Bamboozled (2000)

Wat een ontzettende baggerfilm. Het is misschien een geweldige satire of weet ik veel wat allemaal, maar er was in ieder geval geen hol aan om naar te kijken.

Heeft Spike Lee zijn glans verloren? Ik had nog nooit van deze film gehoord en ben duidelijk niet de enige. Er is nauwelijks op gestemd. Bovendien wordt de film hier negatief beoordeeld en door de tot dusver enige poster fors afgekraakt. Nog recentere films van Spike Lee in de database van MM roepen zelfs helemaal geen reactie meer op.

Mijn favoriete Lee-film is trouwens Do the Right Thing, gevolgd door Jungle Fever en de nogal saaie maar toch interessante biopic Malcolm X.

The 25th hour was nogal een succes en krijgt hier behoorlijke cijfers.

Maar draaide hier toch erg kort, dacht ik.

Je hebt helemaal gelijk, die had ik over het hoofd gezien. (weer een titel voor mijn lijst 'nog te zien') Maar daar staat tegenover A Huey P. Newton Story uit 2001 waarop nog niemand gestemd of gereageerd heeft. Hetzelfde geldt voor de documentaire All American Jim Brown (2002).

Dat zijn ook wat onbekendere films/docu's, die niet echt makkelijk te zien zijn.

Een ervan is voor zover ik kan nagaan zelfs alleen op de Amerikaanse TV uitgezonden.

Verdullumu het zijn allebei documentaires, ik dacht alleen Jim Brown. Wat ben ik lekker bezig! Mij hoor je niet meer vandaag.

bijna geniale film over racisme in de amerikaanse cultuur! erg grappig en origineel en hard. geweldige rol van damon wayans.

Beter dan Do The Right Thing?

Moeilijk maar ik vind van niet.

Do the right... is een klassieker geworden. En hij was iets subliemer.

Het werd er in ieder geval iets minder de strot ingedrukt dan bij Bamboozled. De film mist nuance.

Stel: je een zwarte regisseur bent en je maakt een film over racisme, waarom zou je dan genuanceerd moeten doen?

Omdat het in sommige gevallen zijn doel voorbij schiet. Zo is het ook het geval bij Bamboozled. Bij Bamboozled is constant dat opgestoken fingertje van Lee aanwezig. Do the right thing is veel genuanceerder en maakt daardoor meer indruk.

do the right thing is een andere film, dat is gaat over een groep mensen in een moeilijke sociale situatie waarin o.a. racisme (rassenconflicten) werd behandeld. dit is een directe aanklacht tegen de amerikaanse geschiedenis van film en theater waarin zwarte mensen werden misbruikt.

Inderdaad een belangrijk onderwerp, maar ik heb mij zelden zo gestoord aan een hoofdrol speler zeg. Ik snapte niet wat dat rare accent moest voorstellen, later kwam ik er pas achter dat het een blanken accent moest voorstellen, omdat Wayans een bounty (bruin van buiten, wit van binnen) speelde. Misschien wel het slechst gespeelde accent ooit!

** voor het onderwerp en de boodschap.

Een overduidelijke boodschap is bijna nooit prettig om te zien. In dit geval stond er 100% achter. Omdat dit een overduidelijk probleem is, dat ik ook erken. Ik vind het accent van zijn broertjes in bijvoorbeeld scary movie, iets erger.

Mwah, het idee en de satire zijn goed, maar de film is nou niet echt geweldig

Originele film die een interessant thema behandeld. Zo tegen het eind wordt het allemaal alleen wel een beetje te veel en is er van nuance inderdaad niet echt sprake meer. Toch biedt de film stof tot nadenken. Buiten dat vond ik m ook nog eens erg vermakelijk. Al stoorde ik me eerst wel aan dat belachelijke accent van Wayans maar laat dat nu net een doel hebben in de film.

3,5*

Mee eens, en dan het verschrikkelijke (vond ik iig) camerawerk/belichting Dikke 0,5

Het meerendeel is ook geschoten op video. Oogt veel minder mooi. Mede daarom ook niet uitgekeken...

Vraag me ook af waaraan die 10 miljoen budget opgegaan is, én hoe in godsnaam dit de tv heeft weten te behalen.

Wat een rare mislukte film! Het ziet er allemaal NIET uit en het klinkt voor geen meter. Volgens de VPRO-gids heeft Spike Lee vanwege geldgebrek met 'winkelcameraatjes' gewerkt. Het lijkt er inderdaad op dat dat letterlijk het geval is geweest. De beelden zijn afschuwelijk flets en overbelicht, het camerawerk lijkt ook nergens op en het geluid ten slotte is om te janken.

Wat is het achterliggende idee hiervan? Het argument van een laag budget vind ik in het geval van een grote naam als Spike Lee niet overtuigend. Misschien wilde hij met deze belabberde kwaliteit duidelijk maken dat de film zonder corrumperend 'blank' kapitaal tot stand is gekomen?

Dat zou me niet verbazen. Want volgens deze regisseur lijken er maar twee soorten mensen te bestaan: zwarten en witten. Zwarten zijn in essentie goed, maar meestal ook naïef en worden onderdrukt, gediscrimineerd en vaak gecorrumpeerd (oftewel 'bamboozled'). Witten kunnen soms sympathiek en overtuigend overkomen, maar zijn in essentie onbetrouwbaar, geldbelust, hypocriet en vooral racistisch. En zo wordt de eeuwenlange achterstelling en uitbuiting van Afro-Amerikanen in stand gehouden, al spelen de blanke onderdrukkers in het nieuwe millennium het spel wel iets subtieler.

