Bamboozled (2000)

Originele film die een interessant thema behandeld. Zo tegen het eind wordt het allemaal alleen wel een beetje te veel en is er van nuance inderdaad niet echt sprake meer. Toch biedt de film stof tot nadenken. Buiten dat vond ik m ook nog eens erg vermakelijk. Al stoorde ik me eerst wel aan dat belachelijke accent van Wayans maar laat dat nu net een doel hebben in de film.

3,5*

Vreemde film. Op sommige momenten weet Spike Lee een paar sterke scènes neer te zetten maar hij slaat vooral door en maakt van iedereen een stereotiep karakter (ook buiten de minstrel show) Hier kan best een bedoeling achter zitten maar nu komt de film te rommelig over. Hij had meer met idee kunnen doen.

2.5 sterren lijkt misschien wat veel, maar er zitten toch wel een paar scènes in die ik toch wel erg sterk vind. Spike Lee blijft zowel een vreemd ventje als een interessant regisseur.

Het valide issue wordt volkomen verpest door de uitvoering; Lee heeft van deze film echt een zootje gemaakt. Wat een afschuwelijke eenzijdige en puur negatieve karakters zitten er in Bamboozled, wat een slechte dialogen, wat een slaapverwekkend tempo.

Lang, saai, drammerig, slecht gemaakt, vreselijk geacteerd, vervelend, tenenkrommend, een aanfluiting, in de flop 100 ermee.

0,5*.

Nu eindelijk volledig gezien (in episodes want eigenlijk duurt ie toch wel te lang). Genoemd is al de belabberde beeld-en geluidskwaliteit, maar het was goed te volgen.

Vooral in het begin van de film zijn er wel iets teveel ouwehoer scenes, die zijn ook direct te herkennen door de lui eronder gezette R&B soundtrack die niet echt lekker aansluit. De scenes waarin het verhaal wel belangrijke wendingen neemt zijn een stuk sterker in beide opzichten: dialoog en muziek.

De opzet met de straatartiesten maakt het verhaal interessanter omdat je toch een stukje meeleeft met ze. Wayans heeft een nogal malle rol terwijl Pinkett-Smith naturel speelt en zo zijn er wel meer onevenwichtigheden, Lee heeft toch wat moeite gehad met consistentie en als satire is het niet helemaal geslaagd daardoor. Grappig en apart is het, maar buikschuddend leuk wordt het nooit, zeker niet naarmate de film vordert.

Het einde is veel te melodramatisch en geforceerd. Ook bij het bekijken van de oude blackface fragmenten kan ik niet zonder meer oordelen dat de tv-wereld een enorm "zondig" verleden heeft omdat karikaturen nu eenmaal niet louter van zwarten gemaakt werden en worden, maar van iedereen, zeker in de tekenfilm.

Nu is het natuurlijk wel zo dat met blackfaces een karikatuur gemaakt werd van een hele bevolkingsgroep en dat dat buitensporig lijkt, hoewel rednecks en hillbillies toch ook wel vaak die behandeling krijgen, zelfs nu, kijk maar naar het zeer recente "3 Billboards in Ebbing, Missouri".

Ik heb er geen problemen mee dat eigenlijk alle blanken in de film min of meer "fout" zijn. Er zitten ook genoeg zwarte sukkels in, neem die terroristische Mau Maus. Door die dom pratende en militante idioten (waarbij Mos Def toch wel iemand speelt met een stuk of 50 punten onder zijn eigen IQ, vermoed ik) kreeg ik ook niet het gevoel dat er een mening door mijn strot werd geduwd maar dat ik er zelf over moest nadenken. Gelukkig!

Wat op zich wel indruk maakt is de psychologische strijd (met vooral zichzelf) die de neger die vooral moet dansen en entertainen moet voeren, omdat het moeilijk is voor zo iemand het los te zien van de "zwarte" bladzijden uit de Amerikaanse geschiedenis.

Een goede film om rondom Sinterklaas uit te zenden, maakt de discussie weer los en zet tot denken aan. Mijn mening vooralsnog: blackface is onmiskenbaar iets wat sommigen doet denken aan een nare tijd maar het vermeende racisme is te vaak in het oog en hoofd van de toeschouwer.

Aardige film over een tv-maker die een tv-show lanceert die voor veel ophef zorgt. Spike Lee is niet bepaald subtiel met de boodschap van deze satire (de problematische portrettering van de zwarte medemens op tv en in de film). Zeker wel een aantal goeie scenes die het punt goed weten te maken, echter valt het te veel in herhaling en gaat het te lang door. De intonatie van Damon Wayans is soms wat irritant.