitbrengen van de film overlijden aan een overdosis en ondertussen is ook John Entwistle helaas overleden.

Maar de muziek speelt nog altijd tot de verbeelding, "The Who" heeft als het ware met ‘Tommy‘ het conceptalbum uitgevonden.

Rockmuziek op een dubbel LP, dat bovendien een gans verhaal verteld. En wat voor een verhaal.

Daarvoor raad ik je deze film aan, want alles wat op plaat staat wordt heel duidelijk in beeld gebracht. Een prachtig werk deze prent.

Ook enkele sterren van het witte doek spelen hier de pannen van het dak, de voornaamste rollen zijn weg gelegd voor Ann-Margaret (de moeder van Tommy) en (de helaas ook al overleden) Oliver Reed (zijn stiefvader). En een kleinere rol ook voor Jack Nicholson.

Wat komen deze 3 in een opera doen denk je dan, wel.. ze zingen wel degelijk hun rollen hoor, en niet zo onverdienstelijk ook.

Maar het is natuurlijk de zang van Roger Daltrey en de muziek van "’The Who", de opera is helemaal geschreven door Pete Townshend, dat het geheel grandioos maakt.

Begin jaren ’70, toen er op de Nederlandse zenders een programma bestond als het wekelijkse ‘Top-Pop’, stond het eindnummer uit deze film, weliswaar in de versie van "The Who" gespeeld op Woodstock, ‘See Me, Feel Me’, tientallen weken op nummer 1 in de hitparade.

Het was elke week weer uitkijken naar de prachtige uitvoering van dat nummer.

Neen, 40 jaar na het verschijnen van ‘Tommy‘ als Who LP, heeft deze muziek nog steeds niets van zijn magie verloren, en mag nu zeker wel beschouwd worden als het grootste werk ooit gemaakt door een Rockmuzikant.

Kortom, wie een mooi verhaal wil zien, begeleid door sublieme rockmuziek moet deze film bekijken.

Een AANRADER !!!

Zo wat een heerlijke muziek was dit, ik heb nooit echt spontaan na The Who geluisterd, alleen hun bekendste nummers, maar dat ga ik nu zeker doen, ver al de piano en de synthesizer techniek was heerlijk.