De tv-schrijver Pierre Delacroix (zijn 'bounty'-naam) cq Peerless Dothan is de tragische hoofdfiguur van Bamboozled. Hij heeft een Harvard-diploma, praat met een belachelijk zogenaamd blank accent, en raakt in de ban van het blanke grootkapitaal steeds verder vervreemd van zijn 'broeders' en 'zusters'. Uiteindelijk verraadt hij ze allemaal.

Het acteerwerk kon mij ook al niet overtuigen, wat zeker te maken heeft met de slappe dialogen en platte karakters.

Alleen de satirische zwarte tv-show vond ik sterk. Het ouderwetse stereotype beeld van Afro-Amerikanen van het vroegere Hollywood werd daarin cynisch en grappig uitgebeeld.

*

Het thema is inderdaad dat de zwarte bevolking stereotiep wordt neergezet door blanke managers from hell. Dat zie ik nog dagelijks op MTV. Verder gaat de film over het feit dat niemand begrijpt wat ze nou precies aan het doen zijn. Daarom gaat Dela's experiment ook zijn eigen leven leiden.

Iets anders, de film ziet er zo cheap uit omdat Lee de sfeer van een goedkope tv-show wilde pakken. Dat is slechts een artistieke keuze. Verder moet ik ook eerlijk toegeven dat Lee te veel wil vertellen in zijn latere films, ook in deze misschien. De vader bijvoorbeeld als een icoon dat ook veel lijkt op een stereotiep. Dat internet waarachter iedereen apathisch zit. maar goed, als je voor deze film gaat, zal je dat niet zo heel snel opvallen. Verder heeft Lee zijn belofte waargemaakt en zijn standpunten op een bijzonder interessante wijze duidelijk gemaakt. Deze film is OK!

Misschien een duidelijke booschap maar qua film was het gewoon drama.

*

Vreemde film. Op sommige momenten weet Spike Lee een paar sterke scènes neer te zetten maar hij slaat vooral door en maakt van iedereen een stereotiep karakter (ook buiten de minstrel show) Hier kan best een bedoeling achter zitten maar nu komt de film te rommelig over. Hij had meer met idee kunnen doen.

2.5 sterren lijkt misschien wat veel, maar er zitten toch wel een paar scènes in die ik toch wel erg sterk vind. Spike Lee blijft zowel een vreemd ventje als een interessant regisseur.

Opvallend verschil met het gemiddelde op IMDb.

Spike Lee ageert tegen racisme en stereotypering, terwijl hij zich daaraan zelf schuldig maakt. En dat vind ik dus niet zo sterk. Er is geen enkele blanke man of vrouw in deze film die deugt. Het zijn allemaal foute karikaturen. Ook de agenten van de LAPD worden weer even weggezet als schietgrage rednecks. En wel in de scène waarin zij alleen de ogenschijnlijk blanke terrorist laten leven en al zijn zwarte broeders en zusters meedogenloos neermaaien.

Hoe weet je zo zeker dat de managers van MTV allemaal blank zijn? En bovendien: wie zegt dat zij een stereotiep beeld van zwarte artiesten willen uitdragen, en daarmee al dan niet bewust racistisch zijn? Het is toch vooral een kwestie van goede of slechte smaak, en de behoefte van de markt? Het beeld van blanke vrouwen in die videoclips is in mijn ogen trouwens ook niet altijd verheffend. Wat moeten we daar dan van denken?

Een tv-show mag dan nog zo goedkoop zijn - letterlijk of figuurlijk - voor uitzending gelden altijd minimale kwaliteitsnormen wat betreft beeld en geluid. En daaraan voldoet deze van Spike Lee bij lange na niet. Zijn 'artistieke' keuze blijft voor mij dus echt een groot raadsel.

In het begin vond ik het ook vaag waar Spike Lee heen wilde, vanwege de verschillende en soms verwarrende verhaallijnen. Maar gaandeweg de film werd zijn boodschap toch wel duidelijk. De vader geldt inderdaad als heroïsch voorbeeld. Als iemand die zichzelf en zijn 'volk' (Afro-Amerikanen) trouw blijft, niet zwicht voor het grote geld, zich dus niet inlaat met die blanke racistische schurken die in de showbizz-wereld en daarbuiten de dienst uitmaken. En daardoor is hij gedoemd tot een armoedig bestaan in de marge van de Amerikaanse samenleving.

Conclusie: Spike Lee pleit voor segregatie. Dat zag je bijvoorbeeld ook al in Jungle Fever. Bovendien beschouwt hij de onophoudelijk achtergestelde positie van Afro-Amerikanen louter als het resultaat van een racistisch blank en joods (zie Mo' Better Blues) complot. Natuurlijk bestaat er nog altijd racisme in de VS, maar Spike Lee blaast dit probleem op tot absurde proporties en doet bovendien zelf een flinke duit in het zakje. Voor de andere sociale misstanden in zijn land lijkt hij blind.

Het antwoord is heel simpel: geld. De film is op DV opgenomen omdat dat goedkoop is. Ik vond het persoonlijk erg lelijk.